สิ้นประโยคของแม่โจวทั้งคู่จึงสงบศึกได้ ต้าหลงจึงรีบกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้า พร้อมหยิบซาลาเปากินไปสามลูกเหลืออีก 6 ลูก จึงแบ่งมาสองลูกเหลือไว้ 4 ลูก สำหรับมื้อกลางวันนี้นำไปใส่ปิ่นโตอันเล็ก ที่ภรรยาของเขาเตรียมไว้ให้เมื่อคืน พร้อมกับมีแอปเปิ้ลอยู่หนึ่งลูก และกระติกน้ำไว้สำหรับดื่มแก้กระหายระหว่างวัน เขาเองก็สงสัยว่าในตู้อาหารของเสี่ยวหงนี้มีอะไรอยู่ในนั้นบ้าง
เพราะั้แ่ย้ายตู้นี้เข้ามาเพิ่ม ตัวเขาเองก็ไม่ค่อยได้แตะต้องมันสักเท่าไหร่นัก นอกจากภรรยาจะใช้ยกพวกอาหารมาเก็บ หลังจากที่ซื้อของในเมืองมาแล้ว ยิ่งพอมีเหตุการณ์ที่น้องสะใภ้สาม เคยเข้ามาขโมยของในห้อง ั้แ่นั้นมาเสี่ยวหงก็ล็อคกุญแจทั้งสองตู้ในห้องตลอดเวลา จะมีแค่ตู้เสื้อผ้าที่เขาจะใช้งานบ่อยที่สุดแล้ว ส่วนตู้อาหารนั้นภรรยาจะเป็คนหยิบจับอยู่คนเดียว ทั้งคู่แต่งงานกันได้สองเดือนแล้ว นางก็แบ่งของกินให้ต้าหลงตลอดอาจจะ 2-3 วันครั้ง เพราะทุกสัปดาห์เสี่ยวหง จะขอหยุดเข้าไปในเมืองหนึ่งวันเป็ประจำ
เพื่อซื้ออาหารที่ตัวเองอยากกินมาตุนไว้ ต้าหลงจึงไม่แปลกใจ ที่บางทีจะมีผลไม้กินบางครั้ง เขาเป็ผู้ชายทนความลำบากได้สบาย นางไม่จำเป็ต้องคอยแบ่งอาหารให้ก็ได้ แต่เสี่ยวหงเลือกที่จะแบ่งให้สามีด้วย เพราะงั้นต้าหลงจึงรู้สึกซาบซึ้งที่ได้รับความรักจากภรรยาตัวน้อย
เสี่ยวหงช่วยแม่โจวและเสี่ยวหมี่ ทำอาหารจนเช้าจนเสร็จ มื้อเช้าวันนี้มีผัดมะเขือเทศไข่ขน ผักดองเมนูยอดฮิตประจำบ้านของทุกคน เสริฟพร้อมแป้งจี่ร้อนๆ และมีซุปผักป่าไว้ซดให้คล้องคอ ซึ่งดูจากเมนูอาหารเช้าของวันนี้แล้ว ถือว่าหรูหราพอสมควร ปกติบ้านอื่นมื้อเช้าจะมีแค่ผักดองกับแป้งจี่เท่านั้น ไข่ไก่ 1 ฟองมีค่าเท่ากับเงิน 1 เหมา คนส่วนใหญ่จึงเก็บไว้แลกอาหาร หรือแอบค้าขายกันในตลาดมืดมากกว่านำมาปรุงอาหาร เพราะงั้นมื้อเช้าที่บ้านโจวกินทุกวัน จึงดีกว่าทุกครอบครัวในหมู่บ้านนี้และเป็อันดับต้นๆได้เลย
ตอนนี้ทุกคนในบ้านตื่นกันหมดแล้ว จึงรวมตัวกันทานอาหารเช้าพร้อมหน้า แม่โจวทำหน้าที่แจกจ่ายอาหารเช่นเคย เช้านี้เสี่ยวหงกินได้เยอะกว่าเมื่อตอนเย็นนิดหน่อย แต่ก็ยังเหลืออาหารอีกเยอะ เพราะมื้อเช้าจะเป็มื้อที่ต้องใช้แรงทำงาน ส่วนแบ่งอาหารของทุกคนจึงเพิ่มขึ้นอัตโนมัติ นางเสียดายอาหารที่เหลือ จึงหาทางออกด้วยการหยิบไปให้สามีตัวเองรับ่ต่อ เพราะคิดว่าคนอื่นในครอบครัว น่าจะรังเกียจของเหลือของตัวเอง แต่ถ้าเป็โจวต้าหลงละก็ ไม่มีอะไรที่เขาทำไม่ได้เพื่อภรรยา
"อิ่มแล้วหรอเสี่ยวหง"
"ค่ะ เลยเอามาให้พี่กิน"
"เก่งขึ้นแล้วนะ มื้อนี้กินได้เยอะกว่าทุกครั้งเลย"
"ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่อิ่มแล้ว ทำไมไม่ให้ฉันละค่ะ ตัวเองได้นอนพักอยู่บ้านก็สบายพอแล้ว น่าจะเห็นใจคนต้องใช้แรงแบบฉันนะคะ"
"ฉันให้สามีตัวเองกินก็ถูกแล้วล่ะ เพราะเขาก็ต้องใช้แรงทำงานเหมือนกัน แถมยังทำงานหนักกว่าอีก"
"เหอะ"
หลังจบประโยคนี้ทุกคนก็กินข้าวกันต่อ เพราะไม่อยากให้มันยืดเยื้อกับคนแบบซุนเซียนหยุน นางโลภอยากกินทุกอย่างเหมือนไม่เคยกินอะไรมาก่อน แม่โจวเองก็ปวดหัวไม่คิดว่าสะใภ้สามจะเป็คนตะกละขนาดนี้ ไม่งั้นคงไม่ยอมให้แต่งกับโจวต้าเหลียนเด็ดขาด แถมพูดว่าอะไรไปก็ทำตัวดีได้แค่ไม่นาน ดีหน่อยที่สะใภ้สองซ่งถิงถิง กับเสี่ยวหงเป็คนเงียบๆไม่มีปัญหาอะไรมากมาย แต่พวกเขาก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้เซียนหยุนเอาเปรียบเช่นกัน เลยทำให้ทั้งสองคนทะเลาะกับสะใภ้สามทุกครั้ง
หลังจากที่ทุกคนไปทำงานแล้ว และโจวเสี่ยวหมี่ก็ไปเรียนหนังสือ เสี่ยวหงจึงรับหน้าที่เป็คนเฝ้าบ้าน กับเลี้ยงหลานสาวทั้งสองคนซึ่งยังเดินไม่คล่องกันเลย วันนี้นางตั้งใจจะลองไปเก็บผักป่าดูตอนบ่าย ่เช้านี้ให้หลานทั้งคู่เล่นอยู่ในคอกไปก่อน ระหว่างที่ตัวเองนั้นไปเก็บกวาด ทำความสะอาดห้องนอนของนาง และไล่ทำมาที่ห้องโถงกลางบ้านกับในครัว แวะทำห้องพ่อโจวแม่โจวเช่นกัน ระหว่างนั้นคอยดูเด็กน้อยทั้งสองคนไปด้วยเป็ระยะๆ
"สะอาดขึ้นเยอะเลย ทำแค่นี้เล่นหมดแรงเลยแฮะ"
ทำความสะอาดทั้งหมดเสร็จก็ 10 โมงกว่า เสี่ยวหงหันไปเห็นหลานสาวทั้งสองคนกำลังหลับสบาย จึงนั่งพักกินน้ำเย็นๆที่ซื้อจากในห้าง และเปิดหน้าจอฟาร์มขึ้นมาดู เพราะมั่วแต่ทำงานบ้านจึงลืมระบบไปชั่วขณะหนึ่ง เข้าดูจึงเห็นว่าอัพไปอีกเลเวลแล้วตอนนี้ ก่อนจะสั่งหยุดปลูกข้าวหอมมะลิ เพราะชุดที่กำลังปลูกอยู่นี้ใกล้จะเก็บเกี่ยวได้ในอีก 10 นาที
1K
