เพียะ!
ความทรงจำของเ้ากระรอกร่างเดิมสิ้นสุดลงเพียงแค่นั้น...
ส่วนความทรงจำที่เหลือต่อจากนี้ คือิญญาดวงใหม่ที่เพิ่ง 'สวมรอย' เข้ามาสิงสถิตแทนเขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตในสรวง์แห่งนี้มาแต่ต้น แต่เขาข้ามภพข้ามชาติมาจากโลกยุค21 จากประเทศไทย
ในโลกโน้น เขาคือเด็กกำพร้าที่ถูกทิ้งไว้ข้างกองขยะแต่โชคดีที่ถูกเก็บไปเลี้ยงโดยคุณปู่ที่ไม่ได้เรียนหนังสือมาแม้แต่ชั้นเดียวปู่อ่านไม่ออกเขียนไม่ได้สักตัว แต่ปู่รักเขาปานแก้วตาดวงใจ ปู่บอกว่าชื่อของคนเราคือพรประการแรกที่ติดตัวไปจนตายปู่เลยอยากตั้งชื่อให้เขา 'เท่' และ 'ขลัง'ที่สุดในปฐี
หลายคนอาจจะสงสัยว่าแล้วทำไมปู่ถึงไม่ใช้นามสกุลของปู่เองให้หลานชายใช้?
ความจริงมันช่างน่าเวทนานัก... ปู่เชื่อฝังหัวว่าตัวเองเป็คน"ดวงกาลกิณี" เป็คนอาภัพที่ทำบุญคนไม่ขึ้นตรากตรำทำงานหนักมาทั้งชีวิตแต่ก็ยังยากจนข้นแค้น ลูกเต้าก็ไม่มีญาติพี่น้องก็ล้มหายตายจากไปหมด ปู่กลัวเหลือเกินว่าถ้าเอาหลานชายที่เป็เหมือน 'ของประทานจาก์' คนนี้มาใช้นามสกุลเดียวกับปู่ดวงที่อับโชคของปู่จะไป 'แปดเปื้อน' ทำให้ชีวิตของหลานต้องลำบากยากเข็ญตกอยู่ในวงจรแห่งความทุกข์เหมือนที่ปู่เป็
ปู่ยอมถูกชาวบ้านตราหน้าว่าเป็คนประหลาดยอมให้หลานมีนามสกุลใหม่ที่ไม่เหมือนใครในโลก เพื่อหวังจะ"ตัดกรรม" ให้หลานชายได้มีชีวิตใหม่ที่พุ่งทะยานไปได้ไกลกว่าขอบเขตที่คนจนๆอย่างปู่จะเอื้อมถึง
ปู่ไปเก็บพจนานุกรมเก่าๆ เล่มหนึ่งมาจากกองขยะจัดการฉีกพจนานุกรมออกเป็แผ่นๆ ปูเต็มห้องนอนแล้วเอาเหรียญสิบบาทที่ระลึกเหรียญหนึ่งโยนขึ้นฟ้า!
“เทวดาฟ้าดินเอ๋ย ช่วยประทานชื่อเท่ๆ ให้หลานข้าทีเถิด คำไหนที่เหรียญตกทับข้าจะเอาคำนั้นเป็ชื่อมัน!” ปู่ภาวนาด้วยใจศรัทธา
เหรียญร่วงลงพื้นดังกริ๊ง! ปู่รีบคลานเข้าไปดูด้วยตาที่ฝ้าฟางปู่เห็นคำศัพท์คำหนึ่งที่อยู่ใต้รูตรงกลางเหรียญ(ปู่คิดว่ารูตรงนั้นคือทางชี้เป้า)ปู่ลอกลายเส้นยึกยือลงในทะเบียนราษฎร์อย่างตั้งใจและนั่นคือจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมทางนามสกุล...
ั้แ่วันที่เขาเข้าโรงเรียน ทุกครั้งที่มีคนเรียกชื่อนามสกุลเขาเขาไม่เคยยิ้มออกเลยสักครั้ง...
"ไอ้เดรัจฉาน การันต์!" "ใช่แล้ว... ผมชื่อนายการันต์ นามสกุล เดรัจฉาน!"
ปู่คงคิดว่าคำว่า 'เดรัจฉาน' มันฟังดูมีพลังอำนาจเหมือนอสุราหรือเทพเ้าสักอย่างโดยหารู้ไม่ว่าในภาษาไทยมันหมายถึง 'สัตว์เดรัจฉาน' ดีๆ นี่เอง! ชาวบ้านแถวนั้นส่ายหน้ากันเป็แถวบอกว่าไอ้เด็กนี่มันช่างไม่กตัญญูมานั่งด่าปู่ตัวเองว่าเป็สัตว์ป่าอยู่หน้าหลุมศพ... แต่จะมีใครรู้บ้างว่าที่การันต์ะโชื่อนามสกุลเดิมออกมาจนสุดเสียงนั้น ไม่ใช่เพราะเขาโกรธแค้นปู่แต่เขากำลังะโบอกดวงิญญาของปู่ว่า...
"ปู่ครับ! ต่อให้นามสกุลที่ปู่ตั้งให้มันจะทำให้ผมโดนล้อจนตายแต่มันคือสิ่งเดียวที่บอกว่าผมเป็หลานปู่!ผมจะไม่ยอมทิ้งชื่อที่ปู่ตั้งใจหามาให้เด็ดขาด!"
พอเขาเริ่มโตเป็วัยรุ่นและเข้าใจความหมายของนามสกุลความอัดอั้นมันก็ะเิออกมาเป็นิสัย "ขวางโลก" เขาไม่เคยคิดจะเปลี่ยนชื่อเพื่อลืมอดีตแต่เขาเลือกที่จะเปลี่ยนนามสกุลแทน! เขาขอนามสกุลใหม่เป็ "บินทะลุดาวอังคาร" เพื่อหวังว่าคนจะเลิกสนใจคำว่าเดรัจฉานแล้วไปขำขื่นกับนามสกุลใหม่แทน และที่สำคัญ...เพื่อทำตามเจตนารมณ์ของปู่ที่อยากให้เขามีชีวิตที่ "พุ่งทะยาน"หลุดพ้นจากโลกใบเดิมๆ
แต่ชีวิตเขามันก็เหมือนบทละครน้ำเน่าวันหนึ่งเขากลายเป็ฮีโร่ช่วยเด็กแต่โชคชะตาขวางโลกกลับถีบเขาตกท่อระบายน้ำจนตายอนาถ!วินาทีนั้นเขาแอบคิดว่าถ้ารอดไปได้ รัฐบาลต้องส่งเมียมาให้เขาแน่ๆ!
แต่เมียที่รัฐบาลจะส่งมาให้น่ะไม่มีจริงมีแต่เทพธิดาสุดสวยที่กำลังอุ้มเขาอยู่ในตอนนี้...ถึงแม้ร่างนี้จะกลายเป็กระรอกจอมกะล่อนแต่อย่างน้อยเขาก็มีผู้หญิงระดับสิบเต็มสิบมาคอยดูแล!
'เอาวะ... เป็กระรอกก็ดีกว่าเป็ศพเน่าในท่อล่ะวะ' ทันใดนั้นเสียงหวานๆ ของหญิงสาวก็ดังขึ้น: "จ้อยจ๋า? จ้อย?เป็อะไรไปจ๊ะ? หรือว่าเมื่อกี้โดนตบจนสมองไหลไปแล้ว?"พูดเสร็จ เธอก็วางไอ้จ้อยลงบนหญ้า แล้วใช้มือเรียวสวยตบก้นกลมๆของเขาเบาๆ สองสามที
โอ๊ยยย! ไอ้จ้อยสะดุ้งสุดตัว! เขาพบว่าหางสั้นๆ ของกระรอกเนี่ยพอโดนตบที่ก้นแล้วมันรู้สึก... 'วูบวาบ' อย่างบอกไม่ถูก!เขาเผลอหลุดเสียงร้อง "จี๊ด!" ออกมาเสียงหลง
ไอ้จ้อยได้แต่ส่งค้อนวงใหญ่ให้เธอในใจ 'นี่คุณเธอเอาตาไหนมองเนี่ย? ไม่เห็นเหรอว่าคนใหม่มาเข้าสิงแล้วนี่มันไอ้การันต์ บินทะลุดาวอังคารโว้ย!'
แต่เขาก็พูดไม่ออก... ในวินาทีที่เขาคิดจะบอกความจริงความรู้สึกเจ็บจี๊ดก็แล่นผ่านหน้าอก เขาได้รับรู้ถึง 'เจตจำนงสุดท้าย' ของเ้ากระรอกจ้อยตัวเดิมมันรักเ้านายสาวคนนี้มาก และไม่อยากให้เธอรู้ว่ามันจากไปแล้ว
เมื่อััได้ถึงความผูกพันนั้น ไอ้จ้อย (คนใหม่) ก็พึมพำในใจ:"เอาล่ะๆ ไอ้เพื่อนยาก ข้าจะดูแลแม่นางคนนี้ให้ดีที่สุดใครหน้าไหนก็ห้ามมารังแกเธอเด็ดขาด!"
พอเขารับปากในใจเท่านั้นแหละ ความรู้สึกอึดอัดก็หายวับไปทันที!สมองของเขาปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อนความสามารถในการคิดคำนวณและการรับรู้สิ่งรอบข้างพุ่งทะยานราวกับอัปเกรดซูเปอร์คอมพิวเตอร์!
ไอ้จ้อยในร่างใหม่ตอนนี้รู้สึกฮึกเหิมมาก:"ไปเถอะไอ้จ้อยตัวเดิม ไปสู่สุขคติเถอะเพื่อนคนนี้จะสร้างตำนานกระรอกสายปั่นให้สะท้านฟ้าเอง!"
แต่ความฮึกเหิมอยู่ได้ไม่นาน...พอยัยเ้านายคนสวยอุ้มเขากลับขึ้นมาซุกที่อกเสื้ออีกครั้งความนุ่มนิ่มที่เกินบรรยายก็ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของกระรอกเต้นรัวปานกลองเพล ความร้อนผ่าววิ่งขึ้นหน้าจนเขารู้สึกว่าจมูกมันเย็นๆวาบๆ
'เฮ้ย... กลิ่นคาวเื?'
ไอ้จ้อยเอามือถูจมูกดู... เืกำเดาไหลโชก! เขาถึงกับเหวอไปเลยถึงเขาจะเคยผ่านการดู 'หนังผู้ใหญ่' มาเป็เทราไบต์แต่การมาเจอกับตัวเป็ๆ ในระยะประชิดแบบนี้ มันรุนแรงเกินไปสำหรับร่างกระรอกตัวน้อย!
ทว่า... ความเคลิ้มอยู่ได้ไม่นานร่างกายของเขามันก็เย็นเฉียบลงอย่างรวดเร็ว โลกหมุนเคว้งคว้างจนอยากจะอาเจียนดวงตาพร่ามัวจนมองไม่เห็นความสวยงามตรงหน้า
หญิงสาวสังเกตเห็นความผิดปกติทันทีเธออุ้มเขาขึ้นมาดูด้วยใบหน้าตื่นตระหนก:
"ไอ้จ้อย! จ้อย! แย่แล้ว... โรคเก่าของเ้ามันกำเริบอีกแล้วเหรอ?!"
1K
