เกิดใหม่ทั้งทีขอลิขิตรักเอง **จบแล้ว**

ตอนที่ 40 หักหน้า

ใคร ๆต่างก็คิดไม่ถึงว่าจะมีบริการส่งปาท่องโก๋ถึงหน้าบ้านแบบนี้ด้วยเมื่อได้ยินคำพูดของลูกสาว ตงลี่หวาก็รู้สึกไม่เห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งหล่อนจึงพูดออกไปว่า “ไม่ได้นะลูก ถ้าเขาไม่เอาล่ะ เราจะทำอย่างไร ? แล้วอีกอย่าง ลูกค้าที่ต้องการจะสั่งเป็นใครบ้างแม่ก็ไม่ได้รู้จัก！”

จางฉุ้ยเหลียนยิ้มพร้อมกับพูดว่า“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ เราก็รับแค่ลูกค้าที่อยู่ในหมู่บ้านเท่านั้นก็ได้นี่คะถ้าลูกค้าคนไหนต้องการที่จะสั่ง เราก็แค่เอาไปส่งให้เขาที่บ้านไม่ได้หรือคะ ? ถ้าใครสั่งเราก็ทอดครั้งต่อครั้งจากนั้นเราก็เอาปาท่องโก๋ใส่กล่องโฟมเก็บอุณหภูมิไปส่ง พวกเขาก็จะได้กินแบบร้อน ๆไงคะ”

เมื่อจางฉุ้ยเหลียนพูดจบก็มีลูกค้าคนหนึ่งหัวเราะออกมา จากนั้นหล่อนก็พูดออกมาว่า “เด็กคนนี้ฉลาดมากจริง ๆพี่สาวจ๊ะ พี่สาวทำส่งแค่คนในหมู่บ้านก็น่าจะมีปัญหาอะไรใช่ไหมจ๊ะ ? ”

ตงลี่หวาเดินออกไปยืมปากกากับกระดาษตามที่ลูกสาวบอกด้วยอาการมึนงงเล็กน้อยตอนที่หล่อนเดินกลับมาหาจางฉุ้ยเหลียนก็มีคนเดินตามหล่อนมาด้วยอีก 2 คน

จางฉุ้ยเหลียนตั้งใจว่าจะเหลือปาท่องโก๋ไว้สักสองสามชิ้นเพื่อที่จะเอาให้ลูกค้าชิมกันคนละคำ ถ้ามีลูกค้าเยอะ เธอก็ไม่สามารถแบ่งได้เยอะ 1คน ต่อ 1 ชิ้นเล็ก เพราะเธออยากจะเน้นที่คุณภาพ

“ซ่งเว้ยตง เอา 6 ชิ้น  รวมเป็นเงินทั้งหมด 15 เหมา  บ้านของหล่อนอยู่หลังโรงงานอิฐมีต้นไม้ใหญ่อยู่หน้าบ้าน”

“ถงเอ้อ บ้านอยู่ติดกับสถานีอนามัยหล่อนเอาปาท่องโก๋ 10 ชิ้น รวมเป็นเงินทั้งหมด 2.5 หยวนเป็นเพื่อนบ้านกับซ่งเว้ยตง”

ตงลี่หวาดีใจจนเนื้อเต้นหล่อนนึกไม่ถึงเลยว่าลูกสาวของหล่อนจะเก่งขนาดนี้ไม่นานก็สามารถเรียกคนที่อยู่ในหมู่บ้านเข้ามารวมตัวกันได้และหล่อนก็นึกไม่ถึงเช่นกันว่าจะมีธุรกิจค้าขายของแบบส่งของถึงหน้าบ้านแบบนี้ด้วย

“เอาล่ะค่ะ คุณลุงคุณป้าที่สั่งปาท่องโก๋กับหนูทุกคนกลับไปรออยู่ที่บ้านสบาย ๆ ได้เลยนะคะ ถ้าหนูไปส่งเย็นนี้ไม่ทันพรุ่งนี้หนูจะเอาไปส่งให้นะคะ” เมื่อเห็นว่ามีคนสนใจปาท่องโก๋ของเธอเป็นจำนวนมากจางฉุ้ยเหลียนก็รู้สึกดีใจไม่น้อย

เมื่อกลับมาถึงบ้านจางฉุ้ยเหลียนก็เริ่มคำนวณอัตราส่วนวัตถุดิบที่ใช้ทำปาท่องโก๋ทันที ส่วนตงลี่หวาก็เดินไปหาเซี่ยจวินและเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ให้เขาฟัง“คุณไม่รู้หรอกว่ามีลูกค้าที่สั่งปาท่องโก๋ของเราเยอะมากขนาดไหนตอนที่จางฉุ้ยเหลียนบอกว่าจะไปส่งปาท่องโก๋ให้ถึงหน้าบ้านทุกคนต่างก็พากันตกตะลึงกับคำพูดของเธอ ฉันเองก็รู้สึกตกใจมากจริง ๆ   ที่เด็กคนนี้กล้าที่จะทำแบบนี้”

เมื่อเซี่ยจวินได้ยินคำว่า “ไปส่งให้ถึงหน้าบ้าน”เขาก็เข้าใจทันที เขาจึงพยักหน้าเป็นการเห็นด้วยและพูดออกไปว่า “ใช่แล้วล่ะเด็กนักศึกษาที่มีอนาคต ย่อมเก่งกว่าพวกเราอยู่แล้ว ！ เธอไม่ต้องพูดแล้วล่ะ  รีบไปช่วยจางฉุ้ยเหลียนเถอะ เดี๋ยวจะไปส่งไม่ทัน”

เมื่อจางฉุ้ยเหลียนคิดคำนวณดูแล้ว เธอก็พบว่าปาท่องโก๋ที่แต่ละบ้านต้องการนั้นมีจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียวอย่างน้อยที่สุดก็ประมาณ 3 ถึง 5 ชิ้น และมากที่สุดก็ 8 ถึง 10 ชิ้น โชคดีที่จำนวนบ้านที่สั่งปาท่องโก๋ของเธอมีแค่20 กว่าหลังเพียงเท่านั้น รวม ๆ กันแล้วเธอต้องทำปาท่องโก๋ทั้งหมด 100 กว่าชิ้นแต่นั่นก็ถือว่าไม่เยอะมากเท่าไหร่

“ถือโอกาสตอนที่กำลังพักแป้ง เตรียมแป้งทำขนมเกลียว อีกสัก 30 ชิ้นดีกว่า！” หลังจากที่นวดแป้งเสร็จ จางฉุ้ยเหลียนก็เดินเข้าไปหาเซี่ยจวินในบ้านจากนั้นเธอก็พูดออกไปด้วยความเกรงใจว่า “พ่อคะ บ้านเราไม่มีแป้งเหลือแล้วนะคะ”

เซี่ยจวินนิ่งอึ้งไปเล็กน้อยจากนั้นเขาก็พูดออกไปว่า “อ่า ? ทำไมหมดเร็วขนาดนี้ล่ะ? ไม่เป็นไร ในห้องเก็บของยังมีเหลืออีก2 ถุง ！”

ตงลี่หวาคลี่ยิ้มออกมา จากนั้นก็พูดออกไปว่า :“ใช่แล้วล่ะลูก ลูกไม่ต้องเกรงใจพ่อกับแม่หรอก นี่ก็ถือว่าเป็นการหาเงินลูกไม่ต้องเกรงใจนะ！ ”

เมื่อพูดจบ ตงลี่หวาก็เดินเข้าไปในครัวหล่อนเห็นว่ามีขนมเกลียวที่เพิ่งจะทำเสร็จใหม่ ๆ วางอยู่ในจานหล่อนจึงพูดออกไปอย่างยิ้ม ๆ ว่า “ไอ้หยา มีขนมเกลียวด้วยหรือ！”

เมื่อเห็นว่าเซี่ยจวินเดินไปเอาแป้งจากในห้องเก็บของออกมาหนึ่งถุงจางฉุ้ยเหลียนจึงยิ้มและถามเซี่ยจวินออกไปว่า “พ่อคะพ่อคิดว่าบ้านใครมีกล่องโฟมเก็บอุณหภูมิอีกไหมคะ ? หนูอยากจะได้อีกสัก 2 กล่องเราจะได้เอามาใส่ปาท่องโก๋ จากนั้นเราก็เอาไปส่งคนละกล่องไงคะ”

เซี่ยจวินพยักหน้า“ร้านขายของแช่แข็งในตลาดก็พอจะมีอยู่ เดี๋ยวพ่อจะไปยืมมาให้ แต่ถ้ายืมไม่ได้จริงๆ เดี๋ยวพ่อจะซื้อให้เอง 2 กล่อง”

ในตอนที่จางฉุ้ยเหลียนกำลังพักแป้งปาท่องโก๋อยู่นั้นเธอก็นำแป้งขนมเกลียวที่ไม่ต้องพักแป้งลงไปทอดในกระทะเมื่อเธอทอดขนมเกลียวจนกรอบนอกนุ่มในได้ที่แล้ว เธอก็ตักมันออกมาจากกระทะเมื่อเธอทอดขนมเกลียวเสร็จ แป้งปาท่องโก๋ที่เธอพักไว้ก็ได้ที่พอดี

เมื่อจางฉุ้ยเหลียนทอดปาท่องโก๋และขนมเกลียวเสร็จฟ้าก็มืดแล้ว แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งสามก็ไม่มีใครคิดที่จะกินข้าวเย็นเลยแม้แต่น้อย

จางฉุ้ยเหลียนเตรียมตัวไปส่งปาท่องโก๋ตามที่อยู่ต่างๆ โดยเธอแบ่งที่อยู่ออกเป็น 2 ทาง ทางหนึ่งเธอให้เซี่ยจวินเป็นคนไปส่งส่วนอีกทางหนึ่งเธอและตงลี่หวาก็เป็นคนไปส่ง ในกล่องโฟมเก็บอุณหภูมิไม่เพียงแต่บรรจุปาท่องโก๋ตามจำนวนคนที่สั่งแล้วเท่านั้นเธอยังใส่ปาท่องโก๋เพิ่มอีก 20 ชิ้น อีกทั้งยังมีขนมเกลียวเคลือบน้ำตาล 10 ชิ้นและไม่เคลือบน้ำตาลอีก 10 ชิ้นด้วย ขนมเกลียวจางฉุ้ยเหลียนตั้งใจว่าจะขาย ชิ้นละ 8เหมา สองชิ้น 1.5 หยวน

เซี่ยจวินไปยืมจักรยานรุ่น 28 มาจากเพื่อนบ้านที่นั่งด้านหลังเขาก็เอากล่องโฟมเก็บอุณหภูมิมัดไว้จากนั้นเขาก็เริ่มปั่นจักรยานออกไปจากบ้านพร้อมกับกระดาษที่อยู่ของลูกค้าและไฟฉายด้วยความที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาวไม่ต้องบอกก็รู้เลยว่าข้างนอกนั้นอากาศหนาวเย็นมากแค่ไหน

ถึงแม้ว่าพวกเขาจะเอาปาท่องโก๋ใส่กล่องโฟมเก็บอุณหภูมิแต่มันก็กักเก็บความร้อนได้ไม่นานนักพวกเขาทั้งสามคนจึงต้องออกไปส่งปาท่องโก๋ให้เร็วที่สุด

เมื่อเซี่ยจวินออกไปได้ไม่นานจางฉุ้ยเหลียนและตงลี่หวาก็เริ่มออกเดินทาง พวกเธอทั้งสองคนไปอีกทางหนึ่งสองแม่ลูกไม่มีความกลัวเลยแม้แต่น้อย ตงลี่หวาเป็นคนปั่นจักรยานส่วนจางฉุ้ยเหลียนก็เอากล่องโฟมเก็บอุณหภูมิมาวางไว้ตรงกลางและนั่งซ้อนท้ายอยู่ที่ด้านหลังมือข้างหนึ่งกอดเอวตงลี่หวาไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึงก็ถือไฟฉายส่องทางไปด้วย

โชคดีที่ไม่มีบ้านไหนยกเลิกปาท่องโก๋ที่สั่งจองไว้ก่อนหน้านี้ทุกคนต่างซื่อสัตย์จริงใจเพราะพวกเขาคิดว่าราคาปาท่องโก๋ที่จางฉุ้ยเหลียนขายนั้นถูกมากและที่สำคัญที่สุดก็คือการที่จางฉุ้ยเหลียนฝ่าความหนาวเย็นและความมืดมาส่งปาท่องโก๋ถึงหน้าบ้านของพวกเขาด้วยตัวเองแบบนี้พวกเขาย่อมละอายแก่ใจที่จะพูดยกเลิกปาท่องโก๋ที่พวกเขาสั่งจองก่อนหน้านี้ออกไป

และก็มีบางคนที่ตรงเข้ามาขวางจักรยานของพวกเธอเอาไว้จากนั้นก็ถามว่าพวกเธอยังมีปาท่องโก๋อุ่น ๆ เหลืออยู่อีกรึเปล่าเมื่อเห็นว่าจางฉุ้ยเหลียนไม่มีปาท่องโก๋เหลืออยู่แล้วแต่ในกล่องโฟมเก็บอุณหภูมิก็มีขนมเกลียวเหลืออยู่ พวกเขาจึงคิดว่าซื้อขนมเกลียวไปแทนก็ไม่เลวเหมือนกัน

บวกกับคนอย่างเซี่ยจวินที่ไม่เคยมีคำว่าขาดทุนด้วยแล้วเขาแบ่งขนมเกลียวให้ลูกค้าได้ลองชิม และพูดออกไปว่า “ชิมได้เลย ไม่ซื้อก็ไม่เป็นไร！” แต่คนในยุคสมัยนี้ต่างก็รักในศักดิ์ศรีของตัวเองกันทั้งนั้น เมื่อชิมแล้วจะไม่ซื้อได้อย่างไร ?

ตอนนี้เวลาก็ได้ล่วงเลยมาจนถึง 21.00 น. แล้วแต่ทั้งสามคนก็เพิ่งจะกลับมาถึงบ้าน เมื่อเดินเข้ามาในบ้านจางฉุ้ยเหลียนก็รู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แผ่ออกมาเธอจึงรีบวิ่งไปหยิบฟืนที่ลานหน้าบ้านมาก่อไฟในทันที

“ฉุ้ยเหลียน ไม่ต้องทำหรอก มาดื่มน้ำสักหน่อยมา ！ ” สองสามีภรรยาตระกูลเซี่ยต่างก็ตะโกนเรียกให้จางฉุ้ยเหลียนเข้าไปในบ้านแต่เธอกลับพูดออกไปว่า “ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พ่อกับแม่เอาเงินออกมานับก่อนเถอะค่ะเดี๋ยวทางนี้หนูจะต้มน้ำให้เอง！”

หม้อซึ้งนึ่งขนาดใหญ่ถูกยกมาวางไว้บนเตาดินเมื่อน้ำเดือดแล้ว จางฉุ้ยเหลียนก็วางวางหมั่นโถ และหมั่นโถแป้งข้าวโพดลงไปในซึ้งจากนั้นก็นำผ้าขาวบางมาคลุม ปิดฝาและรอให้สุก

เมื่อเปิดฝาหม้อออกไอน้ำมากมายก็พวยพุ่งออกมาปะทะใบหน้าของจางฉุ้ยเหลียน อีกทั้งยังตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้องสองสามีภรรยาตระกูลเซี่ยจึงรีบวิ่งเข้ามาในห้องครัวทันที

“รีบมาอังไฟเร็ว อากาศมันหนาว อย่างน้อย ๆให้เท้าของเราอุ่นก็ยังดี ตอนนี้ร่างกายก็เย็นสะท้านไปครึ่งตัวแล้ว！” จางฉุ้ยเหลียนยิ้มพร้อมกับยื่นผ้าขาวบางจากในซึ้งนึ่งไปให้กับสองสามีภรรยาตระกูลเซี่ยเพื่อนำไปคลุมเท้าเซี่ยจวินและตงลี่หวาคิดไม่ถึงเลยว่าชีวิตนี้พวกเขาจะได้รับการดูแลแบบนี้ด้วย

“เสี่ยวเหลียน ลูกก็มาอังไฟด้วยกันสิ！” ตงลี่หวาพูดออกไปพร้อมกับขอบตาที่ร้อนผ่าวด้วยความรู้สึกดีใจ “เมื่อกี้แม่กับพ่อช่วยกันนับเงินที่เราขายปาท่องโก๋กับขนมเกลียวแล้วไอ้หยา ไม่อยากจะเชื่อเลยจริง ๆ ”

“อื้อ หนูก็ไม่อยากจะเชื่อเหมือนกันค่ะหนูคิดว่าเราคงขายได้นิดหน่อย แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเราจะขายได้เยอะขนาดนี้ !”จากจำนวนปาท่องโก๋และขนมเกลียวที่ตัวเองทำไปขายจางฉุ้ยเหลียนคิดว่าเธอก็น่าจะขายได้ประมาณ 100 กว่าหยวนเห็นจะได้

“97 หยวนอีกทั้งเรายังแบ่งให้คนในบ้านได้กินอีกด้วย” เซี่ยจวินรู้สึกพึงพอใจอย่างมากนึกไม่ถึงว่าจะเป็นอย่างที่จางฉุ้ยเหลียนพูดไว้ก่อนหน้านี้จริง ๆ ผลกำไรเล็กน้อยแต่สามารถหมุนเวียนได้

“พ่อยังมีใบสั่งจองของลูกค้าที่ต้องการสั่งปาท่องโก๋อยู่อีกนะ ลูกดูสิ！” เซี่ยจวินล้วงมือเข้าไปหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากระเป๋ากางเกงก่อนหน้านี้จางฉุ้ยเหลียนก็ได้บอกพ่อกับแม่ของเธอไปแล้วว่าถ้ามีลูกค้าที่ต้องการจะสั่งปาท่องโก๋ ก็ให้บอกพวกเขาไปว่าถ้าพวกเขารอได้เราก็จะเอาไปส่งให้ถึงหน้าบ้าน

“ฉันก็มีเหมือนกัน ไหนเอาของคุณมาดูหน่อยสิ！” เมื่อตงลี่หวาเห็นกระดาษคำสั่งซื้อของเซี่ยจวินแล้วหล่อนก็ทำการคำนวนจำนวนปาท่องโก๋ที่ต้องทำจากนั้นหล่อนก็อุทานออกไปด้วยความตกใจว่า: “ไอ้หยา ทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนี้ล่ะ！”

“โชคดีนะที่เราบอกให้เหล่าหลิวมาฆ่าหมูที่บ้านวันที่27 ดูท่าว่าครั้งนี้สวรรค์จะประทานพรให้เราแล้วล่ะ ไอ้หยาพรุ่งนี้เราต้องนึ่งซาลาเปาไส้ถั่วอีก แม่ว่าเราคงนึ่งไม่ทันแล้วล่ะ”ถึงแม้ว่าจะนึ่งซาลาเปาไม่ทัน แต่แลกกับการทำเงินได้มากมายนั่นก็ถือว่าดีไม่น้อย

เช้าตรู่วันถัดมาสองแม่ลูกลุกจากเตียงตั้งแต่เช้ามืดเพื่อมาทอดปาท่องโก๋และขนมเกลียวจากนั้นเซี่ยจวินก็เป็นคนเอาออกไปส่งตามบ้านพร้อมกับเก็บเงินส่วนสองแม่ลูกก็เตรียมนึ่งซาลาเปาไส้ถั่วอยู่ในบ้าน

“ไอ้หยา ฉลองปีใหม่ปีนี้ เหนื่อยมากจริง ๆ  ！”  เมื่อนำถั่วแดงและแป้งข้าวโพดลงไปนึ่งแล้วตงลี่หวาก็ใช้มือทุบไปบนไหล่ที่ปวดล้าทั้งสองข้างเพราะร่างกายที่แก่ตัวลงของตัวเอง

จางฉุ้ยเหลียนเดินเข้าไปนวดไหล่ให้กับตงลี่หวาด้วยแรงที่เธอนวดนั้นหนักพอดีมันจึงทำให้ตงลี่หวารู้สึกสบายขึ้นมาไม่น้อยจนหล่อนอดที่จะส่งเสียงร้องออกมาด้วยความรู้สึกพึงพอใจไม่ได้เมื่อจางฉุ้ยเหลียนได้ยินดังนั้น เธอก็พูดออกมาอย่างยิ้ม ๆ ว่า “แม่แม่นอนคว่ำหน้าลงไปบนเตียงเลยค่ะ เดี๋ยวหนูนวดให้แม่เอง แล้วอีกอย่าง คอ ไหล่เอวของแม่มันไม่ค่อยจะดีด้วย”

การนวดก็เหมือนการปั่นจักรยานเมื่อเรียนจนปั่นได้แล้ว มันก็จะปั่นได้ไปตลอดชีวิต ชาติที่แล้วตอนที่จางฉุ้ยเหลียนลาออกจากงานมาอยู่ที่บ้านได้หลายปีรัฐบาลก็มีนโนบายสนับสนุนคนว่างงานออกมา โดยมีการจัดเป็นหน่อยงานจางฉุ้ยเหลียนได้ลงทะเบียนเรียนนวดและพี่เลี้ยงเด็กแรกเกิดแต่ก็น่าเสียดายที่เธอไม่ได้ไปเรียนพี่เลี้ยงเด็กแรกเกิด และให้แม่สามีไปเรียนแทนเพราะการเรียนนวดต้องใช้เวลาหนึ่งปีเลยทีเดียว เธอจึงไม่มีเวลาไปเรียนอย่างอื่น

“ไอ้หยา ไอ้หยา ใช่ ๆ ตรงนั้นแหละ ไอ้หยา เจ็บ ๆตรงนั้นแหละ ！” จางฉุ้ยเหลียนนวดกดลงไปอย่างถูกจุดนั่นทำให้ตงลี่หวารู้สึกดีไม่น้อย

บางครั้งที่หล่อนปวดเมื่อยตามเนื้อตัว หล่อนก็มักจะไปครอบแก้วอยู่บ่อยๆแต่หล่อนไม่คิดเลยว่าจางฉุ้ยเหลียนจะนวดให้ร่างกายของหล่อนผ่อนคลายมากกว่าการที่หล่อนไปครอบแก้วเสียอีก

“แม่ เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวหนูครอบแก้วให้แม่รอก่อนนะ！” จางฉุ้ยเหลียนปวดใจแทนตงลี่หวาจริงๆ ก็เห็น ๆ อยู่ว่าหล่อนก็มีเงิน อีกทั้งยังกินดีอยู่ดีแต่ทำไมหล่อนต้องประหยัดเงินไม่ไปครอบแก้วเพื่อรักษาอาการปวดหลังของตัวเองด้วย

ตงลี่หวาใส่แค่เสื้อผ้าบาง ๆนอนอังไฟอยู่บนเตียงที่แสนอบอุ่น เสพสุขกับความสบายในการนวดของจางฉุ้ยเหลียนผ่านไปครึ่งชั่วโมง จางฉุ้ยเหลียนก็ลงจากเตียง เธอเดินไปหยิบกระปุกแก้วขนาดต่าง ๆมา จากนั้นเธอก็ลนไฟภายในกระปุกและครอบลงไปบนแผ่นหลังของตงลี่หวาด้วยความชำนาญ

เมื่อครอบแก้วเสร็จ เธอนำผ้าบาง ๆมาคลุมตัวตงลี่หวาไว้ ไม่นานตงลี่หวาก็ส่งเสียงกรนออกมาด้วยความรู้สึกสบาย

จางฉุ้ยเหลียนเม้มปากและเดินเข้าไปในห้องครัว จากนั้นเธอก็นำถั่วแดงที่นึ่งจนสุกแล้วมาบดให้ละเอียดจนเป็นเนื้อเดียวกันในตอนที่จางฉุ้ยเหลียนกำลังบดถั่วแดงอยู่นั้น จู่ ๆประตูด้านหลังห้องครัวก็ถูกเปิดออกอย่างแรก

ตอนแรกจางฉุ้ยเหลียนคิดว่าคงเป็นเซี่ยจวินที่กลับเข้ามาแต่เธอกลับคิดไม่ถึงเลยว่าคนที่เข้ามาจะเป็นหลี่หงและลูกชายอีกสองคนของหล่อน

“พี่สะใภ้สามอยู่บ้านไหม ? ” ตัวยังมาไม่ถึงแต่เสียงของหล่อนก็นำโด่งมาแล้ว

เมื่อจางฉุ้ยเหลียนเห็นพวกเขาเดินเข้ามาเธอที่อยู่ใกล้พวกเขาที่สุด จึงเดินออกไปต้อนรับพร้อมกับรอยยิ้ม จากนั้นเธอจึงพูดออกไปว่า“ตอนนี้แม่หลับอยู่น่ะค่ะ！ ” ความหมายแฝงที่จางฉุ้ยเหลียนต้องการที่จะสื่อก็คือตอนนี้ตงลี่หวากำลังนอนอยู่ หล่อนก็ควรที่จะเบาเสียงพูดลงหน่อย

หลี่หงมองพิจารณาจางฉุ้ยเหลียนตั้งแต่หัวจรดเท้าจากนั้นก็เบะปากและพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พอใจว่า : “เห้อ เธอนี่มันจริง ๆ เลยนะ！ช่างเป็นลูกที่แสนกตัญญูเสียจริงนะ！” เมื่อพูดจบ หล่อนก็กลอกตาไปมาจากนั้นหล่อนก็พาลูกชายของตัวเองเดินเข้าไปในบ้านอย่างไม่มีความเกรงใจแต่อย่างใด

เมื่อเข้ามาในบ้านแล้วหล่อนก็เห็นตงลี่หวากำลังนอนอย่างที่จางฉุ้ยเหลียนบอกไว้จริง ๆหล่อนคิดว่าตงลี่หวาต้องแกล้งทำเป็นนอนแน่ ๆหล่อนจึงตะโกนออกไปเสียงดังด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ยว่า  “ไอ้หยา พี่สะใภ้ช่างสบายเสียจริงนะสายป่านี้แล้วยังไม่ตื่นอีก！”

ตงลี่หวาที่เพิ่งจะหลับไปด้วยความรู้สึกเบาสบายในขณะที่หล่อนกำลังฝันหวานอยู่นั้น หล่อนก็ถูกมารผจญมาปลุกให้ตื่นเสียได้เมื่อได้ยินเสียงตะโกนของใครบางคนดังใกล้ ๆ หู ตงลี่หวาจึงลืมตาขึ้นมาเมื่อกวาดสายตามองไปรอบ ๆแล้วหล่อนก็พบกับหลี่หงที่จูงมือลูกชายทั้งสองคนเดินเข้ามาในบ้าน เมื่อเห็นดังนั้นหล่อนก็ตะโกนออกไปว่า “เสี่ยวเหลียน！”

จางฉุ้ยเหลียนรีบล้างมือและวิ่งเข้ามาในบ้านทันที: “แม่คะ แก้วของแม่ดูดพิษออกมาหมดแล้วล่ะคะ！”

ตงลี่หวาเพิ่งจะรู้สึกว่าร่ายกายของตัวเองนั้นเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนหล่อนจึงลุกขึ้นมานั่งพร้อมกับรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าหล่อนหันหลังให้กับทุกคนเพื่อจัดเสื่อผ้าให้เข้าที่เข้าทางเมื่อจัดเสื้อผ้าเสร็จแล้ว หล่อนก็หันกับมาถามว่า “เสี่ยวหงเธอมาที่นี่มีธุระอะไรอย่างนั้นหรือ ? ”

หลี่หงยิ้มออกมาอย่างเย็นชาจากนั้นหล่อนจึงพูดออกไปว่า “ฉันได้ยินมาว่าบ้านของพี่สะใภ้ขายขนมเกลียวอย่างนั้นหรือลูกของฉันอยากกิน ฉันก็เลยพาพวกเขามาซื้อ พี่ขายยังไงล่ะ ? ”

เมื่อตงลี่หวาได้ยินน้ำเสียงของหลี่หงหล่อนก็รู้ได้ในทันทีว่าหลี่หงต้องโกธรหล่อนอยู่แน่ ๆที่หล่อนไม่ได้ส่งขนมไปให้หล่อนกินฟรี ๆ ตงลี่หวาจึงถามหล่อนออกไปว่า “คุณอาสามของพวกเธอยังไม่ได้เอาขนมไปให้พวกเธอกินอีกอย่างนั้นหรือ ? เขาเพิ่งจะเดินออกจากบ้านไปเมื่อกี้นี้เองแล้วเขายังบอกอีกว่าเขาจะเอาขนมไปฝากพวกเธอที่บ้าน！”

หลี่หงคิดว่าอีกฝ่ายนั้นจะต้องพูดอ้างอยู่แน่ๆ  หล่อนจึงหัวเราะออกมาอย่างเย็นชา จากนั้นก็แสยะยิ้มออกมาพร้อมกับพูดออกไปว่า:“ฉันไม่เห็นเลยว่าพี่สามจะเอาขนมมาให้เราแล้วอีกอย่างทำไมพวกพี่ต้องเอาขนมไปให้เราด้วยล่ะ บ้านเราก็มีเงินซื้อกินนะ！”

จางฉุ้ยเหลียนไม่อยากจะเสวนากับคนประเภทนี้เธอจึงหันไปพูดกับตงลี่หวาว่า “แป้งได้ที่พอดี เรามาห่อซาลาเปากันดีไหมคะ ? ”

ตงลี่หวาพยักหน้าเป็นการเห็นด้วยหล่อนคิดว่าจางฉุ้ยเหลียนถามออกมาได้ถูกจังหวะจริง ๆเมื่อเห็นว่าแม่ของตัวเองเห็นด้วยจางฉุ้ยเหลียนก็เดินไปเอาแป้งข้าวโพดและไส้ถั่วแดงมาจากในครัวในขณะที่เธอกำลังถือแป้งข้าวโพดและไส้ถั่วแดงอยู่นั้น เซี่ยจวินก็กลับมาถึงบ้านพอดี

เมื่อเห็นว่าเซี่ยจวินเดินเข้ามาในบ้านหลี่หงจึงอยากจะหักหน้าทุกคน หล่อนจึงถามเซี่ยจวินออกไปว่า: “ไอ้หยาพี่สามกลับมาแล้วหรือ พี่ออกไปไหนมาล่ะ ? พี่สะใภ้บอกว่าพี่ออกไปส่งขนมเกลียวให้กับหลานๆ ที่บ้านอย่างนั้นหรือ ”

เมื่อพูดจบลูกชายของหล่อนก็วิ่งเข้ามาดึงแขนของเซี่ยวจวินอย่างเอาแต่ใจทันที“คุณอาสาม ผมอยากกินขนมเกลียว ผมอยากกินขนมเกลียว！”

เซี่ยจวินยิ้มและพูดว่า“อาเอาไปให้พวกแกที่บ้านแล้ว พ่อของแกเก็บไว้ให้แล้วล่ะ！”

เมื่อพูดจบ เซี่ยจวินก็หันไปพูดกับหลี่หงว่า :“เธอไม่มีธุระอะไรที่ต้องไปทำใช่ไหม ? ถ้าเธอไม่มีธุระอะไรเธอก็มาช่วยพี่สะใภ้ห่อซาลาเปาหน่อยสิ เดี๋ยวฉันต้องไปกินข้าวกับน้องห้าน่ะ！”

อะไรกัน ? ไม่เพียงแต่หล่อนจะถูกหักหน้าแล้วยังรั้งให้หล่อนอยู่ช่วยงานอีกอย่างนั้นหรือ！

จางฉุ้ยเหลียนและตงลี่หวาต่างก็หันมามองหน้ากันจากนั้นก็คิดขึ้นมาในใจว่า : สมน้ำหน้า ！