ระบบอั่งเปาสะท้านภพ

บทที่ 97 เลือกพรีเซนเตอร์ร้าน

     กลุ่มแชทเพิ่งสร้างเสร็จ เซียนที่ถูกเชิญก็เริ่มโผล่เข้ามาในกลุ่มแล้ว

      ราชาวานร : ใครดึงข้าเข้ากลุ่ม?

      ยี่หนึงจินกุน : เจ้ามาอยู่นี่ได้ไงเจ้าลิงอันธพาล?

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ศิษย์พี่ลิง!

      ราชาวานร : เจ้าทึ่มทำไมเจ้าถึงได้มาด้วย

      องค์ชายสามนาจา : โอ๊ะ! ทำไมถึงมีพวกเจ้าด้วยล่ะ?

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ตั้งใจประชุมกันหน่อยยังอยากได้โบนัสสิ้นปีกันอยู่ไหม

      ผู้เฒ่าจันทรา : เกิดอะไรขึ้น

     พอเห็นเทพเซียนแต่ละคนส่งข้อความมากันคนละประโยคเย่จื่อเฉินก็ถึงกับหมดคำที่จะพูด

     นี่กำลังประชุมกันอยู่จริงๆ เหรอ?

     ราชาวานรกับยี่หนึงจินกุนเจอกันก็แซะกันทันที ส่วนนาจานั้นถึงอยากจะห้ามทัพขนาดไหนแต่พอเห็นว่าฝีปากตัวเองสู้ไม่ได้ ก็เลยไม่ได้เอ่ยห้ามอีก

     ส่วนไท่ซางเหล่าจวินกับผู้เฒ่าจันทราได้ทำกลุ่มแชทกลายเป็นห้องแชทส่วนตัวไปแล้วทั้งคู่คุยกันว่าในการประชุมครั้งนี้ใครจะมีโอกาสเอารางวัลไปได้มากที่สุด

     แต่ว่าแบบนี้ก็ดี คนที่ถูกดึงเข้ามามีแต่คนเป็น

     เย่จื่อเฉินทำการเปลี่ยนชื่อกลุ่มเป็น ‘คัดเลือกพรีเซนเตอร์ร้าน’ ก่อนจะส่งข้อความไปในกลุ่ม

     เย่จื่อเฉิน : อะแฮ่มหยุดกันก่อน

     เย่จื่อเฉินเพิ่งจะพิมพ์ข้อความส่งไป คนในกลุ่มก็เงียบกันทันที

     แต่หลังจากเงียบไปได้ชั่วครู่ ในกลุ่มก็วุ่นวายขึ้นมาอีกครั้ง

      ยี่หนึงจินกุน : ศิษย์น้องเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?

      ราชาวานร : เจ้าเป็นคนดึงข้าเข้ากลุ่มเหรอ?

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ต้าเซียน

      องค์ชายสามนาจา : ท่านเง็กเซียน

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ที่แท้ก็สหายเซียนนี่เอง

      ผู้เฒ่าจันทรา : สหายเซียนทักมาพวกเรามีเรื่องอะไร?

     ทางฝั่งพวกเขาไม่เห็นเหรอว่าใครเชิญเข้ากลุ่มทำไมถึงได้แปลกใจกันขนาดนี้

     เย่จื่อเฉินข่มถ้อยคำค่อนขอดในใจลงไป ก่อนจะส่งข้อความตอบกลับ

     เย่จื่อเฉิน : ข้าอยากคุยอะไรกับพวกท่านสักหน่อย

     เย่จื่อเฉินไม่ยอมทิ้งโอกาสในการทำธุรกิจบนสวรรค์แน่นอนสมบัติล้ำค่ามากมายในเถาเป่ายังรอให้เขาไปซื้ออยู่

     เขาจะต้องทำธุรกิจบนสวรรค์ให้ได้

     แต่อันดับแรกเขาจะต้องมีโอกาสในการขายของก่อน

     การค้าในปัจจุบันนั้นต้องพึ่งสิ่งใด?

     ผลตอบรับจากดาราไงยังไงล่ะ

     พูดให้เคลียร์ก็คือ เขาต้องการพรีเซนเตอร์

     หกคนในกลุ่มนี้ ถ้าเย่จื่อเฉินเดาไม่ผิด พวกเขาน่าจะมีสิทธิ์ที่จะออกเสียงบนสวรรค์

     โดยเฉพาะขุนพลสวรรค์เทียนเผิง

     ถ้าพูดถึงเรื่องกิน ต้องเป็นที่หนึ่งบนสวรรค์แน่นอน

     ดังนั้น เย่จื่อเฉินจึงตัดสินใจ…

     ว่าจะให้พวกเขา…

     เป็นพรีเซนเตอร์!

     เมื่อเห็นเซียนทุกคนในกลุ่มต่างคนต่างคุย เย่จื่อเฉินจึงเงียบไปสักพักแล้วถึงได้ส่งข้อความไป

     เย่จื่อเฉิน : ทุกคนน่าจะรู้อยู่แล้วว่าข้าอยู่ในดินแดนลึกลับแล้วก็น่าจะรู้ว่าที่ที่ข้าอยู่นั้นมีสมบัติล้ำค่าอยู่อีก

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : รู้ๆ (ท้ายประโยคมีสติกเกอร์น้ำลายไหล)

      ผู้เฒ่าจันทรา : บุหรี่ของสหายเซียนสุดยอดที่สุด

      ไท่ซางเหล่าจวิน : รู้

      องค์ชายสามนาจา : นมเปรี้ยวอร่อยมาก

      ราชาวานร : มันคือสมบัติล้ำค่าจริงๆ

      ยี่หนึงจินกุน : หนังสือที่ศิษย์น้องส่งมาสนุกมาก

     เซียนเหล่านี้ล้วนแต่เคยลิ้มลองความหวานที่เย่จื่อเฉินมอบให้มาแล้วดูออกว่าสมบัติพวกนี้ของเขาได้รับการตอบรับที่ดีจากเทพเซียนกลุ่มนี้อยู่มาก

     เย่จื่อเฉิน : ข้าต้องการช่องทางขายสมบัติเหล่านี้บนสวรรค์ไม่ทราบว่าพวกท่านพอจะสามารถช่วยอะไรข้าได้บ้างไหม

     ด้วยกลัวว่าเซียนพวกนี้จะไม่ทำ เย่จื่อเฉินจึงพูดต่อขึ้นมาอีกหนึ่งประโยค

     เย่จื่อเฉิน : ไม่ได้ให้ช่วยเปล่าๆได้ผลประโยชน์ด้วยนะ

     ตู้ม!

     คนในกลุ่มรัวข้อความมาทันที โดยมีแกนนำคือขุนพลสวรรค์เทียนเผิง เอ่ยถามกันเซ็งแซ่ว่าจะได้ผลประโยชน์อะไรบ้าง

     แต่ผู้เฒ่าจันทรากับไท่ซางเหล่าจวินนั้นนิ่งสงบกว่ามาก ก่อนจะถามขึ้น

     ไท่ซางเหล่าจวิน : พวกข้าต้องทำอะไร

     เย่จื่อเฉิน : ง่ายๆ เลย โปรโมตสินค้าในวีแชทของทุกท่านหลังจากนั้นข้าจะสร้างกลุ่มแชทขึ้นมาถึงตอนนั้นถ้ามีใครในวีแชทของทุกท่านสนใจสมบัติของข้าก็สามารถลากเข้ากลุ่มที่สร้างขึ้นมาได้เลย

     เย่จื่อเฉิน : ทุกครั้งที่ทุกท่านดึงเซียนเข้ามาได้หนึ่งคนก็จะได้รับบัตรซื้อของมูลค่าสองพันหยวน และยังได้รับส่วนลดในการซื้อสินค้าด้วย ยิ่งดึงเทพเข้ามาได้เยอะส่วนลดก็จะยิ่งเยอะ

     ทันทีที่ส่งข้อความออกไป ทุกคนในกลุ่มก็เงียบกริบ

     เย่จื่อเฉินจ้องกลุ่มแชทเขม็ง เขาออกตัวไปแบบนี้ ถ้าทำไม่สำเร็จก็จะยิ่งเสี่ยงอันตราย

     ถ้ามาตกม้าตายเอาตอนนี้ ต่อไปถ้าอยากหาช่องทางค้าขายบนสวรรค์มีแต่จะวุ่นวาย

     แต่ในทางตรงข้ามถ้าประสบความสำเร็จ ประโยชน์ที่ได้รับจะต้องมากกว่าการค่อยๆโปรโมตทีละนิดแน่นอน

      ราชาวานร : เจ้าไม่ค่อยยุติธรรมเลยนะเจ้าให้ข้าควักกระเป๋าจ่ายเหรอ? ข้าไม่ได้รับเงินเดือนจากสวรรค์แล้วก็ไม่ได้มีเงินเหมือนเทพไฉซิงเอี๊ยนะ…

      ยี่หนึงจินกุน : สหาย เจ้าน่าจะรู้นะว่าข้าจนจะตายอยู่แล้ว

      องค์ชายสามนาจา : เงินค่าขนมของข้าอยู่ที่ท่านพ่อหมดเลย

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : ท่านเง็กเซียนข้าคิดว่าแบบนี้ไม่ค่อยโอเคนะ คนบนสวรรค์ไม่ได้มีเงินกันทุกคน

     เมื่อเห็นข้อความตอบกลับของเซียนเหล่านี้ เย่จื่อเฉินถึงได้ตบขาตัวเอง

     มัวแต่ล้างสมองพวกเขาอยู่เลยลืมพูดเรื่องวิธีแลกเปลี่ยนสินค้ากับพวกเขาไปเสียสนิท ดูท่าว่าพวกเขาจะเข้าใจไปแล้วว่าถ้าจะซื้อของก็ต้องใช้เงินของสวรรค์

     เย่จื่อเฉิน : สินค้าของข้าไม่ต้องใช้เงินบนสวรรค์สิ่งที่ต้องใช้คือ วิทยายุทธ แล้วก็สามารถสิ่งของได้ด้วย

      ราชาวานร : วิทยายุทธเจ้าอยากได้ของไม่มีประโยชน์แบบนั้นไปทำไม

     ยี่หนึงจินกุน : ศิษย์น้องหรือว่าเจ้าจะอยู่ในขั้นตอนการทำลายสถิติ ถึงต้องการวิทยายุทธในการพุ่งขึ้นไป

     ให้ตายเถอะ

     หรือว่าวิทยายุทธจะไม่ได้สำคัญเมื่ออยู่บนสวรรค์ ดูจากคำพูดของพวกเขาแล้วทำไมเหมือนเป็นแค่ของไร้ค่าที่จะเอาเท่าไรก็ให้ได้เลยตอนนั้นที่เขาเพิ่งเข้ามาในกลุ่ม เขายังอิจฉาเทพสายฟ้าอยู่เลย ที่แย่งวิทยายุทธไปได้ตั้งหนึ่งพัน

     แต่เย่จื่อเฉินกลับไม่รู้เลยว่าสวรรค์ได้ก่อตั้งมานานแค่ไหนแล้ว…

     สำหรับเซียนเหล่านี้ วิทยายุทธกลายเป็นสิ่งธรรมดาไปเสียแล้ว

     แต่แบบนี้ก็ดี พวกเขาไม่ต้องการ

     แต่เย่จื่อเฉินต้องการ

     เย่จื่อเฉิน : ข้าต้องการวิทยายุทธมาเลื่อนขั้นจริงๆไท่ทราบว่าทุกท่านพอจะช่วยข้าได้ไหม

      ยี่หนึงจินกุน : ศิษย์น้องลำบากข้าก็ต้องให้ความช่วยเหลืออยู่แล้ว

      องค์ชายสามนาจา : ได้สิ ท่านพ่อข้าสอนให้รู้จักช่วยเหลือผู้อื่นมาตั้งแต่เด็ก

      ขุนพลสวรรค์เทียนเผิง : แค่ต้าเซียนบอกมา ข้าพร้อมช่วยเหลือทุกอย่าง

      ผู้เฒ่าจันทรา : ไม่มีปัญหา

      ไท่ซางเหล่าจวิน : ได้

      ราชาวานร : ต้องมีของตอบแทนกันก่อนสิ!

     เหล่าเซียนคนก่อนๆ มีแต่สุภาพชนกันทั้งนั้น พอมาถึงราชาวานร…

     ขอของตอบแทน!

     วันๆ เอาแต่หาผลประโยชน์

     แต่ไม่เป็นไร ให้พวกเขาเป็นพรีเซนเตอร์โพสต์โปรโมตในวีแชทก็ต้องมีสินค้าให้พวกเขาอยู่แล้ว

     ตอนบริษัทโคคา-โคล่าเปิดกิจการก็แจกโค้กฟรีเหมือนกัน

     ได้ผลประโยชน์จากใครก็ต้องตอบแทนคนนั้นให้เซียนเหล่านี้ได้ลิ้มรสความหวานก่อน เมื่อถึงเวลานั้น เย่จื่อเฉินก็ไม่กลัวแล้วว่าพวกเขาจะไม่บริโภคสินค้าของตัวเอง

     เย่จื่อเฉิน : เรื่องของตอบแทนนั้นมันแน่อยู่แล้วทุกท่านน่าจะยังประชุมอยู่ พวกท่านประชุมกันก่อนประชุมเสร็จเมื่อไรข้าจะส่งสมบัติล้ำค่าไปให้ทุกท่านเมื่อถึงเวลานั้นก็รบกวนพวกท่านด้วย

     เหล่าเซียน : ดีมากๆ

     เมื่อทุกคนตอบรับแล้ว เย่จื่อเฉินจึงออกจากกลุ่มแล้วกดโทรหาซูอี้อวิ๋น

     ต้องจัดการเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตให้เร็วที่สุด เพราะเวลาไม่เคยรอใครเย่จื่อเฉินอยากถือโอกาสตอนที่ประชุมเสร็จให้เหล่าเซียนไม่กี่คนนั้นทำการโปรโมตให้กับเหล่าเซียนทั้งหมด

     เมื่อกำชับขั้นตอนกับทางซูอี้อวิ๋นคร่าวๆ แล้วเย่จื่อเฉินก็ตัดสายไป

     ความรู้สึกของเขาในตอนนี้สามารถสรุปได้คำเดียว

     นั่นก็คือ…

     เพอร์เฟกต์

     แค่คิดว่ามีเหล่าเซียนมาซื้อของกับเขา แล้วได้วิทยายุทธกลับมามากมายก็ตื่นเต้นขึ้นมาแล้ว

     เมื่อถึงตอนนั้น ไม่ว่าจะเป็นเนตรอัคคี คาถาสะกดร่างกาย…

     ชุดที่หนึ่ง ชุดที่สองอะไรพวกนั้น…

     เขาจะซื้อมันทั้งหมดเลย

     อย่าถามว่าทำไม มีวิทยายุทธแล้ว จะทำอะไรก็ได้