บทนำ คนทรยศ
ณ บ้านพักตากอากาศแถบนอกเมือง
“นี่มันอะไรกันคะ คุณตอบแทนความรักความไว้ใจของฉันได้ไร้ที่ติจริง ๆ”
หญิงสาวเข้าไปเห็นฉากหวือหวาระหว่างสามีของเธอกับชู้รัก บนโต๊ะทำงานที่จำกัดและคับแคบ ถูกเปลี่ยนเป็สังเวียนแห่งราคะ กว่าจะรู้ตัวว่าไว้ใจคนผิด เธอและเขาก็สมรสกันเข้าเดือนที่สามแล้ว ไม่ทันไรสามีผู้แสนดีก็ออกลายทรยศให้เธอต้องปวดใจ
“หลันเฟิง คุณฟังผมก่อน ทุกอย่างอธิบายได้ ผมกับฮั่วฮั่วก็แค่เพื่อนร่วมงาน สัญญาว่าต่อไปนี้จะไม่มีเื่แบบนี้เกิดขึ้นมากวนใจหลันเฟิงของผมอีก”
ชายหนุ่มสลัดมือสาวรุ่นน้องออกห่างตัว พูดออกมาได้ว่าไม่มีอะไร! คงลืมสำรวจสภาพตัวเองสินะ เนกไทหลุดลุ่ย แก้มสองข้างเลอะคราบลิปสติก ไหนจะคราบสีแดงแปร๊ดประทับรอยจูบไว้ใต้ลูกกระเดือกให้ดูต่างหน้า แบบนี้นะเหรอ เพื่อนร่วมงานที่คุณหมายถึง
“อย่าทำให้ฉันเสียเวลาเลยค่ะ เตี้ยนเหิง! คุณคิดว่าฉันโง่นักเหรอ ที่จริงฉันรู้มานานแล้ว ว่าสามีสุดที่รักของฉันก็แค่แมงดาตัวหนึ่ง เพียงแต่ว่าฉันกำลังขาดหลักฐานเท่านั้นเอง เฉพาะฉะนั้นพวกเราหย่ากันเถอะ”
นักข่าวสาวอย่างเหยาหลันเฟิง สยบสามีของเธอด้วยการฟาดซองกระดาษสีน้ำตาลฉะหน้า จนภาพถ่ายหลายแผ่นกระจัดกระจายเกลื่อน เพียงเตี้ยนเหิงก้มเก็บและเพ่งเล็งหลักฐานคาตา ก็พูดอะไรไม่ออก
เตี้ยนเหิงไม่ได้รักเหยาหลันเฟิงั้แ่ต้น ที่เข้าหาหลันเฟิงก็เพราะเธอดูพึ่งพาได้ ทั้งยังรู้จักผู้หลักผู้ใหญ่เป็วงกว้าง ที่สำคัญที่สุดคือทรัพย์สินที่หลันเฟิงเก็บสะสมมาทั้งชีวิต มันมีเยอะกว่าที่เตี้ยนเหิงประเมินไว้
แมงดาตัวผู้ นามว่าเตี้ยนเหิงอยากสบายไปทั้งชาติ ต่อให้ต้องแต่งงานกับผู้หญิงที่ไม่ได้รัก ก็ไม่เห็นเป็ไร สุดท้ายตอนเล่นซ่อนหาบนเตียง ก็ปิดไฟทุกครั้งอยู่แล้ว นึกเสียว่ากำลังมีอะไรกับผู้หญิงในอุดมคติก็แล้วกัน
นั่นแหละความสิ้นคิดของแมงดาเพศผู้!
เหยาหลันเฟิงตาบอดอยู่ตั้งสามปีเต็ม วันนี้เธอตาสว่างแล้ว ผู้หญิงที่เพียบพร้อมทุกอย่าง ทั้งชื่อเสียง เงินทอง บ้านหลังใหญ่ รถหรูและทรัพย์สินหลักร้อยล้านหยวน ไม่จำเป็ต้องง้อผู้ชายต่ำตมแค่คนเดียว ที่ผ่านมาหลันเฟิงโง่เอง ที่หลงเชื่อคำหว่านล้อมของเตี้ยนเหิง ชนิดที่คนรอบข้างตักเตือนอย่างไรก็ไม่ยอมฟัง
“ไม่ได้นะ ผมไม่หย่ากับคุณเด็ดขาด!”
เตี้ยนเหิงเกาะแกะภรรยาคนสวย ขอแค่เธอบอกว่าจะให้เขาแก้ตัวอย่างไร ไม่ว่าก้มกราบเท้า กอดขา หรือร่ำไห้จนดวงตาเป็สายเื เตี้ยนเหิงคนนี้ก็ยินยอมพร้อมใจทำได้ทุกอย่าง ขอแค่หลันเฟิงใจอ่อนแล้วให้โอกาสสามีคนนี้ได้แก้ตัวสักครั้ง
“พี่เตี้ยนเหิง! ไหนคุณบอกว่าจะหย่ากับภรรยา แสดงว่าที่ผ่านมาคุณหลอกฉันงั้นหรอ”
รุ่นน้องที่ทำงานด้วยกันอย่างฮั่วฮั่ว เข้าใจว่าเตี้ยนเหิงระหองระแหง จวนจะหย่ากับภรรยาอยู่แล้ว แถมยังคุยโวว่าหลันเฟิงนิสัยไม่ดี บกพร่องเื่บนเตียง มีเงินมากมายแต่ไม่ยอมจุนเจือสามี จนเขาต้องออกมาทำงานนอกบ้าน แบบนั้นใครจะไปทนไหว
อีหนูที่อ่อนต่อโลก โดนจิ้งจอกเฒ่าต้มเสียแล้ว นี่สินะที่เขาเรียกว่า คารมเป็ต่อรูปหล่อเป็รอง ถ้าคนอย่างเตี้ยนเหิงไม่ได้มีดีที่คำพูด ไม่อย่างนั้นจะหลอกให้ผู้หญิงที่ทำมาหากินเก่ง อย่างเหยาหลันเฟิงตกหลุมรักจนหัวปักหัวปำได้ยังไง
“งั้นเหรอเตี้ยนเหิง ฉันบกพร่องเื่บนเตียงจริงเหรอ งั้นคงต้องบอกชู้รักของคุณอย่างนี้ว่า ทุกครั้งที่ภรรยาคนนี้บดขยี้หนอนน้อยที่เหมือนไส้เดือนนั่น เสียงครางถี่ ๆ ของคุณมันช่างเหมือนอะไรดีล่ะ... อ้อ! เหมือนเสียงลูกสุนัขหิวนม!”
เหยาหลันเฟิงแทบอยากหัวเราะให้ฟันร่วง เธอจะทำให้เขาร้องไห้เหมือนสุนัข ผู้ชายที่ทรยศเธอ...ไม่สมควรลอยนวล ทันทีที่เซ็นใบหย่า ขาดหลันเฟิงไปสักคนสามีสารเลวคนนี้ ก็เหมือนพิการขาขาดไปแล้วสองท่อน
ต่อไปนี้ขอให้เงินเดือนไม่กี่พันหยวนของสามีสุดที่รัก มีมากพอสำหรับซื้ออาหารกินก็แล้วกัน!
เตี้ยนเหิงทรุดตัวลงไปหมอบที่ปลายแทบเท้าของหลันเฟิง เขาร้องไห้จนตัวสั่นเทา แก้ตัวไม่ได้ ปฏิเสธไม่ออก สุดท้ายก็ต้องก้มหน้ายอมรับความผิดพลาดอย่างจำใจ อาจเพราะหลันเฟิงทำงานหนักมาก จนไม่มีเวลามาคอยตามจับผิด
สามีคนดีเลยชะล่าใจ หลวมตัวไปละเลงรักกับผู้หญิงอื่นไม่ซ้ำหน้า ดีแค่ไหนกันเชียวที่เขาไม่นำโรคมาฝากหลันเฟิงเพื่อเป็ของขวัญหลังแต่งงาน ตอนนี้กระดาษที่แสดงผลตรวจสุขภาพก็อยู่ในมือเธอแล้ว ฟาดลงไปให้เตี้ยนเหิงถ่างตาดู ก็คงเป็บุญไม่น้อย
"หลังหย่ากัน อย่าลืมไปตรวจล่ะ เื่ค่าใช้จ่ายฉันจะออกให้เอง จะถือเสียว่าทำบุญกับช้าง กับม้า กับวัว กับควายก็แล้วกัน ระหว่างเราจะได้ไม่ต้องมีอะไรติดค้างกันอีก หวังว่าสิ่งที่ฉันพูด คุณจะฟังเข้าใจนะคะ เพราะคนประเภทฉัน ไม่ถนัดเอื้อนเสียงหอน ใช้ภาษาเดียวกันกับคุณไม่ได้จริง ๆ"
อันที่จริงหลันเฟิงไม่ใช่ผู้หญิงอ่อนหัดที่ไม่รู้จักสู้คน เพียงแต่ที่ผ่านมาเลือกมองสามีในแง่ดี และแสดงออกแค่มุมมองที่เป็ผลดีต่อชีวิตคู่เท่านั้น แม้มีบางเื่ไม่ชอบใจบ้างแต่พยายามมองข้าม ไม่มีผู้หญิงที่ไหนอยากแต่งงานหลายครั้งหรอก แต่สำหรับเื่การถูกนอกใจนี้หลันเฟิงมองข้ามไม่ได้จริง ๆ
“ไปกันเถอะค่ะทนายหลี่ คลิปเสียงที่เตี้ยนเหิงสารภาพผิด บันทึกเรียบร้อยแล้วใช่ไหมคะ”
“เรียบร้อยครับคุณเหยา ส่วนคุณเตี้ยนผมแนะนำให้ยอมหย่าแต่โดยดีเถอะครับ หากยังดื้อดึงอยู่แบบนี้ทั้งที่ตัวเองเป็ฝ่ายผิด ผมไม่รับประกันว่าศาลจะปล่อยคุณไปง่าย ๆ มิหนำซ้ำอาจต้องเสียค่าปรับด้วยก็ได้...ใครจะรู้”
เตี้ยนเหิงไม่มีญาณััพิเศษ จึงไม่รู้ล่วงหน้าว่าภรรยาคนสวย พาทนายความคู่แค้นมาด้วย เพราะเตี้ยนเหิงกับหลี่เจี้ยนเคยรู้จักกันมาก่อน พวกเขาเคยมีเื่บาดหมางกัน ส่วนจะเกี่ยวกับเื่อะไรนั้น หลันเฟิงไม่คิดสาระแนสอดรู้ เพราะถือคติที่ว่า 'เื่ไม่ดีไม่จำ'
สุนัขลอบกัดอย่างหลี่เจี้ยน แอบหลบอยู่เยื้องราวบันไดตั้งนาน ที่แท้ก็ตั้งใจอัดคลิปเสียงเก็บไว้เป็หลักฐาน จะว่าไปพวกเขาสองคนก็ร้ายพอกัน
"เหยาหลันเฟิง คุณถึงขั้นเอาทนายคู่อริของผม มาเล่นงานผมเลยเหรอ"
เตี้ยนเหิงกัดกรามแน่น ดวงตาแข็งกร้าวเฝ้ามองแผ่นหลังของภรรยา กับทนายหนุ่มจากไปอย่างเจ็บแค้น ความใคร่ที่ถูกปลุกเร้าจากเรือนกายอวบอึ๋ม ของรุ่นน้องคนสวยหายเข้ากลีบเมฆ เหลือแต่ความเจ็บใจที่อัดแน่นอยู่ในหลืบอก ละครชีวิตรักที่ทนแสดงตั้งหลายปี คนอย่างผมไม่ยอมให้มันจบลงง่าย ๆ หรอก
“เหยาหลันเฟิง! คุณเล่นชู้กับทนายหลี่ก็บอกผมดี ๆ ไม่จำเป็ต้องเล่นวิธีสกปรกพวกนี้ และไม่จำเป็ต้องเหนื่อยจัดฉากจ้างนักสืบตามถ่ายภาพผมเสียให้ว่อน หลักฐานแค่นั้นฟ้องหย่าไม่ได้หรอก ผมให้ปากคำต่อหน้าศาล ว่าคุณตัดต่อภาพเพื่อใส่ร้ายผมก็ใช้ได้แล้ว ไม่ใช่เหรอ?”
เตี้ยนเหิงสมองเลอะเลือนไปแล้ว เขาวิ่งตามออกมากระชากข้อมือของหลันเฟิงแน่น ทั้งคู่ยื้อยุดกันไปมาราวสองจังหวะ ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน เหยาหลันเฟิงกลิ้งตกบันไดจนหัวแตกแล้วแน่นิ่งไป แขนขาก็บิดพับผิดรูป ใครเห็นก็ต้องบอกว่า ตาย!
เสียงกรีดร้องของเพื่อนร่วมงานรุ่นน้อง โหยหวนคล้ายคนสติแตกดังออกไปด้านนอก ทนายหลี่ที่แยกตัวเข้าไปหยิบเอกสารในห้องรับแขกที่อยู่ใกล้ ๆ กัน รีบปรี่ตัวออกมาดู เห็นแต่เตี้ยนเหิงตาเหลือกลนลานพยายามหลบหนี
ด้วยสัญชาตญาณและไหวพริบ อย่างแรกที่ทำคือพุ่งเข้าไปสาวหมัดเสยใต้คางเตี้ยนเหิง รอจัดการผู้ชายหน้าตัวเมียอย่างเตี้ยนเหิง ด้วยกระบวนการของศาลคงช้าเกินไปและไม่สาแก่ใจ ทนายหลี่จึงตัดสินใจวางมวยอย่างฉุกละหุก บันดาลโทสะชกต่อย จนฝ่ายตรงข้ามแน่นิ่งไปอีกคน ก่อนจะโทรแจ้งตำรวจตลอดจนเรียกรถพยาบาลมายังจุดเกิดเหตุ
2K
