สี่คนพี่น้องกลับมาช่วยทำอาหารกลางวันเพื่อนำไปส่งให้คนที่ทำงานอยู่ที่บ้านสามสกุลจาง ยังมีอีกส่วนที่แบ่งไปให้สะใภ้ทั้งสองที่ในนา จางเฟยอีต้มข้าวต้มและทำผัดหัวไชโป้วใส่ไข่ มีถั่วลิสงคั่วโรยเกลือกับต้นหอมซอยที่ได้มาจากบ้านท่านยายหูซื่อเพิ่มไปอีกด้วย
"ข้าชอบที่บ้านของพวกเราได้กินมื้อกลางวันเช่นนี้จังเลยเ้าค่ะพี่สาว ท้องของพวกเราไม่ร้องไห้มาหลายวันแล้ว" จางลี่เจี๋ยกล่าวขึ้นมาพร้อมกับยื่นพุงแบนๆของนางออกมาอวดพี่สาวทั้งสองคน
จางลี่หลินวัยสามขวบเห็นพี่สาวตัวเล็กอวดพุงของนาง ก็เปิดเสื้อแอ่นพุงออกมาอวดบ้าง ท้องของนางก็ไม่ร้องไห้เช่นเดียวกัน
"หากอยากกินอิ่มทุกวัน พวกเ้าก็ต้องขยันทำงาน พอแปลงผักที่บ้านพี่สาวทำเสร็จแล้วพี่สาวจะสอนให้เ้าสองคนปลูกผักดีหรือไม่"
"ดีเ้าค่ะ ให้พี่ชายเฟยเทียนปลูกผักกับพวกเราด้วยได้หรือไม่เ้าคะ"
"ได้สิ พี่เฟยเทียนของพวกเ้าเป็เด็กผู้ชาย แข็งแรงกว่าพวกเ้า งานที่พวกเ้าทำเองไม่ได้ก็บอกให้เขาช่วยได้เลย"
เด็กหญิงทั้งสองคนต่างก็ะโโลดเต้นด้วยความดีใจ หากมีพี่ชายตัวเล็กอยู่ด้วย รับรองได้ว่าต้องมีเื่สนุกและอาหารอร่อยอย่างแน่นอน
พออาหารเสร็จเรียบร้อย จางเฟยอีพาเด็กหญิงทั้งสองถือตะกร้าไปส่งกับข้าวที่บ้านสาม ส่วนจางจื่อเหมยก็แยกออกไปทางทุ่งนา เมื่อมาถึงที่บ้านสามสกุลจางนางก็ได้เห็นว่า การซ่อมแชมหลังคาทำเสร็จเรียบร้อยไปแล้ว เหลือเพียงการซ่อมประตูและก่อเตาไฟใหม่เพียงเท่านั้น
หลังจากที่ทุกคนกินอาหารกันเสร็จ กำลังจะเริ่มทำงานกันต่อ ทางหน้าประตูบ้านก็มีเสียงะโเรียกจางต้าหลางดังออกมา
"พี่ต้าหลาง ข้าจะเข้าเมืองไปส่งคนน่ะ เห็นพวกท่านกำลังซ่อมแซมบ้านกันอยู่ขาดอะไรอีกหรือไม่ ข้าจะได้ช่วยซื้อกลับมาเสียเลยทีเดียว"
เป็เสียงของอ้ายกัว บุรุษอายุ 30 ปี เขาและภรรยายังไม่มีบุตรด้วยกัน บ้านของอ้ายกัวมีพื้นที่ไม่ถึงหนึ่งหมู่ ไม่มีที่นาไว้ทำกินเป็ของตัวเอง เมื่อก่อนบิดาของเขาก็รับจ้างขับเกวียน หลังจากบิดามารดาเสียชีวิตไปหมดแล้ว เขาก็ได้รับวัวและเกวียนเป็มรดกตกทอด และยังคงรับจ้างขับเกวียนวัวรับส่งชาวบ้านต่อไป
คราวก่อนจางต้าหลางฝากเขาซื้อกระเบี้องเขาได้ค่าจ้างมาถึง 10 อีแปะ ครั้งนี้จะเข้าเมืองเลยมาแวะถามคนบ้านจางเสียหน่อยเพื่อแสดงน้ำใจ
"ไม่มีอะไรขาดแล้วล่ะอ้ายกัว แต่เดี๋ยวข้าไปถามหลานสาวก่อน นางอยากได้เมล็ดพันธุ์ผักอยู่บ้างนะ"
จางเฟยอีตั้งใจจะเข้าไปในเมืองอยู่แล้ว จึงไม่ลังเลที่จะนั่งเกวียนเข้าเมืองไปพร้อมกับอ้ายกัวเลยทีเดียว โดยสั่งให้น้องชายทั้งสองคนช่วยกันดูแลลี่เจี๋ยและลี่หลิน ถึงตอนเย็นก็ให้พากันไปรอนางอยู่ที่บ้านท่านปู่ เด็ก ๆ ก็ไม่งอแงร้องตามแต่อย่างใด รับคำพี่สาวและสัญญาว่าจะไม่เล่นซนให้นางเป็ห่วง
เมล็ดผักและต้นกล้าผักหลายชนิดนั้น นางนำออกมาจากมิติได้อยู่แล้ว แต่เื่สำคัญที่นางอยากเข้าเมืองก็คือ นางอยากรู้เกี่ยวกับสถานที่แห่งนี้ให้มากขึ้น เช่นยุคนี้คือยุคของราชวงศ์ใด หรือมีเหตุการณ์สำคัญใดอีกที่นางจะสามารถรับรู้เพิ่มเติมได้ ถึงแม้นางจะไม่มีความรู้ด้านประวัติศาสตร์แต่หากปิดหูปิดตาอยู่ในหมู่บ้านเพียงอย่างเดียวก็รู้สึกไม่ยุติธรรมกับตนเองอยู่บ้าง
และนางยังต้องสำรวจว่ายุคนี้มีการค้าอะไรอยู่บ้าง ราคาสินค้า อาหาร เครื่องนุ่งห่ม วิถีชีวิตของคนในเมือง รวมทั้งการแก้ปัญหาภัยแล้งของทางราชการ ทุกอย่างนางล้วนเป็สิ่งที่นางอยากรู้เป็อย่างมาก
เมื่อมาถึงในเมืองอ้ายกัวก็เรียกจางเฟยอีไว้.
“หลานเฟยอี พอถึงปลายยามเซิน (15.00-16.59) ข้าจะรอรับคนกลับหมู่บ้านที่ตรงนี้ เ้าอย่ากลับมาช้านักเล่า เดี๋ยวเราจะกลับถึงหมู่บ้านมืดเกินไป” อ้ายกัวกล่าวเตือนจางเฟยอี เด็กสาวผู้นี้เขาไม่เคยเห็นนางจะออกไปไหนมากก่อน เอาแต่เก็บตัวเงียบอยู่ในบ้าน กลัวว่านางจะเถลไถลจนทำให้คนอื่นต้องมารอ
“เข้าใจแล้วเ้าค่ะ ท่านอาอ้ายกัว ค่าเกวียนข้าต้องจ่ายเท่าใดหรือเ้าคะ”
“ไปกลับข้าคิดสองอีแปะ เดี๋ยวเ้าค่อยจ่ายเวลาถึงหมู่บ้านแล้วก็ได้ รีบไปทำธุระให้เสร็จเสียก่อน ร้านขายเมล็ดผักและธัญพืชเดินไปทางนั้น จำเส้นทางให้ดีๆล่ะ”
“ขอบคุณเ้าค่ะท่านอา ข้าจะกลับมาก่อนเวลาแน่นอนเ้าค่ะ” จางเฟยอีค้อมศีรษะให้อ้ายกัวทีหนึ่งจากนั้นก็แบกตะกร้าสะพายหลังเดินไปตามทางที่อาอ้ายกัวชี้ทางให้
เดินมาไม่ไกลนางก็เห็นร้านจำหน่ายธัญพืชและเมล็ดพันธุ์ นางเดินตรงเข้าไปดูสินค้าที่มีขายอยู่ในยุคนี้และพยายามจดจำเอาไว้ ส่วนต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์ผักนั้นมีไม่กี่ชนิด นางไม่มั่นใจว่าคนที่นี่ไม่รู้จักผัก หรือว่าเวลานี้ไม่มีเมล็ดพันธุ์กันแน่จึงลองถามเถ้าแก่ของร้านดู
“เถ้าแก่ ต้นกล้าผักพวกนี้มีเท่านี้หรือเ้าคะ มีชนิดอื่นอีกหรือไม่”
“แม่นาง ที่เพาะเป็ต้นกล้าแล้วนี่ก็มี คะน้า ผักกาดขาว กะหล่ำปลี ต้นหอม กุยช่าย กระเทียม และที่ขายเป็เมล็ดก็มีแตงกวา ฟักทอง มะเขือเทศ ปวยเล้ง ขึ้นฉ่าย มะระและบวบ เ้าอยากได้ผักอะไรบ้างล่ะ”
“พวกพริกเล่าเ้าคะ มีบ้างหรือไม่”
“พริกคืออะไรหรือแม่นาง ข้าขายของมาหลายสิบปีไม่เห็นเคยได้ยินชื่อผักชนิดนี้เลย”
“เป็พืชที่มีรสเผ็ดร้อนน่ะเ้าค่ะ ข้าเองก็ได้ยินชื่อมาเท่านั้นไม่เคยเห็นหรอกเ้าค่ะ แค่ลองถามเถ้าแก่ดูเผื่อว่าจะมี”
“คงเป็พืชที่พ่อค้าเร่รับสินค้าจากเรือมาขายอีกทอดล่ะสิ หากว่ามีเมล็ดพันธุ์พืชใหม่ๆ เข้ามาข้าจะลองถามซื้อไว้แล้วกันนะ ว่าแต่เ้าอยากได้ผักอะไรบ้างล่ะ”
“ข้าอยากได้ที่เป็ต้นกล้าแล้วเ้าค่ะ อย่างละสามสิบต้นก็พอ แล้วพวกเมล็ดพันธุ์นอกจากที่ท่านมีเวลานี้ ยังมีชนิดอื่นอีกหรือไม่เ้าคะ”
“ที่ขาดไปตอนนี้ก็มี กวางตุ้ง กะหล่ำปม ผักบุ้ง ถั่วฝักยาว มะเขือยาว เท่านั้นล่ะ หากเ้าอยากได้อีกสัก 20 วันก็จะมีเมล็ดพันธุ์พวกนี้ส่งมายังร้านข้าแล้วล่ะ”
“เถ้าแก่ท่านลองช่วยข้านึกดูอีกหน่อยเถิดเ้าค่ะ ว่าร้านท่านยังขาดผักอะไรอีกหรือไม่ ข้ากำลังทำแปลงปลูกผักเลยอยากได้หลายชนิดหน่อย ต้องวางแผนล่วงหน้าเอาไว้น่ะเ้าค่ะ”
“ไอหยา ..แม่นางน้อย ร้านข้ามีสินค้ามากที่สุดในเมืองเฉินหนงนี่แล้ว ผักที่กล่าวมาทั้งหมดก็ครบทุกชนิด ไม่มีร้านไหนมีมากไปกว่าข้าแล้วล่ะ เว้นแต่พวกผักป่า เห็ดและหน่อไม้ ของพวกนั้นข้าไม่ได้เอามาขายหรอกเ้าต้องไปหาซื้อจากชาวบ้านที่เอามาวางขายกันเองเท่านั้น”
“อ้อ..ข้าเข้าใจแล้วเ้าค่ะ เช่นนั้นวันนี้ข้าก็รับเท่าที่สั่งไปก่อน หากทดลองปลูกแล้วได้ผลผลิตดีข้าจะมาอุดหนุนเถ้าแก่อีกนะเ้าคะ ท่านรวมค่าต้นกล้าให้ข้ามาได้เลยเ้าค่ะ”
“ต้นกล้าคะน้า ผักกาดขาว กะหล่ำปลี นี่ต้นละ 3 อีแปะ ต้นหอม กุยช่าย กระเทียมต้นละ 2 อีแปะ ทั้งหมดก็ 150 อีแปะ ข้าแถมกระเทียมให้เ้าไปสองต้นก็แล้วกัน ว่าแต่บ้านเ้ายังมีน้ำให้ปลูกผักอยู่อีกหรือ”
“มีไม่มากแล้วเ้าค่ะ แต่ข้าก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จะมัวรอแต่เก็บเกี่ยวข้าวก็คงต้องอดตายก่อน เลยกัดฟันใช้น้ำมาปลูกผักกินน่ะเ้าค่ะ”
“อืม..หากไม่มีเ้าเมืองที่คดโกง พวกเราคงไม่เดือดร้อนกันถึงเพียงนี้หรอก” เถ้าแก่ส่ายหัวรำพันเบาๆ
จางเฟยอีที่กำลังจะเดินออกจากร้านไป ได้ยินเสียงรำพึงรำพันนั้นเข้าพอดีนางถึงกับชะงักนิ่ง จากนั้นก็หันไปถามเถ้าแก่อีกครั้ง
“เถ้าแก่ บ้านข้าอยู่ชนบทไม่เคยรู้เหตุการณ์บ้านเมืองอันใดเลย ท่านเ้าเมืองทำอะไรหรือเ้าคะถึงทำให้ชาวบ้านเดือดร้อนได้”
“เพ่ย..เื่นี้น่ะเพิ่งจะมีข่าวออกมาเมื่อสองวันนี้เอง เ้ายังไม่รู้ก็ไม่แปลกหรอก ข้าจะบอกให้”
เถ้าแก่ชราลูบเครายาวของตนเอง หยุดพูดแล้วมองไปทั่วร้าน ทำท่าทางราวกับกำลังจะเล่าเื่สำคัญให้จางเฟยอีฟัง ลูกค้าคนอื่นที่อยู่ในร้านก็ได้ยินคำที่เถ้าแก่กล่าวออกมาเมื่อสักครู่ ต่างก็ให้ความสนใจและมามุงล้อมรอบเถ้าแก่เอาไว้เพื่อรอฟังเื่สำคัญ
30K
