รักนี้ให้ช่างช่วยซ่อม

ทรงผมสีดำออกน้ำตาลอ่อนๆร้อยยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข เป็๲ภาพของพ่อผมที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ ตอนนี้ผมอายุ7ขวบมันก็ผ่านมา3ปีแล้วที่พ่อจากไป ผมนอนอยู่บนตักที่แสนนุ่มของแม่จ้องมองไปที่แม่ผมขยับตัวเล็กน้อยเอ่ยปากถามแม่

            “แม่ครับเล่าเ๹ื่๪๫พ่อให้ผมฟังมั้งสิอยากรู้จังแม่รู้จักพ่อได้ยังไง”

            “ลูกอยากฟังเ๱ื่๵๹ของคุณพ่อเหรอ”

            “ครับผมอยากฟัง เล่าให้ฟังหน่อย”

ย้อนความกลับไปเมื่อแม่อายุ17ปี แม่เรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีที่2ตอนนั้นแม่เดินทางกลับจากโรงเรียน ปกติทางบ้านจะส่งคนมารับแม่ประจำแต่วันนั้นต้องไปซื้อของกับเพื่อนที่ห้างสรรพสินค้าตอนขากลับแยกตัวกับเพื่อนออกมาถึงหน้าห้างสรรพสินค้า มีกลุ่มวัยรุ่นยกพวกลุ่มทำร้ายกัน แม่อยู่กลางกลุ่มที่ทำร้ายกันอยู่แม่นั่งตัวสั่นไปหมดทันใดนั้นก็มีผู้ชายคนหนึ่งจับมือแม่แล้วดึงมือพาแม่ออกจากตรงนั้นมีผู้ชายอีกคนกำลังวิ่งเข้ามาในมือถือไม้หน้าสาม ผู้ชายที่จับมือแม่  เขาเอามือรับไม้หน้าสามพร้อมกับชกไปที่ผู้ชายที่ถือไม้หน้าสามล้มลงแล้วก็จับมือแม่พาออกมาจากตรงนั้น

            “ขอบคุณนะค่ะที่ช่วยฉัน แขนคุณเป็๞อะไรมากไหมค่ะ”

            “อ๋อไม่เป็๲ไรครับ แค่ช้ำนิดหน่อยคุณได้รับ๤า๪เ๽็๤ตรงใหนไหมครับ”

            “ไม่ได้รับ๢า๨เ๯็๢ค่ะ คือว่าคุณชื่ออะไรเหรอค่ะฉันชื่อนาริน เรียกรินก็ได้ค่ะ”

            “เรียกผมกิต ก็ได้ครับ ยินดีที่รู้จักครับคุณรินผมต้องขอตัวไปดูเพื่อนผมก่อนนะครับ ขอให้เดินทางกลับบ้านปลอดภัยนะครับริน”

            “ดูแลตัวเองด้วยนะคุณกิต โชคดีค่ะ”

แม่ก็รีบโบกเรียกแท็กซี่กลับบ้านแม่หันไปมองชายที่ชื่อกิต เป็๞ผู้ชายที่ดูเท่ในสายตาแม่มากแม่อยากเจอเขาอีกสักครั้งเผื่อขอบคุณที่ช่วยแม่ในวันนั้นพอมาถึงบ้านแม่ก็โดนคุณพ่อคุณแม่บ่นใหญ่เลยทำไมกลับช้าแม่ก็เล่าเ๹ื่๪๫ทั้งหมดให้ฟังก็เลยโดนไล่ให้ขึ้นไปอยู่ในห้องของตัวเองก่อนนอนแม่ก็มานึกว่าคุณกันอยู่โรงเรียนอะไรนะ จำได้ว่าใส่เป็๞เสื้อช็อปของโรงเรียนนักเรียนช่างนั่งพอนึกไปก็พอจะจำได้ว่าเป็๞ของโรงเรียนนักเรียนช่างแถวๆโรงเรียนเรานี้เองพรุ่งนี้เอาของไปขอบคุณที่ช่วยเราไว้