(จบ) เจ้าก้อนแป้งตัวน้อยของพี่ชายทั้งห้า

บทที่ 50 ไข่มุกคืออะไร? (รีไรต์)

หลัวเชียหนิวกลั้นหายใจ ค่อย ๆ ย่องไปที่ก้อนหินใหญ่ที่ซิ่งซิ่งชี้

เพื่อน ๆ ของเขาอีกหลายคนก็ดูจะตื่นเต้นไปกับท่าทางของหลัวเชียหนิว พวกเขามุงเข้ามาอยู่ด้วยกัน

หลัวเชียหนิวค่อย ๆ ยกหินก้อนที่ซิ่งซิ่งเลือกขึ้น

ข้างใต้นั้น นอกจากก้อนหินที่ขึ้นตะไคร่น้ำแล้ว ก็ไม่มีอะไรเลย

แม้แต่ปูตัวเท่าเล็บก็ไม่มี

หลัวเชียหนิวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้ผิดหวังมากนัก

เพราะพวกเขาพลิกก้อนหินมานาน ก็ยังไม่เห็นปูตัวใหญ่ ๆ เลย

ซิ่งซิ่งเป็นเพียงเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักอายุสามขวบ ถ้าแม่นขนาดนั้น คงได้ถูกเชิญไปประดิษฐานที่ศาลเจ้าแล้ว!

หลัวเชียหนิวไม่ได้พูดอะไร แต่เพื่อน ๆ ของเขากลับพากันซุบซิบ

“ยายของข้าได้ยินคนเขาพูดกันว่า ยัยหนูนี่ไปเก็บสมุนไพรจัวซินที่ราคาแพงเอาไปขายได้ตั้งสี่ตำลึงแน่ะ! หลายวันมานี้ท่านก็เลยพาคนไปตระเวนหาแต่สมุนไพรจัวซินในป่าอยู่ทุกวัน... 

"แม่ข้าก็ได้ยินเลยไปหามาเหมือนกัน! บนเขาน่ะไม่มีอะไรสักอย่างหรอก!"

"คงจะบังเอิญเจอมากกว่า!"

หลายคนกำลังซุบซิบนินทากันอยู่แบบนี้ ซิ่งซิ่งก็เลยรู้สึกเขินอายขึ้นมา นางมองไปที่หลัวเชียหนิว แต่ยังไม่ทันที่นางจะได้เอ่ยปาก หลัวเชียหนิวก็ปลอบใจนางเป็นชุด "ไม่เป็นไรหรอก! พวกเราก็แค่หาอะไรเล่น ๆ เท่านั้นแหละ! หาไม่เจอก็ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก"

หลังจากพูดจบ เขากลัวซิ่งซิ่งจะอาย เขาก็เลยลากเพื่อน ๆ ออกไปจากตรงนั้น

ซิ่งซิ่งเอียงคอเล็กน้อย

ถึงแม้ว่านางจะรู้สึกว่าพี่หลัวคนนี้แปลก ๆ แต่ก็สัมผัสได้ถึงความหวังดีที่เขามีต่อนางได้

เขาเป็นคนดีจริงๆ !

อวี้หย่งกุ้ยจ้องมองไปที่หลังของหลัวเชียหนิวและเพื่อน ๆ แล้วก็ทำเสียง "จิ๊" พร้อมกับบ่นพึมพำออกมาว่า "ข้าว่าพวกนั้นต้องเพี้ยนไปแล้วแน่ ๆ"

ส่วนอวี้หย่งหลิ่วยังคงกอดปลาตัวโตไว้แน่น "ไม่ต้องไปสนใจพวกนั้นหรอก ไป พวกเรากลับบ้านกันเถอะ ไปเลี้ยงปลากัน"

อวี้หย่งกุ้ยและซิ่งซิ่งพยักหน้าเห็นด้วย

เมื่อซิ่งซิ่งกำลังจะเดินจากไป ดวงตาของนางพลันสะดุดกับบางสิ่งที่สะท้อนแสงแดด

นางหันกลับไปมองด้วยความสงสัย และเห็นว่าใต้ก้อนหินที่เพิ่งพลิกขึ้นมานั้น มีบางสิ่งถูกทับอยู่ใต้เศษหิน โผล่ออกมาเพียงแค่ส่วนหนึ่ง

"พี่สามรอข้าก่อน" ซิ่งซิ่งรีบร้องเรียก แล้วย่อตัวลงนั่ง มือน้อย ๆ ของนางเริ่มยกก้อนหินริมลำธารขึ้น

อวี้หย่งกุ้ยก็รีบเข้ามาช่วยทันที

พี่น้องทั้งสองร่วมแรงร่วมใจกันย้ายก้อนหินออก และขุดพบหอยกาบขนาดเท่าฝ่ามือ!

"ว้าว ใหญ่จัง!" ซิ่งซิ่งรู้สึกประหลาดใจ พลิกดูไปมา ราวกับว่ามันเป็นของเล่นชิ้นใหม่

"เอาไว้เลี้ยงรวมกับปลา แล้วค่อยเอาใส่หม้อต้มซุป จะได้น้ำซุปที่หอมอร่อยมาก" อวี้หย่งหลิ่วบอก "ไปกันเถอะ พวกเรากลับบ้านกัน"

ซิ่งซิ่งพยักหน้า อุ้มหอยกาบตัวใหญ่ไว้ในมือ แล้วเดินตามพี่ชายกลับบ้านอย่างมีความสุข

…

ณ ลานบ้านตระกูลอวี้

หลังจากซูโหรวเอ๋อร์สงบสติอารมณ์ได้แล้ว ก็กลับเข้าไปในห้องเพื่อเย็บพื้นรองเท้าต่อ

งานเย็บปักของนางนั้นอยู่ในระดับทั่วไป แต่การทำรองเท้านั้นกลับทำได้ดีมาก

ก่อนหน้านี้นางเห็นพี่สะใภ้ทั้งสองคนทำงานเย็บปักขายเพื่อหาเงินมาจุนเจือครอบครัว นางยังแอบดูถูกอยู่ในใจ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว นางก็อยากจะพึ่งพาแรงงานของตัวเอง หาเงินกลับมาอย่างมั่นคง

อวี้หย่งจวี๋เป็นห่วงแม่ จึงหยิบหนังสติ๊กที่อาสี่ทำไว้ให้เล่นอยู่ในลานบ้าน เขาวาดวงกลมบนพื้นแล้วใช้ก้อนหินเล็ก ๆ ยิงเล่น

อวี้หย่งหลิ่วกอดปลาตัวใหญ่เดินเข้ามาในบ้าน ตอนนั้นอวี้หย่งจวี๋ก้มลงไปเก็บก้อนหินพอดี เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นปลาตัวใหญ่ในอ้อมกอดของพี่สาม!

เด็กชายถึงกับตาค้าง!

อย่างแรกคือรู้สึกเสียใจเล็กน้อย การจับปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ได้คงจะสนุกน่าดู! เขาพลาดไปแล้ว!

แต่ต่อมาก็รู้สึกตื่นเต้น ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ พวกเขากำลังจะมีปลากินอีกแล้ว!

อวี้หย่งกุ้ยคุยโวโอ้อวดเล็กน้อย “เป็นอย่างไร สุดยอดไปเลยใช่ไหม? ซิ่งซิ่งเป็นคนเจอ ข้ากับพี่สามช่วยกันจับขึ้นมาได้!”

อวี้หย่งจวี๋พยักหน้าราวกับตำกระเทียม "คราวหน้าพาข้าไปด้วยนะ!"

"ไม่มีปัญหา!" อวี้หย่งกุ้ยรับปากทันที แล้วตะโกนเข้าไปในบ้าน "แม่ ย่า พวกท่านออกมาดูเร็ว! พวกเราจับปลาตัวใหญ่มากได้!"

แม่เฒ่าเว่ยกับไป๋เสี่ยวเฟิ่งได้ยินเสียงจึงออกมา เห็นอวี้หย่งหลิ่วอุ้มปลาหัวโตตัวอ้วนใหญ่ ทั้งสองคนตกตะลึง!

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งได้สติกลับมา ยิ้มจนปากแทบจะปิดไม่ลง

โอ้โห ลูกชายทั้งสองของนางช่างเก่งจริง ๆ!

"แม่ครับ ที่บ้านมีอ่างใหญ่ไหม?" อวี้หย่งหลิ่วอุ้มปลาตัวนี้มาตลอด เมื่อยแขนไปหมดแล้ว "เอาปลานี่ใส่อ่างเลี้ยงไว้สักสองวันก่อน รอป้าสะใภ้ใหญ่กลับมา พวกเราจะทำซุปปลากัน"

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งพยักหน้ารัว ๆ "มี ๆ รอเดี๋ยวนะ แม่จะไปเอาอ่างที่ห้องครัว"

ปลาหัวโตที่เกือบตายอยู่รอมร่อ พอถูกปล่อยลงอ่าง ก็ฟื้นคืนชีพอย่างรวดเร็ว ส่ายหางว่ายวนในอ่างสองรอบ

เด็ก ๆ ทุกคนโล่งใจ

แม่เฒ่าเว่ยดีใจจนไม่รู้จะพูดอะไรดี "พวกหลานไปจับปลาตัวใหญ่ขนาดนี้มาจากที่ไหน?"

อวี้หย่งกุ้ยรีบเล่าว่า "มันอยู่ในลำธารครับ! พวกเราจับอยู่นานก็ไม่ได้สักตัว แต่สุดท้ายซิ่งซิ่งเป็นคนพบว่าปลากะโหลกหนาตัวนี้มันโง่เข้าไปติดในโพรงหิน ข้ากับพี่สามก็เลยรีบจับมันขึ้นมา"

เป็นไปได้ด้วยหรือ?

ไป๋เสี่ยวเฟิ่งฟังแล้วก็นึกขำ!

"ซิ่งซิ่งนี่ช่างเป็นดาวนำโชคของพวกเราจริง ๆ!" ไป๋เสี่ยวเฟิ่งอดรู้สึกทึ่งไม่ได้

เด็กหญิงรู้สึกเขินอายเล็กน้อย แล้วยกหอยกาบตัวใหญ่ในมือขึ้นมาอวดแม่เฒ่าเว่ยและไป๋เสี่ยวเฟิ่ง "ย่าจ๋า ป้าสะใภ้รอง ดูสิ ซิ่งซิ่งยังเจอสิ่งนี้ด้วยนะ!"

"โอ้โห ซิ่งซิ่งของเราเก่งจังเลย! หอยกาบใหญ่มากเลย!" แม่เฒ่าเว่ยกอดซิ่งซิ่ง แล้วหอมแก้มเล็กของหลานสาวฟอดใหญ่

ซิ่งซิ่งยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

ทันใดนั้น อวี้หย่งจวี๋เกิดความคิดแปลกประหลาดขึ้นมา จึงเข้ามาดูใกล้ ๆ "ย่า ข้าได้ยินว่าในหอยกาบมีไข่มุก ในตัวนี้มีไหมครับ?"

แม่เฒ่าเว่ยหัวเราะ "ไข่มุกน่ะเป็นของหายาก จะเจอง่าย ๆ ได้อย่างไร?"

"ไข่มุกคืออะไรหรือคะ?" ซิ่งซิ่งเอียงหัวถามอวี้หย่งจวี๋อย่างงุนงง

อวี้หย่งจวี๋ทำท่าทางประกอบ ไม่รู้จะอธิบายให้ซิ่งซิ่งเข้าใจอย่างไร "ก็เป็นเม็ดกลม ๆ สีขาวเล็กน่ะ!"

อวี้หย่งหลิ่วเสริมจากด้านข้าง "ไข่มุกมีสีขาวนวลทั้งเม็ด หายากมาก สวยมากด้วย ก่อนหน้านี้ข้าได้ยินมาว่า มีคนเจอไข่มุกขนาดเท่าลูกตาไก่ในหอยกาบ ขายได้เงินมากมาย... แต่ปกติแล้ว พวกเราคงไม่มีโอกาสเจอหรอก"

ซิ่งซิ่งฟังแล้วรู้สึกตื่นเต้น เต็มไปด้วยความคาดหวัง วางหอยกาบตัวใหญ่ลงบนพื้น หยิบกิ่งไม้เล็ก ๆ มาแหย่ซ้ายทีขวาที "ไม่รู้ว่าข้างในนี้จะมีไข่มุกไหมนะ?"

อวี้หย่งจวี๋นั่งยอง ๆ อยู่กับซิ่งซิ่ง ทำท่าเป็นผู้ใหญ่ "เจ้าไม่ได้ยินที่พี่สามพูดหรือไง? มันหายากมาก จะมีไข่มุกง่าย ๆ ได้อย่างไร?"

"อ้อ" ซิ่งซิ่งยังคงแหย่เปลือกหอยกาบอยู่ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างมาก "ข้ายังไม่เคยเห็นไข่มุกเลยนะ!"

แม่เฒ่าเว่ยหัวเราะพลางพูดว่า "ย่าจะช่วยพวกหลานเปิดดูก็แล้วกัน"

แต่หอยกาบตัวนี้ขนาดใหญ่มาก เปลือกปิดแน่น แม่เฒ่าเว่ยงัดอยู่ครู่ใหญ่ ถึงจะค่อย ๆ งัดหอยกาบให้เปิดออกได้

พอเปิดออก แม่เฒ่าเว่ยก็ชะงักไปครู่หนึ่ง

ตรงที่เนื้อหอยห่อหุ้มอยู่ มีส่วนที่นูนขึ้นมา...

คงไม่ใช่ว่าข้างในมีไข่มุกจริง ๆ หรอกนะ?

แม่เฒ่าเว่ยถึงกับไม่อยากจะเชื่อสายตา มือสั่นเทิ่มเล็กน้อย จนเกือบจะถือมีดแงะหอยกาบเอาไว้ไม่อยู่!