ก่อนจะเดินไปรอบๆบ้านและแอบเดินไปท้ายป่าของหมู่บ้านอย่างรวดเร็วในขณะที่เธอกำลังเดินดูรอบๆท้ายหมู่บ้านนั้นเธอก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อของเธอลอยมาตามสายลม
" ลี่เซียน ลี่เซียน "
" ใครเรียกฉันออกมาน่ะ "
" ลี่เซียนเ้าจงเดินมาที่ต้นไม้ใหญ่ในป่าแล้วเ้าจะรู้คำตอบทุกอย่างที่เ้าสงสัย "
" ต้นไม้ในป่าใหญ่ทุกต้นท่านจะให้ฉันรู้ได้อย่างไรว่าต้นไม้ต้นไหนกัน "
แล้วเธอก็นึกขึ้นมาได้มาเธอกำลังพูดกับใครในเมื่อรอบๆตัวเธอมีแค่เธอเพียงคนเดียวก่อนจะรู้สึกกลัวขึ้นมา
ก่อนจะเห็นว่ามีผีเสื้อตัวน้อยบินมาหาเธอเหมือนจะชวนเธอไปไหนสักแห่งตอนแรกลี่เซียนก็ลังเลที่ตามไปแต่อีกใจก็อยากรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับเธอในตอนนี้ก่อนจะตัดสินใจเดินตามผีเสื้อตัวน้อยเข้าไปในป่า
เธอเดินไปสักพักก็เห็นว่าผีเสื้อตัวน้อยบินวนไปมาอยู่รอบๆต้นไม้หนึ่งก่อนจะรู้สึกว่ารอบๆตัวของเธอเย็นเป็อย่างมากก่อนจะปรากฎร่างของหญิงชราคนหนึ่งออกมาจากต้นไม้
" โอ้คุณพระ นี้ฉันเห็นผีตอนกลางวันเลยเหรอเนี๊ยะอยู่มาตั้งครึ่งชีวิตไม่เคยเจอผีเลยพอมาอยู่ที่นี้ดันมาเจอซะงั้น"
ขณะที่ลี่เซียนกำลังคิดเพ้อไปไกลนั้นหญิงชราคนนั้นก็ต้องรีบเอ่ยห้ามอย่างรวดเร็วเพราะเธอได้ยินทุกอย่างที่ลี่เซียนคิดอยู่ในใจจนเธอทนฟังไม่ไหว
" เอาละนังหนูเ้าจงเงียบแล้วฟังในสิ่งที่ข้าจะพูดต่อไปนี้ให้ดีเ้าได้หมดอายุไขลงแล้วในโลกใบนั้นแต่ด้วยความดีและความขยันของเ้าที่ทำมาตลอดในตอนที่เ้ามีชีวิตอยู่ในโลกนั้นทำให้ข้าสงสารเ้าที่ไม่มีครอบครัวและคนรักคอยอยู่ด้วยจนวาระสุดท้ายของชีวิตข้าเลยพาดวงิญญาของเ้ามาอยู่ในร่างของเด็กคนนี้ที่มีชื่อเดียวกับเ้า "
" ฉันตายแล้วเหรอค่ะ ฟาร์มของฉันใครจะเป็คนดูแลต่อค่ะนอกจากนี้ฉันควรทำยังต่อกับชีวิตที่เหลือฉนไม่รู้ว่าตอนนี้มาอยู่ที่ไหนแถมต้องมาลำบากอีกด้วย "
" เอาละๆข้าจะมอบมิติให้กับเ้าในมิติจะมีฟาร์มของเ้าอยู่ในนั้นนอกจากนี้ข้าอยากให้เ้าช่วยเหลือคนในหมู่บ้านนี้อีกด้วยทุกคนในหมู่บ้านล้วนแต่เป็คนดีแต่เพราะพวกเขานั้นยากจนเกินไปข้าจึงอยากให้เ้าช่วยสอนให้เขามีอาชีพและความเป็อยู่ที่ดีขึ้น"
พูดจบคนตรงหน้าก็มอบสร้อยคอให้กับลี่เซียนก่อนจะสอนถึงวิธีใช้งานและการเข้าออกของมิติรวมถึงได้บอกว่าข้าวของที่เธอมีอยู่ได้ถูกทำให้มีสภาพใกล้เคียงกับยุคนี้เรียบร้อยแล้ว
" ได้ค่ะ ฉันรับปากท่านขอบคุณท่านมากที่มอบมิติให้กับฉัน "
" หน้าหนาวปีนี้จะหนาวกว่าทุกๆ ปีและทำให้มีคนตายเพิ่มขึ้นกว่าทุกๆหวังว่าเ้าจะช่วยให้พวกเขามีชีวิตรอดหน้าหนาวไปได้น่ะและอีกอย่างนับจากนี้เ้าคือลี่เซียน เด็กอายุ 10 ขวบเพราะฉะนั้นจะทำอะไรก็อย่าให้คนอื่นสงสัยได้เอาละถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้วหลังจากนี้เ้าจงดูแลตัวเองให้ดี "
" ขอบคุณท่านมากค่ะ "
" รีบออกไปเถิดตอนนี้ทุกคนในบ้านกำลังตามหาเ้าอยู่ "
เมื่อหญิงชราที่อยู่ตรงหน้าได้หายไปเธอก็รีบเดินออกไปด้านนอกทันทีก่อนจะได้ยินเสียงทุกคนในบ้านกำลังเรียกชื่อของเธออยู่ทำให้เธอรีบะโออกไปว่าอยู่ในป่าพร้อมกับวิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว
" ทุกคน หนูอยู่นี้หนูอยู่ตรงนี้ "
ก่อนจะเห็นร่างใหญ่ของคุณพ่อที่วิ่งมาหาพร้อมกับกอดเธออย่างแรงก่อนจะปรับลมหายใจให้คงที่แล้วะโบอกทุกคนว่าเจอลูกสาวของเขาแล้วก่อนจะจูงมือเธอเดินไปหาทุกคนที่ยืนรออยู่
" ลี่เซียนไปไหนมาลูกรู้ไหมว่าทุกคนในบ้านเป็ห่วงหนูมากและช่วยกันออกตามหาหนูให้วุ่นวายกันเลย"
ลี่หมินเอ่ยถามลูกสาวของเขาขณะที่กำลังเดินกลับไปหาทุกคนลีเซียนเองก็รู้ว่าเธอผิดที่ออกจากบ้านมาโดยไม่ได้บอกใครที่บ้านเอาไว้และลืมนึกไปว่าร่างนี้อายุแค่10ปีเอง
" พ่อค่ะ หนูเจอหญิงชราใจดีคนหนึ่งที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ค่ะท่านมอบมิติให้หนูด้วย"
ทันทีที่เธอพูดออกไปพ่อของเธอก็หยุดชะงักก่อนจะพูดด้วยเสียงเข้มๆว่าอย่าเพิ่งพูดอะไรจนกว่าจะถึงบ้านแม้เธอจะงุนงงแต่ก็รับปากพ่อของเธอจะพูดอะไรจนกว่าจะถึงบ้านเมื่อทุกคนที่เห็นว่าลี่หมินและลี่เซียนกลับมาบ้านก็รู้เหมือนยกูเาออกจากอกลี่จูที่กำลังจะถามสามีแต่เธอเห็นว่าสีหน้าของสามีไม่ดีหยุดลง
" ผมอยากให้ทุกคนเข้ามาในบ้านกันก่อนครับ ผมมีอะไรอยากจะพูดกับทุกคนครับ"
ทุกคนที่เห็นท่าทีจริงจังของลี่หมินก็อดจะกลัวและสงสัยไม่ได้แต่ก็ยอมเข้าบ้านตามไปโดยดีเมื่อลี่หมินเห็นว่าทุกคนเข้ามาภายในบ้านแล้วเขาก็เดินไปปิดประตูหน้าบ้านและหลังบ้านทันที
" ผมไปเจอลี่เซียนที่ป่าท้ายหมู่บ้านครับ "
สิ้นเสียงของลี่หมินทุกคนต่างอุทานด้วยความใเพราะพวกเขารู้ดีถึงความอันตรายและความลึบลับในป่าแห่งนี้เป็อย่างดีเพราะพวกเขาล้วนได้ยินเื่ราวเหล่านี้มากจากลี่อินที่เติบโตมาจากหมู่บ้านแห่งนี้
" ลี่เซียนลูก บอกย่าหน่อยได้ไหมว่าหนูไปทำอะไรที่ป่าท้ายหมู่บ้าน "
" หนูเดินเล่นอยู่รอบๆบ้านจนเบื่อหนูเลยออกไปเดินเล่นอยู่ข้างๆบ้านก่อนจะเจอผีเสื้อน้อยบินมาแล้วหาหนูก่อนจะทำท่าทางเหมือนจะให้หนูเดินตามมันเข้าไปในป่าก่อนจะเจอหญิงชราอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ค่ะ"
" หญิงชราคนนั้นเขาแต่งตัวยังไงลูกเขาบอกอะไรหนูบ้าง "