เห้อ วันนี้ทำไมชีวิตฉันนั้นเฮงซวยแบบนี้นะไปมหาลัยก็เจอเพื่อนแกล้ง กลับบ้านมาก็อยู่คนเดียวมีใครในโลกนี้มีชีวิตน่าเศร้ากว่าฉันไหมนะ ' เอ๊ะ ' หญิงสาวคิดในใจเมื่อเช้าเราออกไปไม่ได้ล็อคบ้านหรอกหรอหญิงสาวค่อยๆแง้มประตูออกมาก็เจอชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งเอามีดมาแทงเข้าที่ท้องของเธออย่างจังจากนั้น .....แล้วนึกย้อนไปยังเหตุการณ์บัดซบของวันนี้ที่ได้พบเจอ
‘ หึ เธอดูยัยเด็กนี่ดิ คิดว่าตัวเองเป็ใครถึงได้กล้าไปคุยกับชินได้น่ะ‘
‘ ยัยนั่นน่ะเหรอ เด็กปี 3 น่ะเหมือนจะเป็รุ่นน้องที่ รร. เก่าของชินด้วย’
‘ จะรุ่นน้องหรือใครหน้าใหนก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ’
โครม พลั่ก ตุ้บบ
‘ รุ่นพี่คะ นี่มันหมายความว่าไง’ฉันพูดและปลายตามองไปยังร่างรุ่นพี่ทั้งสามที่ตอนนี้กำลังทารุณกรรมตัวฉันเอง
‘ นี่คือคำเตือนถ้ายังมีหน้ามาคุยหรือวุ่นวายกับชินอีกไม่จบแค่าแเล็กๆน้อยๆแน่’
หลังจากจบเหตุการณ์นั้นมาฉันก็เดินกลับบ้านไปด้วยสภาพที่โทรมจนไม่กล้ามีใครเข้ามายุ่งเพราะกลัวฉันจะปล้นและชิงทรัพย์
พอถึงบ้านก็พบกับความว่างเปล่า ใช่ ว่างเปล่าเพราะบ้านหลังนี้ ไม่ใช่บ้านสิต้องเรียกว่าห้องเช่าห้องนี้มีเพียงฉันอยู่เพียงคนเดียวเหตุผลเพราะ ั้แ่ฉันเกิดมานั้นแม่ก็ได้ป่วยทันทีที่คลอดฉันจึงมีเพียงเวลาแค่ 3 ปีที่ท่านนั้นได้อยู่กับฉันถึงแม้ว่าตอนนี้ฉันจะจำหน้าคนเป็แม่แล้วไม่ได้ก็ตามมีเพียงรูปครอบครัวที่เหลือไว้เพียงหนึ่งไปฉันมองไปยังกรอบรูปบนโต๊ะที่มีรูปครอบครัวอยู่ก็พลันนึกถึงพ่อที่ตอนนี้หายไปไหนก็ไม่รู้จากการที่สูญเสียแม่ไปนั้น พ่อดูแลฉันอย่างดีฉันจำได้ แต่พอฉันอายุได้ 10 ขวบพ่อนั้นกับติดการพนันเพราะผู้หญิงเพียงคนหนึ่งที่แอบหลอกล่อพ่อของฉันด้วยมารยาและจากนั้นไม่นานพอฉันขึ้น ม.ต้น พ่อก็ถูกยิงตายซึ่งตำรวจไม่พบคนร้ายที่ยิงพ่อของฉันเลยแต่ฉันรู้ว่ามันเป็เพราะใคร ก็ยัยผู้หญิงที่หลอกพ่อฉันไงล่ะแท้จริงนางเป็เด็กเสี่ยของบ่อนที่พ่อฉันไปติดพอพ่อฉันกลับใจก็กลับมาดูแลฉันอย่างดีและขอโทษขอโพยที่ละเลยหน้าที่การเป็พ่อแต่จากนั้นไม่นาน พ่อฉันก็ถูกยิงตายต่อหน้าฉันด้วยน้ำมือของเ้าของบ่อนพนันนั้นทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ พอฉันจะแจ้งตำรวจ ไอ้ผู้ชายคนนั้นก็บอกว่าแจ้งไปก็ไม่ได้อะไรเพราะคนที่นี่เป็คนของมันหมด
และฉันก็ได้ย้ายไปอยู่กับคุณน้าน้องสาวของพ่อที่รับฉันไปดูแลต่ออีกทีแต่กับไม่ได้เห็นฉันเป็หลานเป็เพียงแค่คนใช้หรือลูกน้องของลูกพี่ลูกน้องฉันเท่านั้นเองฉันได้แต่ยอมรับชะตากรรมและก้มหน้าก้มตาเรียนต่อไป พอขึ้น ม.ปลายฉันนั้นก็ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยเพื่อที่จะได้ย้ายมาอยู่เพียงคนเดียวพอฉันเริ่มตั้งตัวได้ตอนปี1 คุณย่านั้นก็ได้มาหาและก็มอบเงินจำนวนหนึ่งที่คุณพ่อฉันได้เก็บไว้เผื่อยามฉุกเฉินก่อนท่านจะตายท่านนั้นได้ไปหาย่าเพื่อที่จะฝากเงินจำนวนนี้ไว้เมือถึงวันที่ฉันอายุครบ18 เงินจำนวนนี้ทำให้ฉันนั้นมีจ่ายค่าเรียนและค่าเช่าห้องในทุกเดือนไปสัก2-3 ปี แต่นั้นก็ไม่เพียงพอต่อการใช้จ่ายฉันก็ยังทำงานพิเศษต่อไปเพื่อเลี้ยงตัวเอง เป็ไงล่ะชีวิตฉันสู้ชีวิตมากเลยใช่ไหมล่ะ แต่ไม่รู้เพราะอะไรที่ฉันถูกแกล้งคงเพราะรุ่นพี่ชินแหละมั้ง พี่ชินเป็รุ่นพี่ฉันั้แ่ ม. ต้นและเป็เพื่อนสมัยเด็กละคอยช่วยเื่เรียนของฉันตลอด เพราะเขาเป็เพื่อนบ้านของฉันเองทำให้รู้ว่าฉันต้องพบเจอกับอะไรบ้าง แต่คนอื่นจะไปรู้อะไรล่ะ เพราะพวกฉันไม่บอกถ้าฉันบอกไป ฉันคงจบไม่สวยแน่
“ เห้อ วันนี้มันวันเฮงซวยอะไรกันนะ” ฉันเดินเข้าไปก็พบกับความไม่เป็ระเบียบเรียบร้อยของห้องและพบว่ามีชายคนหนึ่งยืนอยู่ในห้องนอนของฉัน
“ นะ นาย เป็ ใคร “ ฉันพูดด้วยเสียงสั่น
แต่ชายคนนั้นกลับไม่พูดอะไรและได้ถือมือวิ่งเข้ามาแทงฉันที่ท้องอย่างจังฉันนั้นไม่รู้สึกเ็ปอะไรเลยสักนิด เพราะอะไรน่ะเหรอ มันเจ็บจนฉันรู้สึกมันชาจนสติฉันมันพล่ามัว ฉันคงตายแล้วสินะ
แล้วจากนั้นไม่นานฉันก็รู้สึกว่าคงถึงเวลาที่ฉันต้องไปจากโลกนี้แล้ว
พ่อแม่คะ หนูจะตามไปอยู่กับพวกท่านนะคะ
" เอ๊ะ ทำไมเรายังไม่ตายแล้วทำไมร่างกายเรามันเล็กแบบนี้เนี่ย " เอ๋ เอ๋ เอออออออออออออออออออออ๋
" ในที่สุดก็หาเจอแล้วหนูน้อย"
" คุณเป็ใครคะ แล้วฉันคือใคร"
" เฮ้ๆ ยัยหนูเทริซ่าฉันซื้อเธอมาจากพ่อค้าทาสคนนั้นแล้วนะเธอยังจะหนีฉันทำไมฉันเป็เ้าของเธอนะจ๊ะหนูน้อย"
" เอ๊ะ หนู เทริซ่า ฉันเหรอคะ"หลังจากที่ได้ยินฉันก็สับสนมึนงงไปหมดว่าตอนนี้มันกำลังเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตของฉัน' พิชา' กันแน่
ทันใดนั้นเองร่างกายของฉันก็ตอบสนองให้ฉันลุกขึ้นและวิ่งไปจากที่นี่เอ๊ะ ทำไมกัน
" เฮ้ย จับมันไว้ถ้าเอามันมาให้ฉันไม่ได้ ฉันจะฆ่าพวกแก !!"
พ่อแม่ที่อยู่บน์คะได้โปรดช่วย พิชา คนนี้ด้วยตอนนี้หนูไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวของหนูทำไมหนูถึงมาอยู่ที่นี่แทนที่จะได้ตายไปอยู่กับพ่อกับแม่แล้วแท้ๆ
" อ๊ะ เจ็บจัง"
"ท่านครับไม่เป็ไรใช่ไหมครับาเ็ตรงไหนไหมครับ เฮ้สาวน้อยเดินไม่ดูทางเลยนะรีบไปไหนของเธอ"
" ฉันไม่เป็ไรอัลเบิร์ดนายไปดูเด็กคนนั้นที"
" ครับ"
เขาคือใครกันนะ ทำไมดูดีจังแต่เพื่อชีวิตตอนนี้ของฉันล่ะก็
“ ได้โปรด ช่วยหนูด้วยนะคะ”
และหลังจากนั้นร่างกายฉันก็บอกกับหัวใจว่า ' นอนเถอะ' แล้วฉันก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลยโดยที่ฉันไม่รู้ว่าชีวิตฉันจะถูกขายหรือถูกช่วยอะนะ
14K
