บทที่25.ในที่สุดก็ชัดสักที
ใช้เวลาไม่เกินสองเค่อก็กลับมาถึงบ้านสกุลเซี่ยที่หมู่บ้านป่าหยกปราณแล้วที่หน้าหมู่บ้านยังคงมีคนเฝ้าอยู่เช่นเดิมและเมื่อเห็นว่าเป็ลู่ฮันที่ขับรถม้าเข้ามาจางตงจึงเดินเข้ามาทักทาย
“กลับมาแล้วหรือ”จางตงเอ่ยทักขึ้นเขารู้ว่าลู่ฮันเอาของไปขายในตลาดในเมืองเมื่อเช้าเพียงแต่ไม่รู้ว่าเอาสิ่งใดไปขายแต่คิดว่าน่าจะเป็สัตว์ป่าที่พึ่งไปล่ามากันนั้นเอง
“ขอรับพี่จางตง”
“เมื่อเช้าเห็นมีรถม้ามาที่บ้านเ้าหลายคันแต่ท่านผู้นำได้บอกพวกข้าไว้แล้วล่ะเลยปล่อยให้เข้าไปได้เลยเ้าก็รีบกลับบ้านเถิด”
“ขอบคุณมากขอรับพี่จางตงเอาไว้ว่างๆ ท่านไปกินข้าวที่บ้านข้าบ้างนะขอรับ” ลู่ฮันเอ่ยชวนขึ้นมาเพราะจางตงเป็คนคบได้คนหนึ่งเลยทีเดียวยามที่ไปรวมกลุ่มล่าสัตว์ป่าด้วยกันเมื่อคราวก่อนเขาก็ได้จางตงที่คอยแนะนำเส้นทางและคอยช่วยเหลือยามอยู่ในป่า
“ได้ๆ ไว้ข้าจะแวะไป”จางตงรับปากจากนั้นลู่ฮันก็บังคับเ้าม้ากูกูกับเ้าจูจูกลับมาถึงบ้านที่ตอนนี้เงียบสงบไม่มีแขกหรือใครอื่นแล้ว
เมื่อมาถึงหน้าบ้านลู่หยางก็วิ่งมาเปิดประตูรั้วให้โดยมีเฟยเฟยที่เดินตามหลังมาจะได้ช่วยกันยกของพวกตะกร้าและโต๊ะไม้ไผ่ลงจากรถม้า
“ขายได้ดีหรือไม่เ้าคะท่านพี่”เสียงนุ่มๆ เอ่ยถามสามีอย่างอ่อนโยน
“ขายได้จนหมดเลยล่ะเฟยเฟย”ลู่ฮันก็ตอบไปยิ้มไปให้ภรรยาอย่างมีความสุขที่ครอบครัวเขาได้อยู่เช่นนี้ช่างสบายใจดีนัก
“ดีจริงๆ เ้าค่ะ”นางก็มีความสุขมาเช่นกันั้แ่ย้ายมาอยู่บ้านเดิมบ้านแม่สามีครอบครัวของนางก็มีแต่รอยยิ้มกินอิ่มนอนหลับทุกวัน
“แล้วคนของท่านประมุขหยางมารับผักไปแล้วใช่หรือไม่ราบรื่นดีหรือไม่เฟยเฟย”
“เรียบร้อยดีเ้าค่ะและคนของท่านประมุขก็จ่ายเงินเรียบร้อยแล้ว”
เมื่อจ้ากูกูกับเ้าจูจูเข้าคอกม้าพร้อมให้น้ำให้หญ้าเรียบร้อยแล้วลู่จื่อลู่ฮันและเหยาเหยาก็ล้างหน้าล้างตานั่งพักผ่อนจิบชากันอยู่ที่ห้องโถง
จู่ๆเหยาเหยาก็เหมือนจะนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนนางลืมกินน้ำผึ้งหยกอย่างที่ตั้งใจเพราะมัวแต่ตื่นต้นที่จะได้ไปขายผักจึงรีบเข้านอนก่อนเมื่อคิดได้จึงเรียกหาน้ำผึ้งหยกออกมากกลางอากาศท่านปู่ลู่เฉิงนับเป็ครั้งแรกเลยก็ว่าได้ที่ได้เห็นหลานสาวเรียกไหน้ำผึ้งหยกออกมาเช่นนี้เพราะก่อนนี้ที่ได้กินน้ำผึ้งก็เป็ตอนที่ยังตาบอดอยู่พอตาหายดีก็มีหลานๆหรือไม่ก็ลูกสะใภ้ที่ชงมาส่งให้ดื่มเอง
“โอ้วว! นี้น้ำผึ้งของหลานหรือ”
“ใช่เ้าก่ะเดี๋ยววันนี้เหยาเหยาจะจิน(กิน)เยอะๆจะได้พูดชัดๆสักทีเ้าก่ะ”เหยาเหยาเอ่ยพร้อมทั้งกอดไหน้ำผึ้งที่ตอนนี้ยังมีน้ำผึ้งอยู่เต็มไหไว้แน่น
“โฮ๊ะๆๆ จะพูดชัดหรือไม่เ้าก็ยังน่าเอ็นดูสำหรับปู่อยู่ดี”
“เหยาเหยารู้เ้าก่ะแต่เหยาเหยาอยากพูดชัดๆเด็กคนอื่นๆที่อายุ5 หนาวเท่ากันก็พูดชัดกันแล้วนะเ้าก๊ะ”เสียงเจื้ยแจ้วช่างพูดเอ่ยอธิบายถึงออกมาเพื่อให้ทุกคนเข้าใจนาง
“ได้ๆเช่นนั้นก็ตามใจเ้ามาเถิดเดี๋ยวแม่ชงให้เอากี่ช้อนดีเล่า”เฟยเฟยถามไปยิ้มไปให้บุตรสาวที่ช่างพูดช่างจายิ่งนัก
“พ่อว่าสักสองช้อนก่อนดีหรือไม่เหยาเอ๋อร์”ลู่ฮันหยิบถ้วยชาส่งให้ภรรยาเพื่อจะได้ตักน้ำผึ้งหยกใส่ก่อนจะเทน้ำต้มสุกลงไปแล้วคนๆ ให้เข้ากันก่อนจะส่งให้เ้าตัวน้อยดื่ม
“น้องเล็กดื่มช้าๆ ระวังร้อน”ลู่จื่อเอ่ยเตือนเมื่อเห็นว่าควันไอร้อนยังพวยพุ่งออกมาจากถ้ายชาอยู่
“เ้าก่ะพี่ใหญ่”
“ข้าก็อยากกินด้วยขอรับท่านแม่”เมื่อเห็นน้องเล็กดื่มอึกๆ ทั้งกลิ่นหอมหวานนั้นทำให้ลู่หยางอยากดื่มบ้างก่อนจะหยิบถ้วยชามาหนึ่งใบส่งไปตรงหน้าท่านแม่
“ได้จ้ะ จื่อเอ๋อร์เอาด้วยหรือไม่แม่จะได้ทำให้ทีเดียว”หันมาถามบุตรชายคนโตก่อนจะได้ทำให้ทีเดียวเลย
“เอาด้วยขอรับ”เสียงที่เริ่มทุ้มขึ้นมาเล็กน้อยเอ่ยตอบ เขาก็ชอบกินน้ำผึ้งของน้องสาวเช่นกันเพราะมันทั้งอร่อยทั้งสดชื่นกินแล้วมีพลังกำลังวังชาเพิ่มขึ้นหายเหนื่อยเป็ปลิดทิ้งทั้งยังรู้สึกดวงตาแจ่มใสกระปรี้กระเปร่าเป็อย่างมาก
“เช่นนั้นแม่ชงให้ทุกคนเลยดีกว่า”
จากนั้นทุกคนก็เริ่มกินน้ำผึ้งหยกชงกันอย่างมีความสุขส่วนตัวท่านปู่ลู่เฉิงเองเมื่อได้เห็นปริมาณที่ลูกสะใภ้ตักน้ำผึ้งหยก 1-2 ช้อนมาชงดื่มก็ให้แอบปวดใจนิดหน่อยเพราะรู้สึกเสียดายอยู่บ้างน้ำผึ้งหยกเพียงหนึ่งหยดสำหรับคนทั่วทั้งล่ามีค่ายิ่งกว่าทองคำหมื่นชั่งแต่บ้านเขากลับตักเอาๆเหมือนเป็ของกินธรรมดาที่สามารถหาได้ง่ายๆทั่วไปเสียอย่างนั้นจนไม่รู้ว่าเขาจะต้องหัวเราะหรือร้องไห้ดี
มืออวบน้อยๆของเหยาเหยาเฝ้าประคับประคองถ้วยน้ำผึ้งหยกมาจิบช้าๆ อย่างทะนุถนอม
“ซู๊ดด ซู๊ดดด ฮร่าอร่อยหรือไม่เ้าคะท่านปู่”เหยาเหยายกถ้วยขึ้นซดเสียงดังก่อนจะเอ่ยถามท่านปู่ขึ้นมา
และเมื่อได้กินน้ำผึ้งหยกในปริมาณที่มากถึงสองช้อนจนหมดจึงทำให้นางสามารถบังคับลิ้นจนสามารถออกเสียงพูดได้ชัดขึ้นมาทันทีและเหยาเหยาหวังว่าจะสามารถพูดได้ชัดตลอดไปเลยไม่ใช่เดี๋ยวชัดบ้างเพี้ยนบ้างอย่างที่ผ่านมาก่อนนี้ที่เคยชงดื่มนั้นเหยาเหยาจะใส่น้ำผึ้งเพียงช้อนเดียวแถมชงในกาใบใหญ่แบ่งกันกินทั้งครอบครัวพอมากินเองคนเดียวทีเดียวสองช้อนจึงสามารถเห็นผลได้ไวนั้นเอง
“อร่อยมากเลยหลานรัก”
“เช่นนั้นกินเยอะนะเ้าคะ ฮิ ฮิ”ใบหน้าเล็กๆ กลมๆ ทั้งยังขาวแก้มเริ่มอมสีชมพูยิ้มให้จนเห็นฟันซี่เล็กๆตาก็ปิดจนยิบหยี น่ารักมาก
“ได้ๆ ปู่จะกินเยอะเลยนะ”
“เดี๋ยวต่อไปเหยาเหยาจะปลูกโต้วหยา(ถั่วงอก) กับเซี่ยงรื่อขุยหยา(ต้นอ่อนทานตะวันขายนะเ้าคะ”นางเอ่ยบอกแก่ทุกคนเมื่อดื่มน้ำผึ้งในส่วนของตนเองจนหมดแล้ว
“หืมแม่ไม่เคยได้ยินเ้าผักที่ชื่อโต้วหยา(ถั่วงอก) นี้มาก่อนเลย ส่วนเซี่ยงรื่อขุย(ดอกทานตะวัน)เป็ดอกไม้มิใช่หรือมันกินได้หรือเหยาเอ๋อร์”ท่านแม่เอ่ยถามพร้อมขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ
“กินได้เ้าคะท่านแม่เดี๋ยวเหยาเหยาปลูกให้กิน”เมื่อได้ฟังทุกคนก็คิดว่าจะเฝ้ารอที่จะได้กินผักชนิดใหม่ที่เหยาเหยาบอกกัน
และไม่นานก็เป็เวลานอนกลางวันของเ้าตัวน้อยมือที่เริ่มอวบนุ่มนิ่มจับจูงมือท่านแม่เพื่อให้พอเข้านอนกลางวัน
“ง่วงมากเลยล่ะสิ วันนี้เ้าก็ตื่นมาแต่เช้าไปขายผักนี่นา”
“เ้าค่ะท่านแม่ ง่วงมากเลยเ้าคะ”เสียงตอบงึมงำพร้อมยกมือขยี้ตาเพราะง่วงจนตาจะปิดแล้วเป็เด็กน้อยก็ต้องนอนกลางวันเช่นนี้ล่ะนะ
“มาเถิด”จากนั้นเฟยเฟยก็อุ้มร่างน้อยขึ้นวางบนเตียงอย่างเบามือก่อนจะจับลงนอนแล้วห่มผ้าให้ มือบางตบอกให้บุตรสาวเบาๆ ราวกับกล่อมนอนเมื่อเห็นว่าเหยาเหยาเริ่มหายใจสม่ำเสมอแล้วก็เดินออกไปหาสามีด้านนอกห้องนอนทันที
“ท่านพี่”
“เฟยเฟยพาเหยาเอ๋อร์ไปนอนแล้วหรือ”
“เ้าค่ะ”
“นี้เป็เงินที่ขายผักได้วันนี้พี่ให้เ้าเก็บไว้ทั้งหมด”ลู่ฮันยื่นเงินทั้งหมดให้ภรรยา เฟยเฟยจึงหยิบเงินออกมา 50ตำลึงทองใส่ในถุงเงินของสามแล้วยื่นคืนให้เขาไป
“ท่านพี่เอาเงินติดตัวไว้นะเ้าค่ะยามฉุกเฉินที่ต้องใช้จ่ายสิ่งใดจะได้หยิบใช้ได้สะดวก”
“ได้พี่จะพกไว้”
“เช่นนั้นเราไปนั่งฝึกพลังปราณกับเ้าใหญ่เ้ารองกันเถิดเ้าคะจะได้รวบรวมกระแสปราณได้มากขึ้น”
“ได้เช่นนั้นก็ไปกันเถิด”จากนั้นเฟยเฟยเดินเข้าห้องนอนเอาเงินไปเก็บไว้ก่อนแล้วทั้งสองสามีภรรยาก็จูงมือกันไปยังลานฝึกปราณที่อยู่ข้างบ้านที่ตอนนี้มีบุตรชายทั้งสองกำลังนั่งฝึกควบคุมพลังปราณอยู่กับท่านปู่ลู่เฉิงทันที….
2K
