หลินหลาน(นางผู้ปลูกผัก)

ยามเช้ามาถึง...
หลินหลานตื่นมาด้วยความรู้สึกสดชื่นเป็นอย่างมาก การที่ได้นอนบนเตียงอย่างเต็มที่ไม่ใช่ในกระโจมเหมือนที่ผ่านมา นางรู้สึกเหมือนได้นอนบนปุยเมฆ นางคิดเช่นนี้ย่อมไม่เกินเลยไปแม้แต่น้อย ด้วยการเดินทางที่ตรากตรำมายาวนาน ต้องนอนบนพื้นแข็งท่ามกลางความหนาวเย็นมาโดยตลอด เปรียบเทียบเช่นนี้ย่อมถูกต้องแล้วเจ้าไข่ตุ๋น สัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของนางก็ยังคงหลับอยู่เช่นเดิม ด้วยตัวที่ยังเล็กเหมือนเป็นทารกยังไม่เติบโตเต็มที่ ทำให้นางกังวลว่ามันจะหนีหายไป จึงได้ยังเอามันใส่ไว้ในกรงเช่นเดิม แต่ทำการนำเศษผ้าให้มัน และอาหารเล็กน้อยที่คิดว่าตัวตุ่นน่าจะกินได้ให้มัน ซึ่งมันก็กินหมดอย่างรวดเร็วอากาศยามเช้าสดชื่นนางเดินลงไปยังชั้นล่าง เพื่อเตรียมการจัดการสิ่งของต่างๆ ที่จะนำออกมาขายตามที่ท่านปู่ได้บอกกับนางไว้ตั้งแต่เมื่อวานลงมาถึงก็พบว่าพวกพี่หยวนต่างก็ลงมาก่อนหน้าแล้วพร้อมกับกำลังนั่งกินข้าวต้มกันอยู่ นางจึงได้นั่งร่วมวงด้วย ทานไปจนอิ่มแล้วต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปยังรถม้าของตนเอง ตอนนี้ท่านปู่ก็เข้ามานั่งสั่งงานทันที ทุกคนปฏิบัติตามคำสั่งของท่านปู่ผู้เป็นหัวหน้าอย่างรวดเร็วขบวนรถม้าที่บรรทุกข้าวของจนเต็มมุ่งตรงไปยังตลาดที่นางเคยมาแล้วเมื่อวาน แต่คราวนี้นางจะเป็นผู้มาขายมิใช่ผู้ที่มาเดินเลือกซื้อดั่งเช่นเมื่อวานสิ่งของที่นำมาขายมีมากมาย ทั้งสมุนไพรจากทางเหนือ งานฝีมือเฉพาะถิ่น คละเคล้ากันไป นางที่ไม่ค่อยรู้เรื่องราวของราคาสิ่งของมากนัก จึงทำได้เพียงนั่งมองพวกพี่หยวนส่งเสียงตะโกนเรียกผู้คนที่เดินผ่านไปมาและดูเหมือนของที่นำมาขายจะเป็นที่สนใจไม่น้อยเลย มีผู้คนมามุงดูเลือกซื้อเลือกหามากมาย ท่านปู่ก็ส่งเสียงทักทายกับผู้ที่รู้จักกันด้วยอัธยาศัยอันดี อาจจะเป็นเพราะน้ำแกงเมื่อวานที่พี่หยวนนำมาให้ก็เป็นได้ ทำให้วันนี้ดูท่านปู่จะอารมณ์แจ่มใส่เบิกบานมากกว่าทุกวันการขายของเป็นไปตลอดทั้งเช้าจรดเย็น สิ่งของที่นำมาค่อยๆ ถูกทยอยขายไปได้เรื่อยๆ นางมองเหรียญที่ท่านปู่เก็บเอาไว้พร้อมทั้งคำนวณคร่าวๆ นางคาดว่าน่าจะได้ไม่น้อยเลย มีเหรียญที่ดูจะมีค่ามากอยู่ด้วยหลายเหรียญด้วยกันด้วยเป็นร้านขาจรที่ปีหนึ่งจะมีสักครั้งทำให้มีสิ่งของที่หายากอยู่ด้วยทำให้เปิดทำการขายอยู่เพียงหนึ่งอาทิตย์ สิ่งของหลายอย่างที่ขนมาก็หมดลงอย่างรวดเร็ว ตอนนี้ทุกคนในขบวนต่างมีสีหน้ายิ้มแย้มสดใส ด้วยรายได้ที่ดียิ่ง ด้วยปีนี้เป็นปีที่ทางเหนือเกิดวิกฤตความหนาวเย็น ข้าวของที่มาจากดินแดนทางเหนือจึงได้หายาก ทำให้ขายได้ราคาที่ดียิ่งขึ้นยามนี้ทุกคนกำลังนั่งร่วมรับประทานอาหารด้วยกันอย่างมีความสุข อาหารถูกยกขึ้นมาวางเต็มโต๊ะมากกว่าเมื่อวันแรกหลายเท่า คราวนี้หลินหลานไม่มีทางพลาดอีกแล้ว นางไม่แม้แต่จะกินน้ำสักอึกเพื่อที่จะได้กินอาหารบนโต๊ะให้เต็มคราบสักคราทุกคนต่างดื่มกินกันอย่างมีความสุข ขณะที่อาหารพร่องไปเยอะแล้วนั้น ท่านปู่ที่นั่งอยู่ข้างนางก็ลุกขึ้นมองยังทุกคนที่นั่งล้อมโต๊ะอยู่ เมื่อทุกคนเห็นเช่นนั้นจึงได้วางตะเกียบลงพร้อมกับเหยียดตัวตั้งตรง
อะแฮ่มๆ ๆ...ท่านปู่กระแอมเล็กน้อยเปิดลำคอให้โล่ง ก่อนที่จะส่งยิ้มให้ทุกคน"ข้าคิดเรื่องนี้มาสักพักแล้ว ยามนี้ร่างกายของข้าก็แก่ชรามากขึ้นทุกที หากจะต้องเดินทางรอนแรมเพื่อนำสินค้าไปขายยังเมืองต่างๆ นั้นข้าคิดว่าข้าคงจะไม่ไหวเสียแล้ว"ทุกคนเมื่อได้ยินชายชราที่คอยเป็นหัวหน้าขบวนมายาวนานกล่าวเช่นนี้ก็รู้สึกเคว้งคว้างไม่น้อย แต่ก็เห็นด้วยอยู่ในทีเมื่อเห็นว่าทุกคนไม่ได้พูดสิ่งใด ชายชราผู้ที่มีหนวดเคราขาวจึงได้กล่าวขึ้นอีกครั้ง"พวกเจ้าก็คงจะเห็นแล้วว่าข้าได้เตรียมการเอาไว้ให้พวกเจ้าอยู่ไม่น้อย ต่อไปนี้หยวนจะมาเป็นผู้นำคนใหม่ของขบวนอย่างเต็มตัว ทุกสิ่งที่ข้ารู้ข้าได้ถ่ายทอดไปให้เขาไม่น้อย พวกเจ้าเองก็น่าจะทราบดี วันนี้ก็ถือเป็นการเลี้ยงส่งข้าและฉลองให้กับผู้นำคนใหม่ในคราวเดียวก็แล้วกัน"พูดจบท่านปู่ก็นั่งลงเช่นเดิม ทุกคนที่นั่งอยู่ต่างมีหลากหลายความรู้สึก บางคนรู้สึกใจหายที่เสาหลักที่เหมือนเป็นร่มโพธิ์ร่มไทรจะไม่อยู่กับขบวนแล้ว บ้างก็รู้สึกเห็นด้วยเพราะชายชราที่ตรากตรำมานานสมควรได้พักผ่อนในบั้นปลายชีวิตอย่างสงบ บ้างก็หันไปแสดงความยินดีกับพี่หยวนที่จะเป็นผู้นำคนใหม่บรรยากาศแม้จะไม่ได้สนุกสนานอย่างเช่นตอนเริ่มแต่ก็เต็มไปด้วยความอบอุ่นไม่น้อยเลย และดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นมากเรื่อยๆ หลังงานเลี้ยงผ่านไปทุกคนต่างก็แยกย้ายกันกลับขึ้นไปพักผ่อนหลินหลานเองก็เช่นกัน ตอนนี้นางต้องกลับมาครุ่นคิดเรื่องชีวิตต่อไปของนางให้มากเสียแล้ว คราวแรกนางคิดว่าจะติดตามขบวนสินค้าไปเรื่อยๆ คอยเป็นลูกมือให้ท่านปู่เช่นนี้เรื่อยไป แต่วันนี้ท่านปู่กลับประกาศว่าจะเลิกเดินทางเสียแล้ว แล้วนางจะทำเช่นไรติดตามพี่หยวนและคณะต่อไป หรือว่าแยกตัวไปเสียตั้งแต่ตอนนี้นางขึ้นมาบนห้องพร้อมกับนั่งเล่นกับเจ้าไข่ตุ๋น เจ้าไข่ตุ๋นเองก็ดูเหมือนจะรับรู้ความรู้สึกของนาง มันอาจจะไม่เข้าใจว่านางมีเรื่องไม่สบายอะไร แต่อย่างน้อยมันก็พยายามออดอ้อนนาง พยายามซุกหัวกลมๆ ที่เต็มไปด้วยขนนุ่มๆ ไปยังฝ่ามือนางพยายามให้นางลูบหัวมัน ด้วยอาการน่ารักเช่นนั้นของมัน ทำให้หลินหลานอดจะยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดูเสียไม่ได้ ก่อนที่จะลูบหัวให้มันด้วยความเอ็นดู โยนความคิดอันหนักใจทิ้งไปก่อนที่จะหันมาเล่นกับเจ้าไข่ตุ๋นอย่างมีความสุขเสียงหัวเราะร่าเริงดังลอดออกมาจากห้องของนางเป็นระยะๆ
ตรงทางเดินที่มีเพียงแสงสลัวของยามราตรีมีเงาร่างสายหนึ่งยืนอยู่อย่างนิ่งเงียบ...ชายชราที่ยืนอยู่หน้าห้องนางตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่ทราบ ด้วยความเป็นห่วงกลัวว่าหลินหลานจะไม่สบายใจในเรื่องที่ตนตัดสินใจประกาศออกไปยามมื้ออาหารเย็นทำให้ชายชราคิดว่าจะมากล่าวอะไรกับนางสักเล็กน้อยแต่เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะของนาง ใบหน้าที่เป็นกังวลก็คลายลง ตอนแรกคิดว่านางคงจะเครียดเรื่องที่ตนตัดสินใจรามือจากขบวนสินค้า แต่เห็นนางยังหัวเราะได้เช่นนี้ก็ไม่จำเป็นต้องกล่าวสิ่งใดร่างผอมแห้งแผ่นหลังงองุ้มที่ได้ปลดภาระหน้าที่ออกไปแล้วดูจะแก่ลงอีกไม่น้อย ค่อยๆ เดินจากไปเงียบท่ามกลางความมืดในยามราตรีดั่งเช่นในตอนมา....
error loaded