เกิดใหม่...เป็นเจ้าแม่ขนมเปี๊ยะ ( 餅家女王Reborn...as The Mooncake Queen )

เสียงจอ monitor ดัง “ปี๊บ” แ๶่๥ ๆ
กลิ่นแอลกอฮอล์เจือจางกับความเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่แทรกผ่าน๶ิ๥๮๲ั๹
เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อย ๆ ขยับช้า ๆ

พลอยลืมตาขึ้น...
รอบตัวคือเพดานสีขาวสะอาดและหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์

ปลอกหมอนสีขาวพิมพ์ชื่อโรงพยาบาลธนบุรีรามา

ทุกอย่างช่างห่างไกลจากกลิ่นแป้ง ถั่วและเตาถ่าน
...แต่กลิ่นหอมอ่อน ๆ ของขนมเปี๊ยะยังติดอยู่ปลายจมูก

“คุณฟื้นแล้ว!”
เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้นข้างเตียง

เขาแต่งตัวเรียบง่ายสวมเสื้อเชิ้ตขาวพับแขน
หน้าตาคมเข้มแต่สุภาพ ใบหน้าของเขา...

...เหมือน “เ๽้าชายในฝัน”ราวกับถูกปั้นมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน

“ผม...ชัยพัฒน์ลีวัฒนเกรียงไกร”
“คุณยื่นขนมให้ผมก่อนจะเป็๞ลมหน้าสถานี BTS สะพานควาย...จำได้ไหมครับ?”

พลอยอ้าปากจะพูดอะไร แต่พูดไม่ออก
เธอหันไปมองโต๊ะข้างเตียง — กล่องขนมใสใบเล็กที่เธอถือไว้ก่อนล้มยังอยู่
ข้างในเหลือเปี๊ยะชิ้นสุดท้าย ไส้ถั่วไข่เค็มลาวา

...เหมือนกับที่เธอเคยอบในโลกยุคถังเป๊ะๆ

ภายใน ร้านกาแฟเล็ก ๆ ย่านตลาดพลูตอนบ่ายวันอาทิตย์

กลิ่นกาแฟอ่อน ๆ คลุ้งทั่วร้านพลอยนั่งตรงข้ามเสี่ยชัยพัฒน์ ชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐานในมือของเธอคือกล่องขนมเปี๊ยะโฮมเมดขนาดพอดีมือ

เสี่ยชัยยิ้มพลางหยิบขนมชิ้นหนึ่งขึ้นมากัดเบาๆ
“อื้ม... ไส้ฟักไข่เค็มเหรอ?”

พลอยพยักหน้า “สูตรจากฝันค่ะ... ยายหนูมาเข้าฝันแล้วบอกให้ทำตามสูตรนี้หนูเลยลอง”

ชัยหัวเราะเบา ๆ “ถ้าฝันแล้วอร่อยขนาดนี้... ฝันต่อทุกคืนเลยนะ”

พลอยหัวเราะเขิน ๆ

เสี่ยชัยเอนหลังพิงเก้าอี้มองหน้าพลอยอย่างครุ่นคิด ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“พลอย...เคยคิดอยากมีร้านขนมของตัวเองไหม?”

เธอชะงักไปเล็กน้อย

“เคยค่ะ...แต่หนูไม่มีทุน ไม่มีแบรนด์ ไม่มีอะไรเลย มีแค่เตาอบมือสองกับความฝันเก่า ๆ”

ชัยหยิบซองเอกสารจากกระเป๋าเอกสารออกมาวางบนโต๊ะ