หลังเลิกงานเธอจะขึ้นรถบัสกลับคอนโดไปก่อน แล้วผมค่อยไปรับเธอเพื่อไปทานข้าวที่บ้านผมด้วยกันอีกที บางวันใช้มุกอ้อนได้ ก็จะอ้อนให้เธอนอนด้วย แต่วันไหนเธอเหนื่อยจากงานจริงๆ เธอก็จะขอกลับ
เป็นแบบนี้อยู่หลายอาทิตย์จนผมเริ่มหงุดหงิด อยากจะประกาศตัว แสดงความเป็นเจ้าของ และคบกันอย่างเปิดเผย
“หัวหน้าทีมคะ!… รอด้วยค่ะ” เสียงยูนามี เด็กฝึกงานดังขึ้น ผมกดลิฟต์รอเธอ จนเธอวิ่งหัวฟูๆ เข้ามายืนหอบข้างๆ ผม
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ รุ่นพี่…” เธอทักทายด้วยเสียงสดใสเช่นเดิม
“ครับ”
“อ่าาา วันนี้ทานข้าวเช้ามาหรือยังคะ”
“ทานแล้วครับ”
จากนั้นเราก็เงียบใส่กัน เธอหันมองผมเป็นระยะเหมือนมีเรื่องจะพูด
“เอ่อ..ระ รุ่นพี่ มีแฟนอยู่ไหมคะ”
“.....”
“คือ ถามเฉยๆ น่ะค่ะ ตามประสาคนรู้จัก”
“เราสนิทกันขนาดนั้นเลยหรอครับ”
ผมถามเสียงเรียบ ตายังมองไปที่จอแสดงชั้นลิฟต์เช่นเดิม
“อีกอย่าง มันเป็นเรื่องส่วนตัว ผมไม่คิดว่า..”
“ฉันรู้สึกชอบรุ่นพี่จริงๆ นะคะ!!” เธอตะโกนลั่นลิฟต์ ใบหน้าแดงกล่ำ
“.....”
“วันนั้นฉันพูดเพราะเมา แต่วันนี้ฉันพูดจริงๆ ค่ะ”
“คุณยูนามีครับ… ผมเป็นหัวหน้าทีมคุณ เป็นรุ่นพี่คุณ แต่อย่าชอบผมเลย”
“ทำไมคะ ฮึก ทำไมถึงชอบไม่ได้คะ” จู่ๆ เธอก็เริ่มสะอื้นออกมา
‘... เพราะผมมีเจ้าของหัวใจแล้ว’
“....”
ไร้คำตอบจากผม จนลิฟต์ถึงชั้นที่หมาย ผมก้าวขาเตรียมเดินออก แต่แล้วเธอก็กล้าทำสิ่งที่ผมไม่คาดคิด
ติ้งง
ฟึ้บ
“ฉันชอบรุ่นพี่จริงๆ นะคะ !”
เธอกอดผมไว้แน่นจากด้านหลัง ร้องไห้โฮออกมา ผมยืนชะงักขาแข็ง ตาเบิกโพลง ไม่ใช่เพราะโดนผู้หญิงกอด แต่เป็นเพราะ ...ยูอึนอา เธอยืนอยู่หน้าลิฟต์พอดี
เธอจ้องตาผมสลับกับแขนของนามีที่กำลังกอดผมแน่น
“อะ อึนอา…”
“ขอโทษที่รบกวนค่ะ”
เธอหลบตาก้มหน้าพูด เดินหันหลังไปที่บันไดหนีไฟ ผมรีบแกะแขนนามีออก วิ่งตามเธอไปติดๆ
ปั้ง !!!
“อึนอา! .. อึนอา เดี๋ยว รอพี่ก่อน”
เธอวิ่งลงบันได ยกมือขึ้นปิดปาก ดวงตาที่แดงกล่ำ ตัวสั่นสะอื้นนั่นทำให้รู้ว่า …ผมงานเข้าแล้ว
พัคแทซัน End
-------------------------------------------------------------------------------------------
“ฮึก ”
“อึนอา..”
เสียงเรียกแผ่วจากชายร่างสูง เขาจับไหล่ฉันแน่น ดึงเข้าไปกอดไม่ให้ฉันเดินหนีอีก ฉันก้มหน้าลงพื้นซ่อนน้ำตาเอาไว้
คำสารภาพชอบที่ดังลั่นลิฟต์ และภาพกอดที่เห็นยังฉายซ้ำๆ เหมือนกำลังเกิดขึ้นอีกรอบ ฉันรู้ว่ายูนามีชอบหัวหน้าทีมจริงๆ แต่ไม่คิดว่าเธอจะกล้าทำถึงขนาดนั้น
“อึนอา….”
“ฮึก ขะ ขอโทษค่ะ ”
ฉันปิดใบหน้า พูดด้วยเสียงสั่น อาการจุกอกจนหายใจไม่ออกยังคงอยู่ เขาลูบหลังปลอบฉันเบาๆ แล้วถอนหายใจหนักออกมา
“พี่ขอโทษ ที่ปล่อยให้เขากอด”
“.....”
“พี่ขอโทษที่ไม่ระวังตัว...”
“ฮึก ไม่ต้องขอโทษค่ะ ใครๆ ก็มีสิทธิ์ชอบพี่ ฉันจะไปห้ามพวกเขาได้ยังไง”
“....”
“แต่ถึงอย่างนั้น ฉันก็รับไม่ได้ ที่เห็นผู้หญิงคนอื่นบอกชอบพี่ แล้วก็กอดพี่แบบนั้น ฮึก”
“อึนอา .. ”
“ฉันไม่โทษพี่เลยค่ะ ไม่โทษนามีด้วย .. ฉันจัดการความรู้สึกของตัวเองไม่ได้ ขอโทษจริงๆ นะคะ”
ฉันก้มหน้าพูดด้วยความรู้สึกผิดจริงๆ เขาเชยคางฉันขึ้น ใช้นิ้วเรียวลูบเช็ดน้ำตาที่ไหลลงมา พลางดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง
“ไปบอกทุกคนว่าเรากำลังคบกันไหม” เขาถาม
“มะ ไม่ได้ค่ะ!“ ฉันเงยหน้าขึ้นบอกด้วยความตกใจ
“ทำไม”
“เพราะนามี พึ่งเสียใจจากพี่ ถ้าไปบอกตอนนี้ น้องคงยิ่งเจ็บปวดกว่าเดิม”
“....”
“อีกอย่าง พี่กำลังอยู่ในช่วงประเมินเลื่อนขึ้นเป็นผู้จัดการแผนกด้วย ฉันไม่อยากให้มีเรื่องอะไรไปกวนใจพี่ตอนนี้”
“แล้วอึนอาโอเคหรอ”
“ฉัน??!“
“...”
“ฉันโอเคค่ะ แต่อยากให้เรื่องงานของพี่ กับ ความรู้สึกของนามี เงียบลงไปก่อน”
“....”
“นะคะ พี่แทซัน” ฉันยกกระชับอ้อมแขนแน่น ซุกใบหน้าลงที่หน้าอกเขา
“ครับ”
หลังกลับเข้ามาในออฟฟิศ โต๊ะของยูนามีว่างฉันเลยหันไปถามพี่เลี้ยงของเธอ
“ยูรา …นามีไปไหนหรอ”
“ส่งข้อความมาลาป่วยเมื่อกี้น่ะ น้องบอกว่าปวดหัวเหมือนจะเป็นไข้”
“.....” คงเจ็บปวดน่าดูเลยสิ ..จะเป็นอะไรรึเปล่านะ
“ทำไมหรอ” ยูราถาม
“อ่า เปล่า เห็นโต๊ะว่างน่ะ” ฉันพูด พลางก้มหน้าทำงานตัวเอง
…เธอคงกำลังช้ำใจ ที่อุส่าห์สารภาพออกไป แต่เขากลับวิ่งหนีเธอไปหาผู้หญิงอีกคน…
ฉันไปยืนผิดที่ ผิดเวลารึเปล่านะ
490
