“หา?”ข้าอ้าปากเล็กน้อย “ทำไมล่ะ”
“ออกมา!” สิงโตะโ และฝูงสัตว์นักล่าที่ซ่อนอยู่ก็เผยตัวให้เห็นพวกมันแสดงท่าทางพร้อมกระโจนใส่เหยื่อ ทว่าถ้าจ้องลึกไปในตาจะพบกับความหวั่นเกรงเสียมากกว่า“เ้าสังเกตอะไรไหมลิมุน ลักษณะบุคลิกของสัตว์นักล่าผู้เคยอยู่เกือบบนสุดของห่วงโซ่อาหารในป่า ถ้าเทียบกับเหยื่ออย่างเ้า”
ข้ามองไปรอบๆ เห็นหุ่นผอมแห้งของพวกมันแล้วก็เข้าใจ “จะว่าเื่ความสมบูรณ์สินะ เหอะ! ก็ข้าเป็ว่าที่ผู้พิทักษ์ ข้าไม่สามารถปฏิเสธอาหารที่สัตว์ตัวอื่นนำมามอบให้ได้หรอกแล้วส่วนใหญ่ก็เป็ค่าตอบแทนที่ข้าช่วยพวกมันด้วยจะว่าเื่ความเหลื่อมล้ำหรือไง”
“ความงูเหลือมหุ่นล่ำอะไรนะ?...ช่างเถอะถ้าเ้าสังเกตสักนิด จะเห็นว่าสัตว์กินเนื้ออย่างเรามีไม่มาก ต่างจากสัตว์กินพืชที่ทวีจำนวนขึ้นตลอดเพราะเราขาดผู้อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหารอย่างมนุษย์เข้ามาลดจำนวนพวกกินพืช”สิงโตว่าพลางก้าวเข้ามาใกล้ทีละน้อย “พอพวกกินพืชมากขึ้นไม่ได้หมายความว่าเรามีเนื้อให้ล่ามากขึ้น แต่มันหมายถึงการตั้งฝูงที่แข็งแกร่ง การรวมตัวช่วยเหลือกันยิ่งพอมีท่านเทพผู้พิทักษ์เป็กวางด้วยแล้วพวกมันยิ่งเหิมเกริม แถมพืชพันธุ์ก็ยังน้อยลงในทุกปีสังเกตไหมว่าเ้าได้กินแต่ผลไม้กับใบไม้จากต้น กินหญ้าครั้งล่าสุดเมื่อไหร่ล่ะลิมุน”
ข้ากระพริบตาปริบๆ “ม เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ที่ทุ่งหญ้าลานพิธีเก่า ออซให้ข้าลองชิม”
“นั่นเป็เขตละเว้นการกินพืชต้องเหลือพื้นหญ้าไว้ให้พวกหนอน แมลงและวัชพืชได้เติบโต ไม่แปลกที่ออซจะพาเ้าละเมิดกฎเพราะมันเองก็เป็พวกเอาผลประโยชน์เข้าตัวไม่ต่างกัน” สิงโตกล่าวด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ“ปัจจุบันพวกเคี้ยวเอื้องต้องปรับตัวไปกินผลไม้ ป่าเราเคยเสียสัตว์กินพืชจำนวนมากไปเมื่อสองปีก่อนเลยได้โอกาสฟื้นฟูความสมดุลกลับมาเล็กน้อยต่างจากป่าอื่นที่สัตว์หลายชนิดต้องแย่งกันกินผลไม้ที่ยังไม่ทันโตเต็มที่เพื่ออยู่รอดเ้าเลยยังได้กินอาหารดี ๆ และมีต้นไม้ใหญ่ให้ร่มเงา”
“้าจะสื่ออะไรกันแน่! จะบอกว่าสัตว์กินพืชเยอะไปทำให้ต้องลดประชากรพวกเราลงเหรอ โอ้ว้าว! ฉลาดมาก ข้าจะบอกว่ามันมีถุงมือที่ใส่แล้วดีดนิ้วจะสามารถลดจำนวนสิ่งมีชีวิตครึ่งหนึ่งได้ในพริบตาแต่ต้องตามหาอัญมณีหกเม็ดให้ครบก่อนนะ สนใจตะลุยอวกาศกันมั้ย?” ข้าประชดประชันกลับรู้สึกมีน้ำโหขึ้นมาเพราะเื่มันซับซ้อนจนสมองกวางเริ่มรับไม่ไหว
“เอ่อ...”สิงโตหันไปมองเพื่อน สีหน้างงงวย “ขอบใจแต่ไม่ดีกว่า...นี่เป็แค่แผนเริ่มต้นเท่านั้นลิมุน เรา้าจะรวมป่าและแดนมนุษย์กลับเป็หนึ่งอีกครั้งคืนสมดุลที่แท้จริงให้ธรรมชาติ และที่สำคัญคือ...ยกเลิกระบบผู้พิทักษ์ทิ้งซะ ไม่ควรมีใครได้รับสิทธิพิเศษบนความเดือดร้อนของผู้อื่นบิงกี้ก่อฏสมัยรักษาการณ์เพื่อแสดงออกว่าตำแหน่งผู้พิทักษ์ไม่ได้วิเศษวิโสอะไรขนาดนั้นเมื่อล้างป่านี้เสร็จ เราจะเดินหน้าในฐานะฏแห่งพงไพร สร้างความหวาดกลัวเพื่อให้พวกสัตว์รู้ว่าในเวลานี้สมมติเทพอย่างไอโรไม่สามารถช่วยใครได้มีแต่ผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างเราที่ต้องก้าวต่อ”
“เ้าตั้งใจสร้างชื่อเสียให้ตัวเอง และไปก่อฏที่ป่าอื่นเพื่อให้สรรพสัตว์สามัคคีกันโค่นล้มพวกเ้า”ข้าสรุปแผนการณ์ออกมาสั้น ๆ “แปลว่าต้องมีการเสียเืเสียเนื้อหนักสุดก็คือป่านี้ที่พวกเ้าตั้งใจจะล้างบางทั้งหมด”
“ใช่บิงกี้บอกว่า ‘ไม่เสียสละ ชัยชนะไม่เกิด’ และพวกเราเห็นด้วย ชื่อฏแห่งพงไพรจะถูกจารึกเมื่อภารกิจเสร็จสิ้น นั่นล่ะคือเกียรติยศสูงสุดในฐานะสิ่งมีชีวิตที่พวกเราใฝ่ฝัน”
ข้าแอบสะอึกเล็กน้อยถ้าเป็เมื่อเดือนก่อนข้าอาจจะรู้สึกเห็นด้วยมากกว่านี้แต่ดาวนี้จะเสียป่าไปทั้งหมดหากให้เผ่าพันธุ์ตะกละตะกลามอย่างอัลบุกรุกเข้ามาซึ่งบิงกี้และผองเพื่อนคงไม่รู้ข้อนี้
“แล้วมาเล่าให้ข้าฟังทำไมแถมต้องพามาไกลขนาดนี้ด้วย” ข้าถามอย่างไม่วางใจ “อย่าบอกนะว่า...”
“เราอยากได้เ้าเป็พวกลิมุน” สิงโตตอบจริงจัง “นี่ไม่ใช่ความคิดของบิงกี้แต่พวกเราเป็ห่วงว่านางจะเป็ผู้นำลำพังไม่ไหวเรา้าสัตว์วิเศษอีกตัวที่ฉลาดและทรงพลังมาคอยคานอำนาจเพราะบางที...เอ่อ...บิงกี้ก็เกินจะควบคุม” มันมองซ้ายมองขวาเหมือนกลัวผู้ถูกพูดถึงจะโผล่มา
“อย่างตอนที่มันคิดจะฆ่าข้าสินะ”
“เปล่าตอนแรกนางเห็นว่าเ้ายังขาดประสบการณ์ในการสู้เลยคิดจะจัดการเ้าก่อนเพื่อตัดกำลังใจออซแล้วเ้ากระต่ายจะเป็รายต่อไป แต่ตอนนี้เราอยากให้เ้าเข้าใจเราแล้วเมื่อบิงกี้กลับมา จงบอกกับนางซะว่าเ้ายินดีเข้าร่วมด้วย เราจะช่วยพูดอีกแรง”สิงโตจ้องตาข้า ซึ่งแววแห่งความมุ่งมั่นก็ทำให้ข้าหวั่นไหวขึ้นมา
หรือนี่อาจเป็โอกาสดีถ้าข้าจัดการระบบในป่าให้เป็เอกภาพไม่มีแบ่งเขตการปกครองจนเหมือนอยู่คนละพิภพแบบนี้ก็อาจจะเพิ่มแต้มต่อทำให้สู้กับพวกอัลได้ง่ายขึ้นนี่หรือเปล่านะที่ท่านประธาน้า
“แล้วตอนนี้บิงกี้อยู่ไหน”ข้ายังตัดสินใจไม่ได้ เลยลองเปลี่ยนเื่ดู
“นางกำลังสู้กับออซเ้าถูกส่งมานี่เพราะแผนคือการทำให้ออซพะวงจนเสียสมาธิ” สิงโตกล่าวตอบมันหยุดเดินโดยยืนห่างจากข้าไม่กี่คืบ “เ้ายังประหลาด...เอ่อ...พิเศษกว่าสัตว์ตัวอื่นข้าหวังว่าเ้าจะเข้าใจ ถ้าเ้ายอมคุยกันดี ๆข้าจะคุยให้บิงกี้ละเว้นชีวิตแม่เ้าให้ด้วย ตกลงไหม”
ปัง!
เสียงสนั่นหวั่นไหวดังมาจากอีกทิศหนึ่งน่าจะเป็ใจกลางป่าที่ข้าเพิ่งจากมา นกน้อยใหญ่ใบินกันวุ่นวายราวเตรียมอพยพข้าหันไปมองทิศต้นเสียงก็เห็นควันไฟพวยพุ่งขึ้นสู่ฟ้า
รายละเอียดเปลี่ยน แต่หัวใจสำคัญของภารกิจไม่เปลี่ยนท่านมาเกือบถูกทาง
เสียงของเ้าหน้าที่ระดับสูงดังขึ้นในหัวหัวใจสำคัญของภารกิจข้าคือออกไปตามหาบุรุษผู้พิชิตในแดนมนุษย์จากนั้นช่วยเขาให้ขึ้นเป็าาแห่งจักรวาลโดยการจัดการกับพวกอัลให้สิ้นซาก...อย่างนี้เองมันแค่เพิ่มความยากโดยการที่ข้าต้องทำลายกำแพงแก้วลง ระบบของท่านประธานอาจจะรวนแต่เราถูกสร้างมาให้ชะตาผูกพันกัน ในเมื่อข้ามาเกิดหลงยุคแบบนี้บุรุษผู้นั้นก็คงจะยังอยู่ข้างนอกนั่นสินะเขาอาจจะเป็ชนเผ่าเร่ร่อนที่หลบหนีจากการตามล่า หรือไม่ก็เป็ทาสปศุสัตว์ของพวกอัลซึ่งจะเป็อะไรก็ไม่สำคัญ ขอแค่ได้เจอข้าเส้นทางสู่การเปลี่ยนแปลงมิติจักรวาลก็จะเริ่มขึ้น
“ข้า...”ข้าหันมาเตรียมตอบตกลง ทว่ากลับมีสิ่งผิดปกติเกิดขึ้น ละอองแสงสีเขียวหล่นจากฟ้ามันถูกสร้างจากมานาอ่อนบางจนอ่านไม่ออกว่าเป็เวทอะไร แต่สัญชาตญาณบอกว่ามันอันตราย
“อะไรกันเนี่ยพวกนกไปกินอะไรมาถึงขี้เป็สีเขียว” หมาป่าตัวหนึ่งร้องถามพวกมันทุกตัวดูประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด
กับดัก...แผนซ้อนแผน
นั่นคือสิ่งที่ข้าคิดได้ก่อนที่จิ้งจอกน้อยที่นิ่งเงียบอยู่นานจะแยกเขี้ยว กางเล็บ และกระโจนใส่ข้าพร้อมกับการปรากฎตัวของครอบครัวจิ้งจอกอีกสี่ตัว พวกมันซุ่มอยู่ในพุ่มไม้นานแล้วรอจังหวะที่จะโจมตี
“Holy Shield!” ข้าไม่ประมาทรีบกางโล่เวทคุ้มกันตัวเองไว้ ทว่าสิ่งผิดปกติอย่างที่สองก็เกิดขึ้นเพราะโล่ของข้าเมื่อัักับละอองสีเขียวากลับเกิดประกายไฟและแรงะเิเล็กน้อยอุณหภูมิของโล่สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว และตอนนั้นเองที่มันขยายใหญ่เป็วงกว้างสิ่งที่ััโดนเกิดลุกไหม้ในเสี้ยววิ
“หยุดนะ!!” ข้าะโสั่งด้วยความใ ใช้เวลาอีกหลายวิกว่าโล่เวทจะสลายไป...ไม่เหลือใครอยู่เลยไม่มีแม้แต่เสียงร้องด้วยซ้ำ เปลวไฟสีส้มขาวลุกท่วมตัวพวกมัน เผาจนกลายเป็เศษเนื้อไหม้เกรียมในพริบตานี่อะไรกัน แผนพลีชีพเหรอ แล้วทำไปทำไม ้าอะไรกันแน่
“ลิมุน!” เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากซากไม้ที่ควันคุกกรุ่นออซและผู้เฒ่าลิงโผล่ออกมาจากมิติด้วยสีหน้าเป็กังวลก่อนจะใหนักกว่าเก่าเมื่อเห็นสภาพรอบตัวข้า “นี่มันเกิดอะไรขึ้น” ออซถาม
“ขข้าป้องกันตัว” ข้าเอ่ยอึกอัก “พวกมัน อ เอ่อ ล่อข้ามาที่นี่เพราะจะถ่วงเวลาไม่ให้ข้าไปยุ่งขณะออซสู้กับบิงกี้แล้วก็ใช้ลูกไม้ทำให้ข้าต้องป้องกันตัวจนผลออกมาเป็แบบนี้”
“ลิมุนบิงกี้ไม่ได้ปรากฏตัวที่ไหนเลย” ผู้เฒ่าบอกเสียงแ่ มันดูผิดหวังระคนทุกข์ใจ “เสียงเมื่อครู่คือออซพยายามใช้เวทช่วยลูกเหยี่ยวที่กำลังจะโดนต้นไม้ชราล้มทับถ้าเ้าไม่ได้โกหก ก็แปลว่าถูกพวกมันหลอก”
ข้าอึ้งหนักกว่าเก่ามองไปรอบตัวไม่มีสิ่งใดเลยที่จะยืนยันความบริสุทธิ์ให้ข้าจากการสังหารหมู่เมื่อครู่นกที่โปรยแสงสีเขียวลงมาก็หายไปหมด...อันที่จริงข้าไม่ทันสังเกตด้วยซ้ำว่าใช่นกหรือเปล่า
“พวกเรามาหาเพราะเรารู้จากแม่กวางว่าเ้าพาลูกจิ้งจอกมาส่งถึงชายป่าเห็นว่าผิดปกติเลยตามมา ไม่คิดว่า...เอ่อ...”ออซเดินวนไปรอบผืนดินที่มีควันกรุ่นจากเวทมนตร์ของข้า ใช้เท้าเขี่ยซากศพเหล่าสัตว์บนพื้นด้วยสีหน้าเศร้าหมอง“ลิมุน เ้าเพิ่งละเมิดกฎผู้พิทักษ์ในการฆ่าสัตว์ในป่าของตนโดยไม่ใช่เพื่อการกิน”
“ข้าป้องกันตัวต่างหาก! แล้วก็ไม่ได้ตั้งใจจะร่ายเวทฆ่าพวกมันด้วยบิงกี้เล่นลูกไม้อะไรไม่รู้ทำให้เวทของข้ารวนจนะเิออก เ้าต้องเชื่อข้านะออซ”ข้าร้องความยุติธรรมให้ตัวเอง ใจเต้นรัวด้วยกลัวความผิด
“กฎก็คือกฎไม่ว่าจะด้วยสาเหตุอะไร เ้าคือผู้ลงมือฆ่า” ผู้เฒ่าลิงกล่าวพลางเดินมาแตะตัวข้า “ผู้พิทักษ์จะต้องเรียนรู้การป้องกันตัวโดยไม่ก่อให้เกิดความเสียหายต่อระบบนิเวศน์ออซสอนเ้าแล้วนี่ วันนั้นข้าก็อยู่ฟังด้วย”
ใช่...ออซสอนแล้ว
“ท่านผู้เฒ่าท่านออซ นี่มันเกิดอะไรขึ้น...โว้ว” สัตว์ตัวอื่นที่เพิ่งมาถึงตะลึงกับสภาพรอบ ๆป่า พวกมันมากันเยอะมาก ผิดวิสัยสัตว์ป่าที่จะหนีไปคนละทิศกับควันไฟและเสียงะเิ
“ซวยแล้วลิมุนเราคงปิดเื่นี้ต่อไม่ได้” ออซกัดริมฝีปาก “เ้าจะต้องให้การสิ่งที่เกิดขึ้นในที่ประชุมและจะมีลงคะแนนเสียงถอดถอนจากการเป็ว่าที่ผู้พิทักษ์ แล้วถ้าโชคร้าย...เ้าจะต้องถูกออกจากป่าด้วย”
8K
