เช้าวันต่อมา
หมู่บ้านปลายแผนที่ดูคึกคักกว่าปกติเล็กน้อย
---
คณะสำรวจกำลังเตรียมออกเดินทาง
---
ม้าหลายตัวถูกนำมารวมกันที่ลานกลางหมู่บ้าน
สัมภาระถูกผูกติดกับอานอย่างเป็ระเบียบ
---
ชาวบ้านบางคนออกมายืนดู
ด้วยความอยากรู้
---
บางคนดูโล่งใจ
ที่ผู้มาเยือนกำลังจะจากไปเสียที
---
อาร์คัสเองก็ยืนมองอยู่ห่าง ๆ
---
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา
คนกลุ่มนี้เดินไปทั่วหมู่บ้าน
ขึ้นหอคอยหลายครั้ง
สอบถามผู้คนมากมาย
---
แต่ดูเหมือนพวกเขาจะยังไม่ได้คำตอบที่้า
---
หรืออย่างน้อย
นั่นคือสิ่งที่อาร์คัสหวัง
---
"ข้าไม่เข้าใจเลย"
---
เสียงหนึ่งดังขึ้น
---
หญิงสาวสวมแว่นกำลังยืนกอดสมุดบันทึกเล่มหนา
สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
---
"เราตรวจทุกอย่างแล้ว"
---
"หอคอย"
---
"ศาลหิน"
---
"บันทึกของหมู่บ้าน"
---
"แม้แต่เื่เล่าของคนแก่"
---
"แต่ก็ยังไม่ได้อะไรเลย"
---
เธอถอนหายใจยาว
---
"เสียเวลาเป็สัปดาห์"
---
ชายผมสีเงินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ไม่ได้ตอบทันที
---
สายตาของเขามองไปยังเนินเขา
---
มองหอคอยที่ตั้งอยู่ท่ามกลางแสงแดดยามเช้า
---
เงียบอยู่นาน
---
ก่อนกล่าวออกมา
---
"ไม่"
---
หญิงสาวเลิกคิ้ว
---
"ไม่อะไร"
---
"เราไม่ได้กลับมือเปล่า"
---
"แล้วเราได้อะไร"
---
ชายผมสีเงินเงียบไปครู่หนึ่ง
---
ก่อนตอบ
---
"คำถาม"
---
หญิงสาวทำหน้าเหมือนไม่เข้าใจ
---
"นั่นไม่ใช่คำตอบนะ"
---
ชายผมสีเงินยิ้มบาง ๆ
---
"สำหรับนักสำรวจ"
---
"บางครั้งคำถามสำคัญกว่าคำตอบ"
---
หญิงสาวถอนหายใจอีกครั้ง
---
"ท่านไครอส"
---
"ท่านพูดเหมือนอาจารย์แก่ ๆ เข้าไปทุกวันแล้ว"
---
ชายผมสีเงินหัวเราะเบา ๆ
---
เป็ครั้งแรกที่เขาดูผ่อนคลาย
---
อาร์คัสชะงัก
---
ไครอส
---
นั่นคือชื่อของเขาสินะ
---
ส่วนหญิงสาวก็พูดต่อทันที
---
"ถ้ากลับไปแล้วข้าต้องเขียนรายงานว่า"
---
"ไม่พบอะไรเลย แต่พบคำถามจำนวนมาก"
---
"อาจารย์ต้องขว้างรายงานใส่หน้าข้าแน่"
---
"ลีอา"
---
ไครอสเรียกชื่อเธอ
---
"เ้าพูดมากเกินไปแล้ว"
---
"ข้าพูดตามความจริง"
---
หญิงสาวตอบทันควัน
---
จนทหารที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ หลายคนหลุดยิ้มออกมา
---
อาร์คัสมองภาพนั้นอยู่เงียบ ๆ
---
พวกเขาดูไม่เหมือนคนอันตราย
---
อย่างน้อย
ก็ไม่เหมือนที่เขาจินตนาการไว้
---
แต่ถึงอย่างนั้น
---
เขาก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ
---
โดยเฉพาะเวลาที่ไครอสมองไปทางหอคอย
---
ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่ตลอดเวลา
---
ในจังหวะหนึ่ง
---
ไครอสหันมาทางนี้
---
สายตาของเขากวาดผ่านผู้คนที่ยืนอยู่
---
ผ่านเด็ก ๆ
---
ผ่านชาวบ้าน
---
ผ่านอาร์คัส
---
เพียงชั่วครู่
---
ก่อนจะเคลื่อนไป
---
แต่ไม่รู้ทำไม
---
อาร์คัสกลับรู้สึกเหมือนถูกมองเห็น
---
ไม่ใช่ร่างกาย
---
แต่เป็บางอย่างที่อยู่ลึกกว่านั้น
---
ความรู้สึกนั้นทำให้เขารีบหลบสายตา
---
ไม่นานนัก
---
ขบวนม้าก็เริ่มเคลื่อนตัว
---
ผู้ใหญ่บ้านออกมาส่งตามมารยาท
---
ชาวบ้านหลายคนโบกมือ
---
ส่วนลีอากำลังพยายามเก็บสมุดบันทึกหลายเล่ม
ที่แทบจะหล่นจากอ้อมแขน
---
ขบวนค่อย ๆ ออกจากหมู่บ้าน
---
ช้า ๆ
---
จนหายลับไปจากสายตา
---
อาร์คัสยังคงยืนมองอยู่ตรงนั้น
---
ไม่รู้ทำไม
---
แต่เขากลับรู้สึกว่า
เื่ราวทั้งหมด
ยังไม่จบลงเพียงเท่านี้
---
.
.
.
---
ห่างออกไปหลายกิโลเมตร
---
ไครอสหันกลับมามองเป็ครั้งสุดท้าย
---
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่หมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนั้น
---
ลีอาสังเกตเห็น
---
"มีอะไรหรือ"
---
ไครอสเงียบไปครู่หนึ่ง
---
ก่อนตอบ
---
"เรายังหาไม่พบ"
---
ลีอาขมวดคิ้ว
---
"หมายถึงอะไร"
---
ไครอสมองออกไปยังเส้นขอบฟ้า
---
ก่อนตอบเบา ๆ
---
"ข้ายังไม่แน่ใจ"
---
"แต่บางอย่าง"
---
"ยังอยู่ที่นั่น"
---
ลีอาเงียบไป
---
เป็ครั้งแรกในรอบหลายวัน
ที่เธอไม่มีคำพูดตอบกลับ
---
ลมพัดผ่านทุ่งหญ้า
---
ขบวนม้ายังคงมุ่งหน้าต่อไป
---
และไม่มีใครรู้ว่า
---
ในหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งนั้น
---
เด็กหนุ่มคนหนึ่ง
กำลังจะตัดสินใจเปลี่ยนชะตาชีวิตของตนเอง
---
และการตัดสินใจครั้งนั้น
---
จะเปลี่ยนชะตากรรมของโลกไปตลอดกาล
534
![เกมชีวิตลิขิตตาย [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1730902484_34986963.webp)
