ไม่เทพแล้วไงครับ...จอมมาร!!!

ตูม!!!! ตูม!!!!

แววเสียงการต่อสู้และโจมตีดังอยู่ไกลๆ เป็นสัญญาณบอกว่าหลายๆ หน่อยได้เริ่มการฝึกซ้อมแล้ว แต่ทางนี้สิ ยังคงอยู่ในความเงียบอยู่

“เออ…คือว่า…ทุกคนขอรับ ไม่ทราบว่ามองไปทางใดอยู่หรือขอรับ”

เสียงที่ไม่หนักและไม่เบาเกินไปเอ่ยถามขึ้นมา แต่กลับไม่มีใครรู้เลยว่ามาจากที่ใด หลายคนเหลียวซ้ายแลขวากก็ไม่อาจจะเจอตัว หรือว่านี่คือการทดสอบ

“ทุกคนขอรับ กระผมยืนอยู่ตรงนี้ขอรับ เห็นธงสีแดงที่กระผมถือไหมขอรับ?”

“…”

ปีศาจหลายคนเริ่มชะเง้อมองหาธงสีแดงที่เสียงปริศนาเอยถึงจนกระทั่ง

“นั่นไงพวกเรา!!!” มีคนเห็นธงจนได้

“นายคิดว่าไง”

“ก็ธงสีแดงลอยได้ไม่ใช่หรือ?”

“ก็ธงลอยได้ ถึงจะสูงไปหน่อยก็เถอะ”

“ก็นั่นสินะ….”

“““““ธงมันลอยได้!!!!!!”””””

ปีศาจที่รู้สึกตัวกลับร้องประสานเสียงหวาดผวาราาวกับเห็นผียังไงยังงั้น

“คือว่า…ใจเย็นๆ ก่อนนะขอรับ มองมาที่กระผมดีๆ ขอรับ กระผมอยู่ตรงด้ามธง ตัวของกระผมอาจจะมองยากอยู่บ้าง แต่ก็มองเห็นได้นะขอรับ”

“ข้างล่าง…ด้ามธง?”

หลังจากที่ได้ฟังเสียงชี้แนะ ทุกคนก็พยายามเพิ่งสายตามอง….มอง…มอง…จนกระทั่งมองเห็นเสื้อผ้าที่มีสีดำ

“เฮ้ย!!! เห็นแล้ว!!! ยืนใส่ชุดดำ สวมผ้าพันคออยู่ตรงนั้นไง”

“อยู่ตรงนั้นจริงๆ ด้วย”

“ตรงนั่นสินะ”

“อยู่ด้วยนี่หว่า!!”

หลายคนเริ่มมองเห็นและส่งเสียง ชี้นิ้ว ชูไม้ชูมือบอกคนอื่น ๆ บอกต่อๆ กัน

“ต้องขออภัยด้วยนะขอรับ พอดีว่าทักษะ [พลางตัว] ของกระผมตอนนี้เลเวลสูงมาก และยังควบคุมไม่ได้ขอรับ อีกทั้งการฝึกครั้งอาจจะต้องใช้เวลานาน เพราะฉะนั้น! อย่า! ละ! สาย! ตา! ไปจากผมนะขอรับ ไม่อย่างงั้น…!!!”

“““““ไม่อย่างงั้น….”””””

เหล่าปีศาจลุ้นตัวเกรงกับคำพูดต่อไปจนแทบจะหยุดหายใจ มันจะเกิดเรื่องน่ากลัวอะไรอย่างนั้นหรือ?

“ไม่อย่างงั้นจะหาตัวกระผมไม่เจอนะขอรับ”

“““““ปัดโถ่!!!!!””””” เหล่าปีศาจอุทานออกมาราวกับจะบอกว่า ‘เรื่องแค่นี้น่ะเหรอ?’

(-)

หลังจากที่เหล่าปีศาจเริ่มคุ้นเลยกับไวท์ที่นำธงสีแดงมัดไว้ที่หลังเดินไปเดินมาแล้ว บรรยากกาศก็เอื้อให้เปิดประเด็นเสียที

“หน่วยนี้จะเป็นส่วนหนึ่งของแนวหน้านะขอรับ เรียกว่า ‘แยกส่วนกองกำลัง’ จะออกปฏิบัติการหลังจากที่เวทมนตร์พื้นที่ได้ทำงานแล้ว หรือผลธนูได้ทำลายกำลังผลส่วนหนึ่งออกไปก่อน ซึ่งหน่วยนี้จะเป็นหน่วยที่พึ่งพาความสามารถส่วนบุคคลค่อนข้างสูงขอรับ”

“ทำไมเราไม่เข้าไปสู้เลยล่ะขอรับ มันไม่ง่ายกว่าหรือที่จะให้พวกเราเข้าไปพร้อมกัน”

“เพราะมันใช้กำลังน้อยกว่ายังไงล่ะขอรับ”

“…”

“การวางแผนการรบ มีชื่อเรียกว่า ‘การวางกลยุทธ์’ เพื่อให้การต่อสู้ของพวกเราได้เปรียบมากที่สุด ทำให้ได้ชัยชนะที่แน่นและง่ายที่สุดขอรับ”

“งั้น…”

“กระผมไม่อาจจะรู้ได้หรอกขอรับว่าพวกท่านจะชนะหรือแพ้ แต่ที่รู้แน่ๆ คือ…จะต้องมีการล้มตายมากมาย”

อึก!

เสียงกลืนน้ำลายดังขึ้นเล็กน้อยเมื่อหลายคนคิดถึงสิ่งที่ไวท์กำลังพูด

“แต่!!!…ถ้าหากมีวิธีการที่ทำให้ทางฝั่งเราล้มตายน้อยที่สุด ต่อสู้ได้ง่ายที่สุด และคว้าชัยชนะได้ไวที่สุด กระผมว่ากลยุทธ์ไม่ใช่เรื่องไม่ดีเลยนะขอรับ”

“…”

“งั้นข้าขอเล่าประสบการณ์เล็กน้อยให้ฟังนะขอรับ”

“จะดีหรือขอรับ…!!”

“หึหึ…ตัวกระผมนั้นมีร่างกายสีขาวราวกระดูที่ไร้ซึ่งชิ้นเนื้อขอรับ แรงกายจึงน้อยมากๆ แต่หลังจากที่ได้รับชื่อ และเข้ากลุ่มของนายท่าน กระผมได้ทำหน้าที่เป็น ‘นักรอบสังหาร’ ขอรับ”

“เท่เป็นบ้า!!!” เหล่าปีศาจนั่งฟังด้วยสายตาเป็นประกาย

“หน้าที่ของกระผมคือ ใช้ทุกวิธีเข้าไปในจุดอับสายตาของศัตรู และโจมตีที่จุดอ่อนของมันขอรับ เพราะตัวกระผมใช้ได้แค่มีดเท่านั้น การจะใช้วิธีการฟันให้ส่วนใดส่วยหนึ่งให้ขาด ล้วนเป็นเรื่องยากขอรับ”

“แบบนั้นก็ฆ่าไม่ได้ไม่ใช่หรือขอรับ”

“ไม่หรอ…ต้องฆ่าได้อยู่แล้ว”

“เอ๋??”

“แต่วิธีการฆ่าจะไม่ใช่อะไรที่หวือหวา และฉูดฉาด แต่เป็นการฆ่าที่เงียบเชียบ ถึงหลังๆ มา กระผมก็ทำให้ศัตรูบาดเจ็บได้เท่านั้นเองขอรับ”

“แบบนั้นก็ไม่มีประโยชน์ ไม่ใช่หรือขอรับ?”

“แต่มันมีประโยชน์ต่อผู้อื่นไงล่ะขอรับ!”

“เจ้า!! ถ้าหากเจ้าสู้กับโอเกอร์ เจ้าจะทำอย่างไรหรือขอรับ?” ไวท์ชี้ไปทางลิซาร์ดแมนตนนึ่ง

“ข้าก็จะใช้ดาบของข้าฟันไปที่ท้องขอรับ”

“แล้วเจ้าจะรับกระบอกของโอเกอร์อย่างไร?”

“ข้าก็จะถอยออกมา”

“แล้วยังไงต่อ”

“ก็จะวิ่งไปเรื่อย ๆ หาจังหวะ”

“แล้วถ้าหากโอเกอร์ตนนั้นมองเจ้าไม่ว่างตาเจ้าจะทำอย่างไร”

“ข้า…”

“นั่นคือสิ่งที่กระผมทำให้นายของข้า…หลบเข้ามุมอับสายตา เฉือนเข้าไปที่เอ็นร้อยหวาย ตัดเส้นเอ็นที่เขา พอโอเกอร์ย่อลงมา ก็จะเข้าไปเสียบใต้รักแร้ และค่อยๆ เสียบเข้าไปที่จะตายทีละจุด ทีละจุด ถ้าหากมีดกระผมคมพอ ก็เฉือนที่คอเพื่อปิดท้าย แต่ถ้ามีดของกระผมฟันไม่เข้าก็จะหาจุดที่บอบบางเช่นหู ลูกตา หรือไม่ก็ปล่อยให้ผู้ที่มีพลังทำลายสูงปิดเกมเสีย”

สายลมเย็นเฉียบพัดผ่านกลุ่มปีศาจที่ฟังแล้วยังนึกสยอง

“แต่เอาเข้าจริงๆ กระผมก็ทำได้แค่ตัดกำลังคู่ต่อสู้เท่านั้นแหละขอรับ”

รอยยิ้มแห้งๆ ของไวท์ แม้จะมองได้ลำบาก แต่ก็สื่อถึงทุกคนได้เป็นอย่างดี

“เพราะแบบนั้น หน่วยของเราจะเน้นเรื่องการโจมตีตามความถนัด การต่อสู้เป็นกลุ่มย่อย และทักษะการลอบเร้น ช่วงสองสามวันนี้แต่ละคนจะต้องกำหนดทิศทางให้ได้ว่าจะใช้ทักษะอะไรบ้าง และจะฝึกทักษะอะไรเพิ่ม แล้วหลังจากนั้นจะให้ทุกคนจับทีมสามคน และทีมห้าคน ที่จะใช้เป็นหน่วยย่อยในอนาคต เพราะการออกรบจำเป็นต้องมีเพื่อนที่คอยสอดส่องและระวังหลังนะขอรับ…มีใครสงสัยอะไรไหมขอรับ?!!”

“ขอประทานโทษขอรับ!!!” ปีศาจมนุษย์หมาป่าคนหนึ่งยกมือถามหลังจากที่ไวท์พูดจบ

“ว่ามาเลยขอรับ!!”

“เออ…นายท่านไวท์”

“เรียก ‘ครูฝึก’ ก็พอ เหมือนกาเคะจะให้คนในหน่วยเรียกกันแบบนี้นะ…แล้วเจ้าว่าอะไรนะขอรับ”

“ตอนซ้อมรบครั้งนั้น คะ ครูฝึกใช้ทักษะอะไรหรือขอรับ ตัวข้าเชื่อมั่นเหลือเกินว่าจมูกข้าดีเลิศ ถึงแม้ครูฝึกจะไม่ให้สัญญาณธงสีแดงนั่น ตัวข้าก็คิดว่าไม่นานก็จะหาท่านเจอ แต่ว่า…”

“…”

“ในการรบครั้งนั้น ข้ากลับได้กลิ่นท่านขาดๆ หายๆ มารู้ตัวอีกทีข้าก็ถูกฟันที่ข้อเท้าเสียแล้ว ไม่ทราบว่า…ครูฝึก…จะบอกข้าได้หรือไม่ขอรับว่าท่านใช้ทักษะอะไร”

“อยากรู้เหรอ?”

เหล่าปีศาจไม่บอกคำตอบ แต่กลับส่งสายตาเป็นประกายแทน

“อย่างนั้นหรือ…งั้น…เดี่ยวกระผมจะแสดงให้ดูนะขอรับ”

“…” 

“[ชาโดว์-ไดร์ฟ]”

ก๊อง!!

ช่วงเวลาสั้นเพียงกะพริบตา สายตากำลังเพ่งมองโครงกระดูชุดดำที่สวมผ้าพันคอ ที่อยู่ดีๆ ก็กระโดดหายไปในเงาต้นไม้อย่างเงียบเชียบ เหลือแต่เพียงเสียงธงสีแดงที่หลุดตกลงกับพื้น

“หายไปเลย!!!”

“ไม่มีกลิ่น ไม่มีเสียง!!”

“นี่มันทักษะอะไรกัน!!!”

เสียงตกใจของเหล่าปีศาจ และและรอยยิ้มที่ดูตื่นเต้น พวกเขากำลังจิตนาการว่า ถ้าพวกเขาสามารถฝึกใช้ทักษะนี้ได้สำเร็จ พวกเขาจะเป็นยังไงต่อไป จะเก่งขึ้นแค่ไหนกัน

แกร๊ก!

“เออ…ทุกคน กระผมอยู่นี่นะขอรับ ต้องขอโทษด้วยที่ทำธงหลุดนะขอรับ”

และไวท์ที่ออกมาจากด้านไหนก็ไม่รู้ กำลังส่งเสียงเรียก พร้อมเดินไปเก็บธงอย่างไม่รู้สึกอะไร

“ใช่แล้ว ครูฝึก! กรุณาถ่ายทอดวิชานี้ให้ข้าด้วยขอรับ”

“““““กรุณาถ่ายทอดวิชานี้ให้ข้าด้วยขอรับ”””””

เหล่าปีศาจคำนับไวท์อย่างไรข้อกังขอใด เพราะได้ตกหลุมรักทักษะนี้เข้าให้เสียแล้ว

“เฮ้!!!! ไวท์!!!!” เสียงของลูน่าร้องเรียกอยู่อยู่ด้านหลัง พร้อมกับถือถังใส่น้ำอะไรสักอย่างมา

“โอ้!! มาแล้วหรือขอรับ ต้องรบกวนทุกที”

“ไม่เป็นไรๆ รีบใช้ซะละ จะได้เริ่มฝึกกัน”

“ขอรับไม่งั้นไม่เกรงใจนะขอรับ”

“งั้นลูน่าไปก่อนนะคะ” ลูน่าจากไปพร้อมกับโบกลา

“นั่นมันน้ำอะไรหรือขอรับ” ปีศาจมนุษย์หมาป่าถามด้วยความสงสัย เพราะจมูกตนได้รับรู้กลิ่นยาแล้ว แต่ไม่รู้ว่าเป็นยาชนิดใด

“มันเป็นยาที่ใช้สำหรับเปิดโปงทักษะ [พลางตัว] น่ะขอรับ เพราะทักษะมีระดับสูงและควบคุมไม่ได้ ก็ไม่มีทางเลี่ยงหรอกขอรับ ถึงจะเป็นของที่ใช้กับศัตรูก็เถอะ แต่ถ้ามองหากันไม่เจอก็ไม่มีประโยชน์จริงไหมขอรับ”

(นี่หรือคือความลำบากของผู้เก่งกาจ!!!) 

และแล้วเหล่าปีศาจทั้งหลายก็คิดไปเองว่า…การจะได้พลังที่แข็งแกร่ง จักต้องเสียสละสิ่งใดสิ่งหนึ่ง…ซึ่งไม่เกี่ยวกับสิ่งที่ไวท์จะทำสักนิด

ไวท์ยกถังใส่น้ำยาเปิดโปงทักษะ [พลางตัว] ลงสู่ร่างกาย

ซ่า!!!!!!!!

เดิมที น้ำยานี้จะทำให้ร่างกายของผู้ใช้ทักษะเด่นชัดขึ้น และมีการเพิ่มสีแดงลงไปเพื่อให้เห็นได้ชัดเจน ซึ่ง ถ้าหากเป็นสิ่งมีชีวิตทั่วไป อาจจะมองเห็นเป็นสีแดงโลหิตเท่านั้น แต่สำหรับไวท์กลับกลายเป็นว่า…

“ช่างน่าทึ่ง!”

“สง่า และน่าเกรงขาม!!!”

“นี่คือรูปร่างที่แท้จริงของครูฝึก”

ความประทับใจแรกที่สามารถเขย่าไปทั้งจิตวิญญาณ ได้ปรากฏขึ้นมาในร่างของโครงกระดูกสีแดงที่ใส่ชุดนินจาและผ้าพันคอสีดำ

และหลังนั้นในอีกเก้าเดือน หน่วยแยกส่วนกองกำลัง ซึ่งมีหน้าที่พุ่งทะลวงไปยังแนวหน้าผ่านกำแพงเหล็ก ว่ากันว่าหน่วยนี้ไม่ได้วิ่งมาตามพื้นปกติ แต่กลับปรากฏจากด้านหลังในชุดผ้าคลุมสีดำและหน้ากากกะโหลกสีแดง ทำให้กองทัพที่อยู่ในความโกลาหลเนื่องจากแม่ทัพถูกยิงเข้าที่กลางหลัง และโดนมหาเวทมนตร์ทำลายทั้งพื้นที่ ถูกทำลายจนหมดสิ้น จนท้ายที่สุดหน่วยนี้ได้ถูกเรียกว่า “เรด สกัลล์” ในเวลาต่อมา