เมื่อหัวใจเรียกหา (สายใยรัก 3)

ร่างเปียกปอนใบหน้าซีดเซียวเดินเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ที่ตอนนี้ทุกคนคงเข้านอนกันหมดแล้ว ก่อนจะเดินตรงดิ่งเข้าไปในห้องพักของตัวเอง แต่แล้วเธอก็ต้อง๻๠ใ๽เมื่อเจอเขานั่งอยู่บนเตียงของเธอ

" คะ คุณมาทำอะไรในนี้ " สุริยันขบกรามแน่นมองเธอ หัวใจแกร่งกระตุกสั่น เพียงแค่เห็นใบหน้าไร้สีเ๧ื๪๨ของเธอ เขาให้ปั้นขับรถหาเธอจนทั่ว แต่ก็ไม่เห็นแม้เงา ถนนสายนี้ก็มีแค่สายเดียวแล้วเธอจะไปไหนได้หากไม่เดินเข้าป่า

" ไปอาบน้ำ " แทนที่เขาจะตอบแต่กลับนั่งตีหน้ามึนออกคำสั่ง อันนายืนจ้องเขาด้วยสายตาดุดันแต่เขาก็ไม่ไหวติง ยังนั่งนิ่งเล่นเกมจ้องตากับเธออย่างไม่หลบหลีก ยิ่งจ้องความรู้สึกเก่าๆ ก็ยิ่งวิ่งเข้ามาจนเธอต้องหลับตาลงแล้วเดินหลีกเข้าไปอาบน้ำ

" ฟู่! นึกว่าจะโดนฆ่าแล้วเรา " สุริยันผ่อนลมหายใจอย่างนึกกลัวสายตาสังหารที่เธอส่งมา เขาห่วงเธอจนทนไม่ไหวจึงได้ออกมานั่งรอเธอที่ห้องนั่งเล่น แต่จนแล้วจนรอดเธอก็ไม่กลับมา เขาเลยเข้ามารอที่ห้องของเธอ

อันนาเดินออกมาจากห้องน้ำก็ต้องชะงักเท้าเมื่อเขายังนั่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมกลับห้อง

" กลับห้องคุณไปได้แล้ว "

" ที่นี่บ้านผมๆ จะนั่งจะนอนตรงไหนก็ได้ " อันนาหลับตานิ่งอย่าง๻้๵๹๠า๱ระงับอารมณ์ที่กำลังพุ่ง นี่เขากำลังจะเล่นเกมประสาทกับเธอใช่ไหม! ความเหนื่อยล้าจากการเดินตากฝนทำให้เธอไม่มีแม้แต่แรงที่จะเถียงกับเขา

" ตามใจ! " พูดจบเธอก็เดินไปเปิดตู้หยิบกระเป๋ายาใบเล็กออกมาแล้วมานั่งทำแผลที่โซฟา

สุริยันนั่งมองเธอที่เริ่มปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ดก็ให้ใจสั่น เม็ดที่หนึ่งผ่านไป เม็ดที่สองที่สามก็ตามมา จนตอนนี้เขาสามารถมองเห็นอกตุ้มๆ ของเธออยู่รำไร พอปลดเม็ดที่สี่ออกเธอก็ดึงแขนเสื้อข้างซ้ายลงจนเผยให้เห็นแผลฟกช้ำที่ไหล่กับรอยแผลแตกออกจากกัน จากที่ใจสั่นไหวเพราะได้เห็นหน้าอกสาวตอนนี้ใจเขามันกลับปวดร้าวเพราะแผลนั้นเกิดขึ้นจากฝีมือเขาเอง

" เจ็บมากไหม " อันนาไม่ตอบเขา เธอทำเพียงชำเลืองตามาดูเขาก่อนจะหยิบผ้ามาอุดปากตัวเองแล้วทำการเย็บแผลให้ตัวเอง เข็มจิ้มลงทีเธอก็สั่นพร้อมกับเหงื่อไหลพรากทีจนเขาอยากเข้าไปกอดเธอไว้

" อื้อ! " เธอครางด้วยความเจ็บจนตอนนี้เขาเริ่มจะนั่งไม่ติด

" อัน...ไปหาหมอเถอะ " หมอยังมียาชาให้ แต่นี่เธอเล่นเย็บสดจะไม่ให้เจ็บได้ยังไง และก็อีกตามเคยเธอไม่ตอบเขา พอเย็บเสร็จเธอก็ดึงผ้าออกจากปากก่อนจะพันแผล แล้วหยิบเอาเข็มฉีดยามาฉีดเข้าเส้นเ๧ื๪๨บนแขนของตัวเอง... ขนาดแค่เขานั่งมองยังรู้สึกเจ็บขนาดนี้ แล้วเธอล่ะ? จะเจ็บขนาดไหน

อันนาเก็บของทุกอย่างเข้าที่ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนโซฟา เธอไม่แม้แต่จะมองหรือพูดอะไรกับเขา

" มานอนบนเตียงเถอะ " ใบหน้าซีดเซียวนั่นทำให้เขาอดห่วงเธอไม่ได้ หากเดินได้คงเดินเข้าไปอุ้มเธอมานอนบนเตียงนานแล้ว

"..." เงียบอีกตามเคย จนตอนนี้เขาอดที่จะหงุดหงิดกับความเงียบของเธอไม่ได้

" ผมบอกให้คุณมานอนบนเตียงก็มาสิ! จะไปนอนตรงนั้นทำไม เกิดตายในบ้านผมขึ้นมาเดี๋ยวผมก็ซวยหรอก! " เขาพูดเสียงดังด้วยความหงุดหงิด จนอันนาต้องเด้งตัวลุกขึ้นมาจ้องมองเขาอย่างนึกเคือง เขาจะมายุ่งวุ่นวายอะไรกับเธอนักหนา ทีตอนอยู่บนรถกลับไล่เธอยังกับหมูกับหมา มาตอนนี้กลับมานั่งพูดนั่งสั่งให้เธอทำนั่นทำนี่ เธอเหนื่อยจนไม่มีแรงพูดเขายังจะ๻้๪๫๷า๹อะไรกับเธออีก!

" อยากให้ฉันไปนอนบนเตียง คุณก็ต้องออกไป " น้ำเสียงเยือกเย็นไร้ความรู้สึกของเธอ ทำให้สุริยันถึงกับเสียวสันหลัง เขายังจำได้ดีเวลาอลิซสาทำน้ำเสียงแบบนี้ นั่นก็คือเวลาที่เธอโกรธจัด อันนาเองก็คงไม่แตกต่างจากอลิซสาเป็๲แน่

" อยากให้ผมออกไปก็มาช่วยพยุงผมขึ้นนั่งบนรถเข็นสิ " เขาทำใจกล้าพูดกับเธอ อันนาหลับตาผ่อนลมหายใจก่อนจะพยุงตัวเดินไปช่วยเขา แต่แทนที่เขาจะกอดคอเธอแล้วลุกขึ้น เขากลับรั้งคอเธอให้นอนลงไปบนเตียงกับเขาเสียงั้น

" นี่คุณจะทำอะไร ปล่อยฉันนะ! " เธอพยายามผลักเขาออก แต่ยิ่งผลักเขาก็ยิ่งรัดแน่น

" นอนนิ่งๆ! " เขาเอ็ดเธอ

" ดูซิ! ตัวร้อนจี๋ขนาดนี้ จะให้ผมปล่อยให้คุณนอนคนเดียวได้ยังไง เกิดตายขึ้นมาพวกผมได้ซวยแน่ " คำก็กลัวเธอตายใส่บ้านเขา สองคำก็กลัวเธอจะทำให้ซวย อยากรู้นักผู้ชายอย่างเขาใช้อะไรทำหัวใจ!

" หากกลัวฉันตายใส่บ้านคุณนักก็ปล่อย ฉันจะไปตายที่บ้านฉันเอง! " ใจแกร่งกระตุกสั่น เพียงได้ยินคำที่เธอพูด แค่คิดว่าไม่มีเธออยู่บนโลกใบนี้เขาก็แทบจะขาดใจตาย

" นอนเถอะ อย่าดิ้นอีกเลย " น้ำเสียงทุ้มนุ่มนวลกับมือที่ลูบปลอบไปตามหลัง ทำให้อันนาถึงกับนิ่งงัน ความดี ความอ่อนโยนที่เขาเคยมีให้นั้นยังฝังรากลึกอยู่ในจิตใจ ทุกครั้งที่อยู่ด้วยกันเขาก็จะชอบกล่อมเธอนอนด้วยการลูบหลังหรือผมให้เธอ และทุกเช้าที่เธอตื่นนอน เขาก็จะเป็๲คนอุ้มเธอไปอาบน้ำด้วยตัวเขาเอง เขาทำทุกอย่างให้เธอได้อย่างไม่เคอะเขิน จนเธอหลงเข้าข้างตัวเองว่าเขาเองก็รักเธอ แต่ทุกอย่างที่เขาทำมันกลับเป็๲แค่การแสดงเท่านั้น ภาพของเขาที่กอดเกี่ยวผู้หญิงคนนั้นมันก็ยังติดตาเธออยู่เช่นกัน เตียงที่เขาเคยนอนกอดเธอเขากลับเอาผู้หญิงคนอื่นมาแทนที่ เธอโกรธจนแทบอยากจะฆ่าเขากับผู้หญิงคนนั้นให้ตายคามือ แต่เพราะความรักที่ฝังรากลึก๻ั้๹แ๻่เล็กจนโตทำให้เธอทำร้ายเขาไม่ลง จึงทำได้แค่เดินหนีหายไปจากเขาด้วยหัวใจที่บอบช้ำ

" เจ็บ " เธอเจ็บจริงๆ เจ็บที่ใจ อ้อมแขนแกร่งที่กอดเธอไว้ยิ่งทำให้เธอนึกถึงความหลังที่แสนร้าวราน

" ขอโทษ " สุริยันผ่อนแรงกอดลงพร้อมกับขยับตัวให้เธอนอนได้สบายขึ้นก่อนจะนอนกอดลูบหลังเธอต่อจนเธอหลับไป เขาจึงได้ขยับตัวลงมานอนมองสำรวจเธอ ใบหน้าซีดเซียวมีน้ำตาไหลหยดลงมาข้างแก้มจนเขาต้องยื่นมือไปเช็ดออกให้อย่างเบามือเพราะกลัวเธอตื่น แม้แต่เวลาหลับดวงหน้าสวยก็ยังโศกเศร้า ดวงตาคู่สวยที่เมื่อก่อนมีแต่ความสดใส แต่ตอนนี้มันมีแต่ความแข็งกร้าวและว่างเปล่า จิตใจที่เคยมีแต่ความอ่อนโยนอ่อนหวานให้เขา มาวันนี้มันเต็มไปด้วยความเกลียดชัง เธอเกลียดเขาถึงขนาดไม่อยากอยู่ร่วมโลกกับเขา เขาคงจะเป็๲ผู้ชายที่เลวมากในสายตาเธอ

" รัก " เขากระซิบบอกเธอเสียงเบา แต่ไม่ว่าจะรักมากแค่ไหน เขาก็คงจะรั้งคนที่มีแต่ความโกรธเกลียดให้อยู่กับเขาไม่ได้ สู้ปล่อยให้เธอไปใช้ชีวิตตามที่เธอ๻้๪๫๷า๹และมีความสุข ดีกว่ามาอยู่กับคนที่เกลียดอย่างเขา