“อย่าลืมที่พี่สอนนะคะ”
หน้าผากหญิงสาวถูกชายหนุ่มตรงหน้าจุ๊บลงเบา ๆ พร้อมกับลูบหัวเ้าตัวเล็กของเขาและยิ้มให้ด้วยความเอ็นดู
“ค่ะ ออกพื้นที่รอบนี้ หนูต้องทำยอดให้ได้”
สายตาคู่นั้นมันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นจนคนที่มองเธออยู่นั้น ส่งตาหวานเชื่อมซะจนั์ตาสั่นวูบไหว ตกหลุมรักในความใจสู้ข้างใน
“เก่งมาก เจอกันที่บริษัทนะคะ คนดี จุ๊บ”
ว้า…ไม่อยากปล่อยยัยเด็กน่ารักนี่ให้ไปทำงานนอกสายตาเขาเลยแม้แต่วิเดียว
เขาปลดล็อกประตูรถให้เธอก้าวลงตรงบริเวรซอยแคบแห่งหนึ่งหน้าบริษัทที่คิดว่าจะไม่มีใครคนในจะผ่านมาเห็น มันเป็แบบนี้ประจำทุกวันที่ชินและเบลล์จะมาทำงานด้วยรถคันเดียวกัน
แต่พอใกล้จะถึงก็ต้องยอมให้ยัยเด็กที่ตอนนี้มีสถานะเป็เซลล์ฝึกหัดคนหนึ่ง โผล่มาเข้างานเวลาที่มันไม่ตรงกับเขา เพื่อไม่ให้ใครต่อใครผิดสังเกต
เพราะอย่างน้อยเหตุผลที่เบลล์ได้เข้ามาฝึกงานโดยไม่ต้องผ่านกับบททดสอบยาก ๆ จากผู้บริหารระดับสูง หรือแม้การได้รับความเอ็นดูเป็พิเศษ มันก็นับว่าเป็เหมือนกับเด็กเส้นที่ตัวชินเองให้สิทธิ์เธอ
ได้เข้ามาทำงานที่นี่
ที่เดียวกับเขา
และมันต้องเป็ความลับไม่ให้ใครรู้โดยเด็ดขาด ว่าเขาใช้อำนาจในหน้าที่การงานในทางไม่ชอบ
เอาเมียเด็กยัดเข้ามาทำงานในบริษัทเดียวกัน
“สวัสดีค่ะพี่ ๆ”
เบลล์เอ่ยทักทายเพื่อนร่วมงานทันทีที่เดินเข้ามาจากประตูของบริษัท
“เมื่อกี้เบลล์หิว แวะซื้อของกินมาเต็มเลย ทานด้วยกันไหมคะ”
เพื่อให้เวลาเข้างานมันไม่ชิดติดกับพี่ชินเกินไป เธอเองจงใจแวะซื้อขนมหรืออาหารเช้า เช่น ปาท่องโก๋ น้ำเต้าหู้ หรือบางวันอาจจะเป็หมูปิ้งข้าวเหนียว ให้ได้ติดไม้ติดมือมาผ่านเพื่อน ๆ พี่ ๆ ในออฟฟิศเป็ประจำ
“พี่ตูน หมูปิ้งของโปรดไหมคะ”
อย่างน้อยถึงเบลล์จะทำงานไม่เก่ง แต่เธอก็ยังเป็คนที่มีมิตรไมตรีที่ดีจนเพื่อนร่วมงานไม่กล้าจะเขม่นเธอเท่าไหร่ เพียงเพราะน้ำใจและความน่ารักเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เอามาฝากคนอื่นเสมอไม่เคยขาด
สร้างให้เหล่าเพื่อนร่วมงานเอ็นดูได้ไม่ยาก ยังยิ้มแย้มและสอนงานเด็กใหม่อย่างเธอทุกครั้ง
พอคิดว่าเพื่อน ๆ รอบตัวที่ทำงานใจดีกับเด็กฝึกงานที่ทำงานไม่เก่งอย่างเธอ
ทั้งที่แต่แรกตั้งใจมาทำงานที่นี่เพราะตามพี่ชินมาเฉย ๆ เบลล์เองก็อยากจะชนะตัวเองให้ได้เลย
อยากเต็มที่กับงานสักครั้งช่วยทีมให้เพิ่มยอดไปด้วยกัน
“หิววววว มากกกก ขอโก๋ตัวนึงดิ”
มิ้นท์หน้าตาดูหิวโซตามที่พูด เดินมาพร้อมกับคว้าเอาถุงปาท่องโก๋ร้อน ๆ ในมือเบลล์ และหยิบแป้งตัวที่ใหญ่กรอบนอกนุ่มในกัดไปฉ่ำด้วยน้ำมัน งับเข้าปากเคี้ยวตุ่ยด้วยความจริงจัง
“อดมาจากไหนเนี่ย”
“กระเป๋าแบนอะดิ จ่ายค่าห้องไปหมดละ เจ๊แม่งโคตรเหนียว บอกเงินเดือนออกพรุ่งนี้ก็ไม่ยอม แล้วค่าไฟก็คิดแพงชิบ”
“เออ กิน ๆ ไปให้อิ่ม ฉันให้หมดนี่เลย”
เบลล์ยกทั้งถุงปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้อุ่น ๆ อีกแก้วให้มิ้นท์ไปด้วยความเอือมบวกเห็นใจ เพราะเ้าตัวบ่นอุบไม่หยุดทั้งที่ยังเคี้ยวง่ำ ๆ
อย่างน้อยก็เพราะว่าเป็เพื่อนรุ่นราวคราวเดียว แถมยังเข้ามาทำงานเวลาพร้อม ๆ กันกับเธอ
“ขอบใจ”
“ใกล้จะเข้างานแล้ว มัวแต่คุยเล่นกินขนมกันอยู่อีก”
เสียงเข้มโผล่เข้ามากลางวงของสาว ๆ ที่ยืนเม้าท์มอยกันไปเรื่อยกับอาหารที่อยู่ในมือเป็หลักฐาน
“อ๊ากก วงแตกว่ะ” มิ้นท์กระซิบเบลล์ พร้อมทำท่าทางขนลุก
“เอ่อ น้ำเต้าหู้ไหมคะผู้จัดการ”
“ไอ้เบลล์ อย่าไปกวนผู้จัดการดิวะ เดี๋ยวโดนกันหมดนี่หรอก”
“เปล่าซะหน่อย”
“รีบกินรีบไปเข้างานกับนะครับ”
“ค่ะ ๆ”
พี่ตูนกับมิ้นท์และคนอื่น ๆ รีบพากันยัดเข้าปากและกลืนมันให้ได้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
“งั้นของผมขอสักแก้วก็ได้ รับในห้องทำงานนะครับ”
“ไปก่อนนะมึง รีบบริการว่ะ เมื่อวานเพิ่งโดนจัดเต็ม”
เบลล์ยิ้มกรุ่มพูดถึงเหตุการณ์ที่เธอโดนทักเตือนเดี่ยวหลังจากประชุมวานนี้ จนเพื่อนร่วมงานทั้งหมดเห็นใจแทบจะทันทีเพราะรู้ถึงข่าวคราวความดุที่ผู้จัดการมี
แต่ใครจะรู้ดีว่าที่ดุที่จัดเต็มกับเธอน่ะ
มันมีแต่สร้างความสุขและความรู้สึกดี อย่างที่คนในที่นี้ไม่เคยได้รับเหมือนเธอ
“เออ มึงไปเลย ก่อนที่พวกกุจะซวย”
“อื้มมมม คิดถึงจังเลยค่ะ”
พี่ชินเข้ามาหอมฟอด ทั้งจุ๊บ ประชิดมาโอบกอด เคล้าคลอจนน้ำลายเปรอะเต็มแก้มเบลล์ไปหมด
“ห่างกันแป๊บเดียวเอง”
เธอดันเขาออกห่างพลางประคองแก้วน้ำเต้าหู้ร้อนในมือไม่ให้หกลวกคนทั้งคู่ไปซะก่อน และวางลงตรงโต๊ะทำงานของเขาที่เบลล์ก็คุ้นเคย
“พี่คิดถึงนี่คะ แค่นาทีเดียวหรือวิเดียวก็ไม่อยากห่างนี่”
จะว่าเขาคลั่งรักเธอเป็บ้า บ้าเกินไปก็เห็นจะได้
ใครจะไปคิดว่าเมียเด็กที่ชินเอง เฝ้าทะนุถนอมมาั้แ่ไหน เบลล์ในชุดนักศึกษาที่น่ารักน่ากินสดใส
พอได้ก้าวออกมาจากรั้วมหาวิทยาลัย เธอคงไม่รู้ตัวว่าความแซ่บกับความรู้งาน โดยเฉพาะเื่อย่างนั้น มันยิ่งทำให้เขาคลั่งเธอไปมากแค่ไหน
มากแบบที่ไม่อยากให้ใครได้เห็นมุมนั้นเหมือนกันกับเขาแม้แต่ปลายเล็บ
“พรุ่งนี้วันหยุดพอดี ถ้าเลิกงานแล้ว พี่พาไปทำ OT นอกสถานที่กันเอาไหมครับ”
9K
