ในขณะที่เว่ยหานฟงกำำลังคิดเื่ราวในอดีตก็เห็นร่างขมุกขมัวของนางกำลังเคลื่อนตัวลงไปในน้ำ ใจของเขากระตุกขึ้นวูบนึงจนน่าแปลกใจ
"หรือว่านางกำลังฆ่าตัวตาย"
พอเขาเพ่งมองไปที่ร่างของนางชัดๆ อีกครั้งนึงร่างสูงก็หน้าแดงก่ำขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นนางค่อยๆถอดชุดออกมาทีล่ะชิ้น
'นางช่างหน้าไม่อาย กล้าถอดเสื้อผ้าต่อหน้าข้าได้ยังไงช่างหน้าตายนัก'
เว่ยหานฟงรีบหันหลังกลับมาแทบจะทันที แต่ภายในใจกลับเต้นโครมครามไม่หยุด ตัวของเขาร้อนผ่าวขึ้นมาทั้งตัว นี่มันเกิดอะไรขึ้น?หรือว่าพิษของเขาเกิดกำเริบขึ้นมา ทำไมเขาจึงได้มีอาการเหมือนกับลมปราณกำลังจะแตกซ่านแบบนี้ ชายหนุ่มพยายามบังคับสายตาไม่ให้หันไปมองไปทางเื้ัของตัวเอง เว่ยหานฟงทรุดตัวลงนั่งสมาธิเพื่อที่จะควบคุมลมปราณ แต่ทุกครั้งที่เขาหลับตากลับเห็นแต่ภาพของนางเพียงเท่านั้น
สักพักเขาได้ยินนางเปล่งเสียงฮำฮัมในลำคอ บ่งบอกถึงความพอใจ นางกำลังพอใจเื่อะไร?ด้วยความอยากรู้ จึงแอบชำเลืองมองไปทางแม่น้ำอีกครั้งอย่างอดใจไม่อยู่ ตอนนี้เขามองนางอย่างเพลิดเพลินตอนที่เห็นนางกำลังนั่งส่างผมตัวเองช้าๆ แสงแดดตอนเย็นสะท้อนลงมาที่ตัว
'นางช่างงดงามนัก
ผมยาวดำคล้ายม่านน้ำตก ตากลมโตฉ่ำน้ำ จมูกโด่งเล็กน่าัั พอมองไปที่ริมฝีปากแดงระเรื่อ ประมุขพรรคพยัคฆ์ทมิฬ ก็ใจสั่นระรัว สูดหายใจลึกเพื่อควบคุมร่างกายให้เป็ปกติ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเขาก็ไม่สามารถถอนสายตาจากร่างนางไม่ได้เลย
จนกระทั่งไม่รู้ตัวว่ามองนางไปนานแค่ไหน มารู้ตัวอีกที ก็ตอนที่นางกำลังเคลื่อนตัวขึ้นมา จากน้ำร่างงดงามโพล่ขึ้นมาให้เขาได้เห็นเต็มตาชัดเจน เขาตะลึงกับภาพที่เห็นเบื้องหน้า พอตั้งสติได้ก็รู้สึกตัวว่ากำลังทำตัวเป็บุรุษที่ไม่ดี เขาไม่ควรจะอยู่ที่นี่ เขากำลังทำให้สตรีกำลังเสื่อมเสียหากว่ามีคนรู้ว่าเขาเห็นเรือนร่างของนางแล้ว เขาต้องรับผิดชอบนาง
จักรพรรดิปีศาจที่ได้ชื่อว่าเ็ากับทุกสิ่งไม่หวั่นไหวกับสิ่งใด ใช้กำลังภายในหายตัวแวบเดียวก็ถึงหน้าถ้ำที่นางเคยนอนอยู่เมื่อคืน หน้าทั้งหน้าของจักรพรรดิปีศาจตอนนี้แดงก่ำจนแทบจะคั้นออกมาได้ ใจสั่นระรัว ควบคุมใจตัวเองให้มันเต้นปกติไม่ได้เลยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่
"ข้าเห็นนางทั้งตัวแล้ว วางใจเถิดไม่ว่าเ้าจะเป็ใครก็ตาม ข้าเว่ยหานฟงจะรับผิดชอบเ้าเอง"
เว่ยหานฟงใช้ชีวิตอยู่ที่หุบเขาพิษกับอาจารย์ทั้งสามคนตลอดมาเขารู้แต่ฝึกวิชากับการรักษาตัวเอง เขาใช้ชีวิตอยู่ตัวคนเดียวไม่เชื่อใจใครไม่ให้ใจใครเพราะเื่ราวที่ประสบการณ์ผ่านมาสอนเขาไว้ทั้งเื่ของอาจารย์และเื่ของตัวเองทำให้เขาไม่เคยใส่ใจผู้ใดยิ่งเฉพาะสตรีเขาไม่เคยชายตาแลด้วยซ้ำเพราะคิดว่าสตรีนั้นอันตรายเหมือนนาง มารดาของเค้า และน้องสาวอาจารย์จึงไม่เคยเปิดโอกาสให้หญิงนางใดได้เข้าใกล้
แต่หลังจากที่ได้เห็นใบหน้าของนาง เขาก็เหมือนกับว่า เขาคุ้นเคยกับนางมานาน นางมีบางอย่างดึงดูดให้เขาอยากเข้าไปใกล้ ไม่เหมือนกับเวลาเขาเจอสตรีคนอื่น เขากลับรู้สึกรำคาญ ไม่ชอบแม้กระทั่งเวลาพวกนางมาอยู่ใกล้ อย่าว่าแต่ใกล้ชิดเลย แค่มองเขาก็ทนไม่ได้แล้ว แต่กับนางทั้งๆที่ไม่ได้คุยอะไรกัน เขากลับรู้สึกว่านางคือคนที่เขาเฝ้ารอมานาน เขาก็เลยไม่เข้าใจว่าแท้จริงแล้วความรู้สึกที่เกิดขึ้นนี้ว่ามันคืออะไรกันแน่
ยามห้าย (亥：hài) คือ 21.00 – 22.59 น
เว่ยหานฟงตัดสินใจย้อนกลับมาหานางที่กระท่อมอีกครั้ง เมื่อพยายามเท่าไหร่ก็ไม่ลืมภาพของนางสักที เขาจึงตัดสินใจมาเผชิญหน้ากับนางไปเลย แต่เมื่อมาถึงเขากลับพบว่านางกำลังกระสับกระส่ายด้วยพิษไข้ดูท่าแล้วน่าจะหนักไม่น้อยจึงหมุนตัวเพื่อกลับไปเอายา ที่อยู่ภายในที่พักของเขาเอง เมื่อกลับมาถึง จึงเข้าไปต้มยามาให้นาง ครั้นเมื่อเขาได้ยาแล้วจึงนำมาป้อนนางด้วยตัวเอง สายตาคมก็กวาดสายตามองสำรวจาแของนางที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่
เมื่อเช้าเขาไม่ได้สังเกตนางดีๆ จึงไม่เห็นว่านางป่วยอยู่ นางช่างมีความอดทนนักไม่ร้องไห้คร่ำครวญเหมือนหญิงนางอื่นที่เขาเคยพบ เอะอะก็ร้องไห้ทำตัวอ่อนแอไร้สาระไปวันๆ แต่นางเขาไม่เห็นว่านางจะท้อถอย ไม่มีคำตัดพ้อหรือโทษโชคชะตาที่ส่งนางมาให้ลำบากอยู่ที่นี่ แต่เขาก็แปลกใจว่านางสามารถอยู่ที่นี่ได้นานขนาดนี้โดยที่ไม่ตาย ร่างกายของนางต้องมีอะไรบางอย่างแน่นอน เขาตรวจดูแล้วว่านางไม่มีพลังปราณ แล้วมันคืออะไรทำไมนางไม่ถูกพิษ
แต่มีบางอย่างที่เขาแปลกใจตัวเอง ว่าทำไมถึงไม่รู้สึกรังเกียจที่จะัันางเหมือนสตรีคนอื่นเลย เว่ยหานฟงพยายามสำรวจร่างกายของนางเพื่อหาาแ เพราะเขาจะได้ทายาให้นาง พอมองไปก็หน้าแดงไป หากมีคนเห็นใบหน้าเขาตอนนี้ไม่รู้ว่าจะเป็อย่างไร
"แฮ่ม!! ..เอ้อ..ข้าแค่จะมองหาแผลเพื่อรักษาแผลให้เ้านะ ข้าไม่ได้จะคิดอย่างอื่นเลยนะ"
เว่ยหานฟงกระซิบข้างหูบอกกับนางเบาๆ ร่างบางพลิกตัวเหมือนกับจะตื่นขึ้นมา เขาจึงสะกัดจุดหลับนางทันที เพราะตอนนี้เขายังไม่พร้อมที่จะคุยกับนางแล้ว เมื่อมองเห็นแผลตรงขาและแขนนางมีเืซึมออกมาจากชุดที่นางใส่ก็รีบทาแผลให้นางเร็วๆ ถึงแม้ว่าเขายังไม่อยากเผยตัวตนให้นางรู้ แต่เขาต้องทำแผลให้นางก่อน ไม่อย่างนั้นนางอาจเป็อันตรายได้
ดูเหมือนนางจะไม่รู้เลยว่าสมุนไพรที่นางเอามาพอกตรงแผล มันจะมีพิษ เพราะพออยู่ในหุบเขาพิษแห่งนี้ มันก็จะมีพิษไปด้วย เขาคงต้องรีบรักษานางก่อนที่แผลจะลุกลามไปมากกว่านี้ ดีนะที่เขาย้อนกลับมา ไม่อย่างนั้นพรุ่งนี้เขาอาจจะพบว่าอาการนางย่ำแย่กว่านี้ เว่ยหานฟงจับชายอาภรณ์ของนางออกไปช้าๆ พยายามไม่มองไปที่ส่วนอื่นมากกว่าาแ
"นี่มัน คืออะไร? "
เขาก้มมองปมที่ผูกเอวเอาไว้แปลกๆ ลองดึงดูหลายครั้งกว่าจะหลุด(ลียาผูกสายรัดเอวเป็รูปโบว์)แผลใหญ่ๆ นางมี2จุดที่ต้นแขนกับต้นขา ทั่วทั้งตัวของนางมีรอยช้ำแต่ไม่อันตรายมากทายาอีก2-3วันก็หายดี ชายหนุ่มประคองร่างบางขึ้นมาเพื่อจะพันแผลห้ามเืให้นาง เขาััผิวนุ่มลื่นของนางอย่างไม่ตั้งใจ่ แต่ทุกครั้งที่สัมพัสร่างของนางเขาแทบจะไม่อยากปล่อยมือ
เขาบอกตัวเองว่าจะรับผิดชอบนางหลังจากที่นางตื่น ทายาเสร็จเขาใส่เสื้อผ้าให้นางกลับคืนแต่เขาผูกผ้าแบบนางไม่ได้จึงผูกทบแบบเดิมด้วยท่าทางเงอะงะ ชายหนุ่มมองนางที่นอนหลับอยู่ตรงหน้านิ่งๆจับมือน้อยของนางขึ้นมาดู มือนางช่างเล็กและบอบบางนัก แผลมีอยู่เต็มสองมือ คงเกิดจากนางพยายามก่อไฟเมื่อวาน
สายตาจักรพรรดิปีศาจที่ทุกคนเกรงกลัว อ่อนโยนลงจนแทบไม่เคยมีใครได้เห็นมาก่อน ชายหนุ่มหลุบตาลงมองมือน้อยของนางในมือเขามุมปากกระตุกยิ้มขึ้นมาในรอบสิบปีก่อนจะเอายามาทามือของนางเบาอย่างทะนุถนอมใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูอ่อนโยนงดงามขึ้นราวเทพเซียนลงมาจาก์
เว่ยหานฟงตัดสินใจแล้วเมื่อ์ส่งนางลงมาอยู่กับเขาในหุบเขาพิษนี้ เพราะผ่านมาหลายวันแล้วนางยังไม่ตาย ซึ่งแทบจะเป็ไปไม่ได้เลยจะต้องเป็เพราะ์เบื้องบนตั้งใจส่งนางมาให้เขาเป็แน่ นางถึงสามารถมีชีวิตอยู่ใต้หุบเขาพิษได้โดยที่ไม่รับอันตรายจากพิษเลย ต่อไปนี้เขาจะถือว่านางก็คือคนของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น นางจะเป็ใครมาจากไหนเขาไม่สนใจส่วนใครที่คิดจะทำร้ายนาง เขาจะสังหารมันให้หมดสิ้น
ในระหว่างที่เว่ยหานฟงตัดสินใจว่าจะคอยดูแลนาง ให้นางเป็คนของตัวเองอยู่นั้น ลียาก็ไม่ได้รับรู้เื่ราวเลยว่าอยู่ๆ ตัวเองได้กลายเป็ของใครบางคน ที่นางยังไม่เคยเลยเห็นแม้แต่เงาของเขาเลย..
3K
