อย่าดื้อกับเฮีย

#เฮียยุผมลากไอ้แสบมาข้างสนามแข่ง ไม่รู้ทำไมเวลาที่มันขัดคำสั่งผมจะต้องโมโหมันทุกที นี่ก็เป็นอีกครั้งที่มันแอบมานั่งจิบเบียร์ดูการแข่งรถในสนามกับไอ้บอยลูกน้องที่ร้าน เรื่องไอ้บอยเอาไว้ทีหลังตอนนี้ขอจัดการไอ้แสบก่อน ที่ผมต้องลงแข่งเพราะเด็กมันขอ รถคันนี้มันก็มาให้อู่ของผมดูแลผมก็เลยต้องยอมลงให้มันก็ไม่คิดเหมือนกันว่าจะชนะ ส่วนไอ้เจ้าของรถแม่งก็ดีใจยกใหญ่เพราะตั้งแต่แข่งไม่เคยชนะเลย ก็มันเพิ่งจะลงแข่งได้แค่ไม่กี่รายการต่อให้รถแรงแค่ไหนถ้าไม่รู้จักเทคนิคเอาตัวรอดบนสนามมันก็ไม่มีทางชนะได้หรอกครับ เรื่องนี้ผมเจอมากับตัว ทุกวันนี้ก็เลยชิวแบบนี้ยังไงล่ะ หลับตาขับยังได้เลยไม่อยากจะคุย"ขอบคุณมากครับเฮีย เฮียแม่งโคตรเจ๋งเลย ถ้าไม่ได้เฮียรถผมแม่งก็ไม่ได้เหยียบเส้นชัยสักที" มันยกมือไหว้ขอบคุณผมชุดใหญ่ "เออๆ ไม่เป็นไร " "รู้แล้วว่าอู่เฮียทำรถแรงจริง เฮียมีอะไรให้ผมช่วยบอกได้เลยนะเฮีย อยากได้สปอร์นเซอร์สนามแข่งเพิ่มบอกผมได้นะ พ่อผมจัดให้ได้ " เด็กสมัยนี้นี่มันอวดรวยกันจริงๆ ไม่พ้นพ่อแม่กันทั้งนั้น "เออๆ งั้นเอารถมายืมอีกรอบ เดี๋ยวเอามาคืน" "เอาไปเลยเฮีย เต็มที่ครับ" "เฮียจะทำไรอ่ะ" ไอ้แสบหันมาถามผมด้วยสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก มันชอบดูแข่งรถก็จริงแต่มันกลัวความเร็วมันจะไม่ชอบให้ผมขับรถเร็วบนถนนปกติ แต่นี่มันสนามแข่งครับไม่เร็วไม่เสียวก็ไม่มันดิวะ"ก็ชอบรถแข่งไม่ใช่หรอ " พอผมพูดจบผมก็ยัดร่างของไอ้แสบเข้าไปในรถทันที จัดการคาดเข็มขัดนิรภัยหาหมวกกันน๊อคมาใส่ให้เรียบร้อย "เฮียไม่เอาแสบกลัว เฮียทำโทษอย่างอื่นไม่ได้หรอ ไม่เอาแบบนี้" เสียงมันเริ่มสั่น ผมรู้มันกำลังบีบน้ำตาแต่โทษทีผมไม่แพ้น้ำตาผู้หญิง ยกเว้นมันนี่แหละ แต่ก็ต้องพยายามใจแข็งเอาไว้เพราะครั้งต่อไปมันจะได้ใจแล้วใช้วิธีนี้เอาตัวรอดจากผมอยู่เรื่อยๆ"อยู่เฉยๆ แหกปากได้เต็มที่ สักสิบรอบเป็นไง ""อึก เฮียไม่เอา เฮียก็รู้ว่าแสบไม่ชอบนั่งรถเร็ว " อย่าใจอ่อนเด็ดขาดผมย้ำบอกตัวเองซ้ำๆอยู่ในใจ ไม่ใช่ว่าผมไม่สงสารแต่เพราะมันชอบดื้อขัดคำสั่งผม บอกแล้วว่าไม่ให้มาถ้าผมไม่มาด้วย แต่นี่มันก็ยังแอบมาแถมยังขี้อ่อยอีกต่างหากเห็นแล้วโคตรหงุดหงิดทำเป็นสิ่งยิ้มให้ รู้มั้ยว่าตอนนั้นผมนี่อยากจะลงจากรถแล้วจับมันฉีกเป็นชิ้นๆ "จะได้รู้ว่ามันสนุกแค่ไหน ""ไม่ ไม่สนุกอ่ะเฮีย เฮียอย่าแกล้งแสบแบบนี้""กูไม่ได้แกล้ง มึงจะได้จำ ว่าต่อไปขัดคำสั่งแล้วจะต้องโดนยังไง " เมื่อวานก็อุตส่าห์ยกเว้นให้เพราะกูเหนื่อย ครั้งนี้มึงอย่าได้คิดเลยว่าจะหนีพ้น"ไอ้ยุมึงจะทำอะไร""สั่งสอนเด็กนิดหน่อย เสร็จแล้วเดี๋ยวกูไปนั่งแดกต่อ " ไอ้นัทมันวิ่งเข้ามาทางผมหน้าตาตื่น คงจะเป็นไอ้บอยที่ไปฟ้องไอ้นี่รักลูกพี่มันดีหว่ะ แต่ขอโทษด้วยตอนนี้อะไรก็หยุดผมไม่ได้แม้แต่เพื่อนที่สนิทมากก็ตาม"พี่นัทฮื่ออ ช่วยหว้าด้วย ""ไอ้สัสยุ มีไรก็ค่อยพูดค่อยจากันดิวะ อารมณ์ร้อนไม่เปลี่ยน ลูกหว้าร้องไห้ใหญ่แล้ว""หลบไป" ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้นสตาร์ทเครื่องแล้วเหยียบคันเร่งล้อฟรีเข้าสนามแข่งทันที
------------------------
"กรี๊ดดดดดดดดดดด ฮื่ออ เฮีย แสบกลัว " ฉันใช้มือทั้งสองข้างจับสายเข็มขัดนิรภัยเอาไว้แน่น เฮียขับรถน่ากลัวมาก น้ำตาก็ไหลตลอด เฮียไม่เคยฟังอะไรฉันเลย ทั้งๆที่รู้ว่าฉันไม่ชอบความเร็วก็ยังทำแบบนี้"เฮีย ฮื่อ เฮียย " สิ่งที่ฉันตะโกนออกไปร้องออกไปเฮียไม่เคยสนใจเลย ฉันได้แต่นั่งหลับตาเกร็งตัวร้องไห้อยู่ภายใต้หมวกกันน๊อคที่เฮียใส่ให้ นานเท่าไหร่ไม่รู้ที่เฮียขับวนอยู่ในสนาม ทั้งดริฟให้รถหมุน ไหนจะสาดโค้งแรงๆ ยิ่งทางตรงก็ยิ่งอัดความเร็วจนมิดไมล์ คงสะใจเฮียแล้วล่ะคำพูดของฉันมันไม่สำคัญอะไรเลย ความผิดเท่าจิ๋มมดฉันก็ต้องถูกลงโทษอยู่ดี เพราะชีวิตของฉันไปจากผู้ชายคนนี้ไม่ได้อยู่แล้ว ฉันเป็นหนี้บุญคุณเฮีย ทั้งแม่และฉัน ถ้าฉันยอมแล้วมันทำให้เฮียหายโกรธหายโมโหฉันก็ยอม อุบัติเหตุที่ทำให้แม่ต้องเข้ารับการผ่าตัดเป็นเพราะพ่อเมาแล้วขับ สิ่งที่พ่อได้รับก็คือการชดใช้ความผิดให้กับยมบาล พ่อฉันอาการสาหัสไม่นานก็เสียชีวิต ส่วนแม่ต้องเข้ารับการผ่าตัดสมองโดยด่วนทุกวันนี้แม่ต้องอยู่โรงพยาบาลตลอด แม่ฉันกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรานอนรอคอยปาฎิหารย์จากคนบนฟ้า บ้านเราไม่มีเงิน ทั้งๆที่รู้อยู่ในใจว่าผ่ายังไงแม่ก็จะไม่เหมือนเดิมแต่ฉันก็ตัดสินใจให้หมอผ่า สุดท้ายแม่ก็ยังอยู่กับฉัน จะสภาพไหนฉันก็รับได้ขอแค่ให้แม่ยังมีลมหายใจอยู่กับลูกคนนี้ไปนานๆ
เอี๊ยดดดดดด
รถกลับมาจอดในจุดเดิม ตอนนี้สมองฉันมันปั่นป่วนไปหมด รู้สึกว่าโลกกำลังหมุนติ้วๆ ทุกอย่างที่กินลงไปก่อนหน้าแล่นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ "ลงมา" เฮียเดินมากระชากประตูจากนั้นก็ปลดสายเข็มขัดนิรภัยให้ฉันพร้อมกับถอดหมวกให้ น้ำเสียงของเฮียก็ยังงคไม่พอใจอยู่ดี"อุก " "ไอ้เหี้ยยุ มึงถอยเลย ดูหน้าลูกหว้าดิเหลืองไปหมดแล้ว" พี่นัทเดินเข้ามาประคองฉันลงจากรถ ตอนนี้แรงจะพูดยังไม่มีเลย ขาแข้งหมดแรง เหมือนคนจะเป็นลม "พี่นัท หว้าอยากอ้วกค่ะ" ฉันกระซิบบอกพี่นัทอย่างแผ่วเบา เพราะแรงที่มีมันไม่หลงเหลืออยู่ในตัวเลยสักนิด"เดี๋ยวพี่พาไปห้องน้ำ""ไม่ทันแล้วค่ะ ""ฮะ" "อุก อ้วกกกกกกก แค่กๆ อ้วกกก" แล้วก็ตามมาอีกเป็นชุด โดยมีพี่นัทนั่งลูบหลังให้ ดีนะจุดที่ฉันนั่งอ้วกไม่ค่อยมีคนพลุกพล่านไม่อย่างนั้นได้อายคูณสองเข้าไปอีก ส่วนเฮียหน่ะหรอฉันไม่ได้สนใจ ช่างแม่ง จะไปไหนก็ไป พอใจแล้วนี่ทำให้ฉันกลัวคงสะใจแล้ว ประกาศศักดิ์ดาทำให้คนเขารู้ว่าตัวเองน่ากลัวแค่ไหนข่มคนอื่นได้มากเพียงใด โดยที่ไม่นึกถึงความรู้สึกของฉันเลยแม้แต่นิดเดียว การอ้วกครั้งนี้มันทรมานมากทั้งเวียนหัว บวกกับคลื่นไส้ แถมยังปวดท้องอีกต่างหาก "เป็นไงดีขึ้นมั้ย" ฉันพยักหน้าให้พี่นัทเบาๆ หมดแรงแล้วจริงๆ "ป่ะกลับบ้านพี่ไปส่ง""ค่ะ" พี่นัทประคองฉันให้ลุกขึ้น แต่ฉันไม่มีแรงพยุงร่างของตัวเองเลย"พี่นัทหว้าไม่ไหว ""มาเดี๋ยวพี่อุ้ม" "ไม่เป็นไรค่ะ ""ไอ้นัท ปล่อยเดี๋ยวกูจัดการเอง" จะแกล้งอะไรฉันอีกล่ะ ฉันใช้สองมือจับแขนพี่นัทเอาไว้แน่น "ไอ้ยุมึงทำเกินไป ทำไมต้องทำขนาดนี้วะ ลูกหว้าโตแล้วไม่ใช่เด็กๆมึงยังไม่เลิกบงการชีวิตน้องอีกหรอวะ" ฉันพยามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล ไม่อยากให้เฮียรู้ว่าฉันกำลังอ่อนแอ สะใจหรือยังล่ะกับสิ่งที่ทำกับฉัน "กูบอกให้ปล่อย เด็กกู มึงอย่ายุ่ง ""แสบ กลับบ้าน " ฉันรู้ว่าเฮียกำลังออกคำสั่งกับฉํน ฉันเอาแต่ก้มหน้าไม่สบตาเฮีย "ไม่ " ฉันพยายามรวบรวมแรงที่มีพูดออกไป "กลับบ้าน""คืนนี้แสบจะไปหาแม่ " "เดี๋ยวเฮียพาไป" น้ำเสียงของเฮียดูอ่อนลงจากเมื่อกี้มาก "พี่นัทพาหว้าไปหน่อยนะคะ ""ได้สิ" "แสบ กูบอกว่ากูจะพาไปไง" "เฮียเลิกสั่งสักทีได้มั้ย แสบยอมเฮียทุกอย่างแต่เฮียไม่เคยฟังคำขอร้องของแสบบ้างเลย ที่แม่แสบต้องเป็นอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะพ่อขับรถเร็วแสบเกลียดการขับรถเร็วเฮียก็รู้ แต่เฮียก็ยังทำ พ่อตาย แม่เป็นเจ้าหญิงนิทรา แล้วรู้อะไรมั้ยว่าวันนั้นมันเป็นวันเกิดของแสบ คิดว่าไงอ่ะเฮีย สนุกมั้ย พ่อตายวันเกิดตัวเอง แม่เข้าห้องผ่าตัดออกมาแล้วไม่ฟื้น ในวันเกิดของตัวเอง ตลกมั้ยเฮีย " ฉันพูดออกไปทั้งน้ำตา หวังว่ามันจะทำให้เฮียรู้สึกอะไรได้บ้าง แต่เฮียก็ยังนิ่ง "เฮียแม่ง ใจร้าย ใจร้ายที่สุด พี่นัทไปเถอะค่ะ หว้าอยากไปหาแม่ ป่านนี้คงรอให้หว้าอ่านหนังสือให้ฟังแย่แล้ว" ฉันเดินออกมาโดยมีพี่นัทประคองร่างอยู่ข้างๆตลอด ส่วนเฮียก็เอาแต่เงียบไม่พูดอะไรออกมาสักคำ แม้แต่คำว่า ขอโทษ------------------------------

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.5 สะใจแล้วใช่มั้ย??

นิยายแนะนำ

อย่าดื้อกับเฮีย

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

Chapter.5 สะใจแล้วใช่มั้ย??

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้