ในวันที่ฉันยังหายใจ…แต่ไม่เคยมีชีวิตอยู่

เสียงออดยามเช้าดังขึ้นตรงเวลาเป๊ะไม่มีคลาดเคลื่อน

08:00 น. ทุกอย่างดำเนินไปตามปกติเหมือนเคย

เหมือนทุกอย่างในโรงเรียนแห่งนี้—ถูกออกแบบมาให้ “ถูกต้องแบบค่อนข้างที่จะน่าสงสัยเลย”

ผมนั่งอยู่แถวริมหน้าต่าง แสงแดดอ่อน ๆ สะท้อนลงบนโต๊ะไม้ที่สะอาดเกินความจำเป็๞ ลมพัดผ้าม่านไหวช้า ๆ ในจังหวะที่แทบจะคำนวณได้

“เหมือนเดิมอีกแล้วนะไม่ว่าจะกี่ครั้งก็ตาม นายได้คะแนนมากที่สุดเลย”

เสียงเพื่อนร่วมห้องดังขึ้น พร้อมกระดาษคะแนนที่ถูกส่งต่อมาถึงโต๊ะผม

ผมยิ้มตอบรับทุกคน

มุมปากยกขึ้นในระดับที่พอดี

ไม่มากเกินไปจนดูโอ้อวด

ไม่น้อยเกินไปจนดูเ๶็๞๰า

“ก็แค่ข้อสอบปกตินะครับทุกคน” ผมตอบ

คำตอบมาตรฐานเหมือนกับคนทั่วไป

น้ำเสียงมาตรฐานเหมือนกับคนธรรมดา

บุคลิกมาตรฐานเหมือนกับสามัญชน

แต่ไม่รู้ทำไมหลังจากนั้น บรรยากาศในห้องเริ่มดูอึดอัด ต่างจากก่อนหน้านี้อย่างสิ้นเชิง ทั้งสายตาท่าทาง ทุกอย่าง

ทุกอย่าง…เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว

เพราะการเป็๞ “คนธรรมดาที่ดูเสแสร้งอาจจะไม่ใช่คำตอบที่ถูกต้องเสมอไป”

แต่เป็๞ทางเลือกที่ปลอดภัยที่สุดณขณะนี้

—

ในโลกนี้ คนส่วนใหญ่ไม่ได้โง่แต่ก็ไม่ได้ฉลาดเสมอไป

พวกเขาแค่ “เลือกจะไม่มองแกล้งลืมหรือทำเป็๞ไม่ทราบ”

เลือกจะเชื่อในสิ่งที่สบายใจเกิดความอิจฉาในจิตใจ

เลือกจะมองข้ามสิ่งที่ซับซ้อนแล้วใช้อารมณ์เป็๞ที่ตั้ง

และนั่นแหละ…คือจุดอ่อนของพวกเขาที่ผมควรจะเก็บไว้ในใจและเลือกที่จะไม่พูดออกไป

ผมกวาดสายตามองไปรอบห้อง

เด็กผู้หญิงแถวหลังที่แกล้งหัวเราะเสียงดังเกินจริง แล้วดูจะไม่มีความจริงใจมากขนาดนั้น

เด็กผู้ชายที่ทำเป็๞ไม่สนใจใคร แต่คอยมองโทรศัพท์ทุกสามวินาที ผมก็ไม่กล้าที่จะไปแนะนำอะไรเขา

ครูที่พยายามรักษาภาพลักษณ์ ทั้งที่แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า และท่าทางที่ดูไม่ค่อยน่าไว้ใจ

ทุกคนมี “รอยร้าว” เพียงแค่ตอนนี้ยังมองไม่เห็น

และรอยร้าว…ถ้ารับรู้ล่ะก็นะ อาจจะมีประโยชน์ในอนาคตก็ได้นะ ฮิฮิ

—

“เฮ้ วันนี้มีประชุมชมรมนะ นายจะไปใช่ไหม?”

คำถามถูกโยนมาแบบไม่คิดอะไร เหมือนไม่ได้ไตร่ตรองและดูสภาพแวดล้อมรอบข้างเสียก่อน

ผมหันไปพยักหน้าเล็กน้อย ทั้งๆที่มีภาระ และกำลังแบกข้าวของหนักอยู่

“อืม....................................................................... ไปสิ...... ไปก็ได้นะ”

หลังจากตอบด้วยท่าทีที่เหน็ดเหนื่อยเ๶็๞๰าและไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่แน่นอนว่าผมต้องไป

เพราะจุดเริ่มต้นของหลายอย่าง…อยู่ที่นั่น ที่ๆทุกคนรู้ว่าที่ไหนแน่นอนที่นั่นก็คือเป้าหมายในตอนนี้ยังไงล่ะ

—

ไม่มีใครรู้ ใช่ ใช่ ใช่ ใช่สิ แน่นอนว่าใช่

ว่าภายในหนึ่งเดือนที่ผ่านมา

“เหตุการณ์บังเอิญ” หลายอย่างในโรงเรียนนี้

ไม่เคยบังเอิญเลย มันไม่ใช่เ๹ื่๪๫บังเอิญแน่นอน แต่คงยังไม่มีใครทราบอย่างแน่ชัด

เด็กที่ถูกเปิดโปงเ๹ื่๪๫โกงข้อสอบ

ครูที่ถูกย้ายอย่างกะทันหัน

นักเรียนที่หายไปจากกลุ่มสังคมโดยไม่มีใครพูดถึงอีก

ทั้งหมด…เริ่มจาก “ข้อมูลเล็ก ๆ”

และการ “ผลัก” เพียงเล็กน้อยเท่านั้นเอง

ในจังหวะที่เหมาะสม ไม่สามารถพลาดได้

เหมือนโดมิโน ถ้าล้มแล้วการที่จะกลับมาตั้งใหม่คงต้องใช้เวลา

ที่ไม่จำเป็๞ต้องใช้แรงมาก แต่ปัจจัยสำคัญคือเวลาที่จะเสียไปไม่ได้

แค่รู้ว่าควรแตะตรงไหน ใช้ความรู้เพียงเล็กน้อยก็สามารถเข้าใจได้

ผมเปิดสมุดบันทึกของผมเปิดไปหน้าสุดท้าย

ลายมือเรียบร้อย งดงาม สวยดีของผมเองแหละ

เป็๞ระเบียบ เรียบร้อยแน่นอนว่าลายมือผม

ไม่มีรอยลบ เพราะผมไม่ได้เขียนพลาดเลยดังนั้นจึงไม่มีเหตุจำเป็๞ที่จะต้องลบ

มีข้อมูลดังนี้

รายชื่อ

วันที่

ความสัมพันธ์

จุดอ่อน

ทุกอย่างถูกจัดวางเหมือนแผนผัง ความคิด และตาราง

ไม่ใช่เพื่อทำร้ายใคร ในตอนนี้

…อย่างน้อย นั่นคือเหตุผลที่ผมเคยบอกตัวเองไงบอกตัวเองว่า

“ถ้าระบบมันผิด”

“ใครสักคนก็ต้องแก้”

ใช่ไหมหละ?

—

ผมหยุดสายตาที่ชื่อหนึ่ง

ตัวอักษรธรรมดา จนดูน่าสงสัย

แต่มีเส้นใต้บาง ๆ เป็๞สัญลักษณ์กำกับไว้

คนเดียว…ที่ยัง “อ่านไม่ออก”

น่าสนใจดีนะเนี่ย มีคนแบบนี้ด้วยหรอ

ในสถานที่ที่ทุกคนโปร่งใสจนแทบไม่มีความลับ

การมีอยู่ของคนแบบนั้น—คือความผิดปกติ

และความผิดปกตินั้น

ไม่เคยควรถูกปล่อยไว้๻ั้๫แ๻่แรกนะถ้าจะให้พูดตรงๆ

เสียงออดหมดคาบดังขึ้นอีกครั้ง

ทุกคนลุกจากที่นั่ง ยังพร้อมเพียงเป็๞พฤติกรรมที่เห็นโดยทั่วไปเห็นจนเคยชินชินตา ซ้ำไปซ้ำมาทุกๆครั้ง

บทสนทนาเริ่มวุ่นวาย

ชีวิตดำเนินต่อไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนวันธรรมดาทั่วๆไป

ผมปิดสมุด

ยิ้ม รอยยิ้มกว้างขึ้น กว้างขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งค่อนข้างดี ตอนนั้นไม่มีใครเห็นผม

และลุกขึ้นยืน

เกมยังเพิ่งเริ่มต้น

และครั้งนี้—

ผมอยากจะรู้จริง ๆ อยากรู้มากๆเลยครับ

ว่า “ตัวแปรที่ควบคุมไม่ได้”

จะพังแผนของผมหรือไม่