ติ้ง!
[โฮสต์ได้รับเงิน 10,000 บาท]
โชคในวันนี้ค่อนข้างธรรมดาดีขึ้นกว่าอาทิตย์ที่ผ่านมาที่ได้แค่หนึ่งพันนิดหน่อย แต่ก็นะ...จะโลภมากไม่ได้ตอนนี้ก็คงต้องพยายามสะสมเงินเยอะๆ เผื่อไว้สำหรับซื้อที่ดินและบ้าน
แน่นอนว่าบ้านเคลื่อนที่นั้นมีประโยชน์ในการเดินทางแต่ในระยะยาว...มันไม่ดีต่อพัฒนาการของแสนดีถ้าหากว่ามีบ้านซึ่งเป็ที่ที่สามารถกลับไปได้ตลอดเวลา มันย่อมดีกว่าอยู่แล้ว...
พื้นที่ก็กว้างปลูกพืชผักสวนครัวก็ได้ ทำกิจกรรมอะไรได้หลายๆอย่างดังนั้นเธอจึงต้องเก็บเงินทุกบาททุกสตางค์ให้ได้มากที่สุด
เพื่ออนาคตที่สดใส!
"แม่โรสขาหนูพร้อมออกเดินทางแล้วค่ะ"
แสนดีตัวน้อยอยู่ในชุดเสื้อยืดและเอี้ยมขาสั้นมีกระเป๋าลายการ์ตูนโปรดคาดอยู่บนแผ่นหลังเล็กผมถักเปียที่เธอสอนให้หัดเองค่อยข้างยุ่งเหยิงแต่ก็ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมากแถมแสนดียังติดกิ๊บโลมาที่เธอกำชับให้ติดทุกวันเอาไว้ด้วย
ส่วนคำเรียกนั้น...จากแม่จ๋าเป็แม่โรส เนื่องจากเธอรู้สึกอายนิดหน่อยเวลาแสนดีเรียกต่อหน้าคนอื่นเลยบอกให้เปลี่ยนคำเรียกอีกแบบ อีกทั้งคำเรียกเดิมมันทำให้เธอนึกถึงสโรชาในโลกนี้ที่ไม่รู้ว่าไปอยู่ไหนแล้วการเปลี่ยนไปเรียกชื่อตรงๆมันคงดีกว่า
"งั้นออกไปดูบ้านของเราก่อนออกเดินทางกันเถอะแสนดีจะต้องชอบแน่ๆ"
เมื่อคืนตอนดึกสงัดเธอแอบออกมาใช้ลูกแก้วสารพัดนึกระดับS ตรงลานหน้าบ้านไม่มีคนเดินผ่านไปมา ไม่มีแอบมอง และเมื่อทางสะดวก
เธอหยิบลูกแก้วขึ้นมาแล้วเอาแบบแปลนที่แก้ไขอยู่หลายครั้งจนมันสมบูรณ์แบบออกมาสายตาจับจ้องแบบแปลนและสร้างจินตนาการเสริมเข้าไป
สักพักหนึ่งลูกแก้วสารพัดนึกก็สว่างวาบแสงเจิดจ้าพุ่งขึ้นมาแวบหนึ่งก่อนจางหายไปในความมืดมิด
และเบื้องหน้าของเธอก็ปรากฏบ้านเคลื่อนที่ขนาดมันกินบริเวณลานหน้าบ้านเกือบทั้งหมดไปเมื่อสติกลับเข้าร่างเธอก็จัดการคลุมผ้าใบที่เพิ่งซื้อจากระบบมาทันทียังไม่้าดูตอนนี้ อยากดูพร้อมแสนดีพรุ่งนี้มากกว่า
ผ้าใบคลุมของระดับ C
ราคา 2,500 บาท
คำอธิบาย :ใช้คลุมสิ่งของแบบไม่จำกัดจำนวนปรับเปลี่ยนไปตามรูปแบบของสิ่งของได้ทันทีเพียงแค่นึก กันน้ำและป้องกันการถูกขโมยจะไม่มีใครเปิดผ้าคลุมออกได้นอกจากเ้าของ
หมายเหตุ :ต้องหยดเืยืนยันเ้าของก่อนใช้งาน หลังจากนั้นจะเรียกเก็บหรือเรียกใช้ได้แบบอัตโนมัติ
และนั่นแหละเช้านี้มาจูงมือแสนดีออกบ้านมาเธอก็ทำการเปิดผ้าคลุมโดยเร็วแล้วเรียกเก็บไว้ในช่องเก็บของทันทีแสนดีมัวแต่ตื่นเต้นเลยไม่ได้สังเกตว่าผ้าใบคลุมของหายไปไหน
"ว้าว!!"แสนดีส่งเสียงออกมาพร้อมดวงตาที่เปล่งประกายใบหน้าจิ้มลิ้มแดงเรื่ออย่างตื่นเต้นดีใจ
"พร้อมมั้ยคะแสนดี"
"พร้อมค่ะ"
สโรชายิ้มกว้างกวาดตามองบ้านเคลื่อนที่สีชมพูเตะตาเธอนำบันไดแบบพับเก็บได้ที่ติดอยู่บนผนังลงมาวางพื้นก่อนก้าวเท้าขึ้นไปเปิดประตูซึ่งเป็กระจกแบบเลื่อนด้วยกุญแจที่ลูกแก้วให้ไว้ในมือพร้อมบ้านเมื่อคืน
เมื่อเปิดออกแสนดีก็พุ่งเข้าไปด้านในบ้านทันทีพอเข้าไปสิ่งแรกที่เห็นจะเป็โซนห้องครัว มีตู้เย็นแบบพอดีกับควาทสูงของเพดานด้านข้างเป็บาร์ทำอาหาร มีเตาไฟฟ้าเล็กๆ มีอุปกรณ์มืดทำครัวติดผนังด้านล่างเป็ตู้อบขนาดกลาง มีชั้นวางของติดกันแบบหลายชั้น
้าเหนือศีรษะก็มีตู้เช่นกันมันเรียงยาวเป็สี่เหลี่ยมผืนผ้า เมื่อเปิดตู้ออกด้านในจะมีชั้นวางแก้วจานชามและเครื่องปรุงต่างๆเต็มไปหมด
เสร็จจากการสำรวจครัวก็หันหน้ากลับไปยังหน้าบ้านมีโต๊ะแบบพับได้ติดอยู่ริมผนัง ถ้าหากเอามันลงมาได้ มันก็จะกลายเป็โต๊ะยาวติดกระจกด้านใต้มีเก้าอี้บาร์ทรงสูงให้ด้วยเวลาอยากทานข้าวหรือจิบชากาแฟยามเช้าก็ทำได้เช่นกัน
"แม่โรสขา แล้วเตียงนอนละคะบ้านเราไม่มีเตียง" แสนดีวิ่งออกมาจากโซนพักผ่อนแล้วเรียกเธอด้วยสีหน้าอยากร้องไห้
"มีสิคะ แต่ก่อนอื่นแสนดีต้องช่วยแม่ทำเตียงก่อน"เธอพูดเป็ปริศนาแล้วเดินนำเข้าไปด้านในโซนพักผ่อน
บริเวณนี้มีแต่โซฟานุ่มแบบไม่มีพนักพิงเมื่อย้ายมันไปอยู่ตรงหน้าโทรทัศน์แล้วก็ปลดสลักตรงผนัง แล้วดึงออกมามันก็กลายเป็เตียงนอนขนาดห้าฟุตทันที เมื่อวางเตียงลงบนโซฟายาวแล้วมันก็ดูมั่นคงขึ้น แสนดีได้ทีะโขึ้นเตียงแล้วนอนกลิ้งไปมา
"ว้าว...เตียงนุ้มนุ่ม หนูชอบมากค่ะแถมยังมีทีวีด้วย อย่างนี้หนูก็ดูการ์ตูนได้แล้วใช่มั้ยคะแม่โรส"
"ใช่จ้า แต่จะดูมากไม่ได้นะแสนดีต้องแบ่งเวลาด้วย"
แสนดีพยักหน้ารับรัวๆหลังจากนั้นเธอก็ปล่อยให้แสนดีอยู่บนเตียงไปก่อนส่วนตัวเองก็เดินเลี่ยงไปอีกด้านหนึ่งที่เหลือที่ยังไม่ได้สำรวจดู
โซนห้องน้ำนั่นเอง!
โซนห้องน้ำค่อนข้างกว้างเลยทีเดียวมีการแบ่งห้องอาบน้ำ ห้องสุขาอย่างเป็ระเบียบ มีโซนที่ว่างอยู่ด้วยตรงนี้เธอจะตั้งเครื่องซักผ้าและเครื่องรีดผ้าไว้
คิดได้ดังนั้นก็เรียกออกมาจากช่องเก็บของทันทีมันวางได้พอดิบพอดีเลย เครื่องซักผ้าอยู่ชั้นบน เครื่องรีดผ้าอยู่ชั้นล่างเธอทำการซื้อกาวติดหนึบจากร้านค้าระบบมาเชื่อมตัวเครื่องทั้งสองเข้ากับผนังไว้ด้วยกันป้องกันไม่ให้มันเคลื่อนไปมา
กาวติดหนึบระดับ D
ราคา 500 บาท
คำอธิบาย :กาวที่เหนียวหนึบติดแน่นทนทานไม่ว่าจะอยู่ในสภาพอากาศแบบไหน จำนวน 1 กระป๋องใช้ได้หลายครั้งวิธิใช้ก็แค่ใช้ที่ปาดตักกาวขึ้นมาแล้วนำไปปาดที่ที่้าจากนั้นก็รอมันเซตตัวประมาณห้านาที สามารถเรียกเก็บได้ถ้าไม่้าแล้ว
หมายเหตุ : เรียกเก็บหมายถึงยกเลิกการใช้ผู้ใช้จะสูญเสียกาวนั้นไปทันทีถ้า้าใช้ใหม่ต้องซื้อใหม่หรือใช้ของเดิมทียังไม่ได้ใช้แทน
เมื่อทากาวเรียบร้อยก็วางตระกร้าผ้าที่สามารถใส่เสื้อผ้าได้หลายร้อยตัวลงไปพร้อมกันไว้ด้านข้างเท่านี้ก็เสร็จเรียบร้อย
"แสนดี เราจะออกเดินทางกันแล้วลูก"
"หนูอยู่ในนี้ไม่ได้เหรอคะ"
"ก็ได้นะแต่แม่อยากให้ไปนั่งกับแม่มากกว่า แสนดีไม่สงสารแม่เหรอขับรถคนเดียวไม่มีคนคุยด้วย"
"ก็ได้ค่ะหนูไปนั่งกับแม่โรสก็ได้"
"คนดีของแม่ เอาล่ะ ไปกันเถอะ"ก่อนออกบ้านเธอก็ปิดม่านกันคนมองเข้าไปในบ้านด้วยแม้ว่ากระจกบ้านจะทึบแสงคนภายนอกถ้าไม่สังเกตก็แทบจะไม่เห็นก็ตามทีแต่ปลอดภัยไว้ก่อนก็ไม่เสียหาย
เสร็จแล้วเธอก็ถอยรถกระบะมาเชื่อมต่อกับบ้านเคลื่อนที่เสียง กริ๊ก! ดังขึ้นบ่งบอกว่าสำเร็จแล้ว ก็เรียกแสนดีขึ้นรถแต่เพราะแสนดียังตัวเล็กเลยไม่มีแรกเปิด เธอจึงต้องลงจากรถแล้วอ้อมมาเปิดให้
"รัดเข็มขัดด้วยนะคะแสนดี"
"ค่า!"
สโรชายิ้มให้กับความสดใสของลูกสาวเธอปิดประตูรถแล้วมองไปยังบ้านเช่าที่แจ้งให้เ้าของว่าจะย้ายออกวันนี้อย่างใจหายนิดหน่อย
ก็นะ...อยู่มานานนี่นา
แต่เมื่อตัดสินใจแล้วเธอก็ต้องตัดใจ
"ลาก่อน"พึมพำบอกลาบ้านเรียบร้อยก็เคลื่อนย้ายรถ และรถบ้านออกจากบริเวณนั้นทันทีและการเดินทางของสองแม่ลูกได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว...
------
การขับรถที่มีรถบ้านพ่วงท้ายมันไม่ใช่เื่ง่ายเลยสโรชาต้องค่อยๆขับ บวกกับการจราจรที่ติดขัดทำให้ใช้เวลานานมาก
เป้าหมายครั้งนี้คือจังหวัดชลบุรีเมืองพัทยา เธออยากพาแสนดีไปเที่ยวทะเล อีกทั้งมันก็ไม่ไกลจากกรุงเทพมากนัก
ใช้เวลาพอสมควรสองแม่ลูกก็เข้าเขตเมืองพัทยาจนได้ก่อนอื่นเธอก็ต้องหาพื้นที่ตั้งรถบ้านเคลื่อนที่ก่อนและทำเลต้องดีเพื่อเปิดร้านขายเสื้อผ้าไปในต้ว
ซึ่งการจะตั้งร้านได้เธอต้องไปติดต่อเ้าหน้าที่อีกร้อยแปดพันเก้าด้วยการถามพ่อค้าแม่ค้าแถวนั้น กว่าจะติดต่อขอเช่าพื้นที่ได้เสร็จเรียบร้อยท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว แถมแสนดียังงอแงอยากไปอยู่ในบ้านแล้วด้วย
ก็เล่นอยู่บนรถตลอดั้แ่เช้านี่นาไม่แปลกที่จะเบื่อและเพลียจากการเดินทาง
สถานที่ที่ตั้งรถบ้านเคลื่อนที่เป็แหล่งชุมชนและร้านค้า มีทั้งร้านอาหาร ร้านเสื้อผ้า ร้านนู่นนี่นั่นจิปาถะพอเธอขับรถพ่วงบ้านผ่าน ฝูงชนก็พากันมองตลอดสองข้างทาง ทั้งคนไทยและชาวต่างชาติ
"มาใหม่เรอะ ยินดีต้องรับนะน้อง"คุณพี่แม่ค้าร้านอาหารข้างๆเอ่ยปากทักทายอย่างคนอัธยาศัยดี
"ค่ะพี่ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ"
สโรชาฉีกยิ้มแสดงความเป็มิตรเพราะอย่างน้อยเธอก็ต้องอยู่ที่นี่สักพักจนกว่าภารกิจจะเสร็จสมบูรณ์
"แม่โรสขา หนูง่วงแล้วอยากนอนจังเลยค่ะ"
"เดี๋ยวเถอะแสนดีเห็นมั้ยว่าแม่คุยกับคุณป้าอยู่ หนูจะพูกแทรกอย่างนี้ไม่ได้นะคะ"
"ขอโทษค่ะแม่โรส"
"โอ้ ลูกสาวเหรอ น่ารักน่าชังเชียวสวัสดีสาวน้อย ป้าชื่อภานะ เปิดร้านส้มตำข้างๆนี่แหละ"
"สวัสดีค่ะป้าภาหนูชื่อแสนดีเป็ลูกแม่โรสค่ะ ตอนนี้อยู่อนุบาลสาม กำลังจะขึ้นเกรดหนึ่งค่ะ"
แสนดีหันไปแนะนำตัวอย่างเจื้อยแจ้วพี่ภาเลยยิ้มขันเอ็นดูแสนดีเป็อย่างมาก
"แล้วนี่กินอะไรกันมารึยังล่ะ"
"ยังเลยค่ะพี่พอดีโรสกับลูกติดต่อหาที่เช่าตั้งร้านอยู่ก็เลยยังไม่ได้แวะทานอะไร"
โครก~
"ฮ่าๆ ท้องส่งเสียงประท้วงแล้วไง มาๆมาหาไรทานที่ร้านพี่ก่อน เดี๋ยวลดให้พิเศษ"
"ได้แบบนั้นจะดีมากค่ะพี่ภา"
หลังจากทานอาหารและทำความรู้จักกับแม่ค้าแถวนั้นไปบางส่วนสโรชาก็พาแสนดีเข้าบ้าน ไปส่งให้อาบน้ำแต่งตัวก่อนจากนั้นก็ให้แสนดีนอนดูโทรทัศน์รอระหว่างที่เธอทำธุะส่วนตัว
เมื่อออกจากห้องน้ำก็เดินตรงไปยังโซนที่พัก ก็เห็นแสนดีหลับไปแล้วคาจอที่ยังส่องสว่างเธอจัดการปิดมันแล้วขึ้นนอน
จบการเดินทางวันแรกไปอย่างเบลอๆ...
3K
