Chapter 18
ผู้หญิงของกูมึงอย่าแตะ
พวกของภูติณพากันมาที่โรงแรมชื่อดังซึ่งอยู่ไม่ไกลจากโรงแรมที่ภูติณพักอาศัยอยู่ พวกเขาได้รับมอบหมายภารกิจให้มานำตัวของไข่หวานไปให้เ้านาย
“คนนี้นะเว้ย พวกมึงอย่าผิดตัว”
ัพูดพร้อมกับส่งรูปให้ลูกน้องที่นำมาประมาณหกคน ทั้งศิลปะการต่อสู้ การใช้ปืน การหลบหลีก นับว่าได้ฝึกฝนมาอย่างดีเยี่ยมแล้วทุกคน แต่จะสู้กำลังคนของโลกันต์ได้มั้ยนั่นก็อีกเื่นึง
ไข่หวานพักอยู่ที่โรงแรมโดยมีชายชุดดำสองคนยืนคุ้มกันอยู่หน้าห้อง ที่โรงแรมแห่งนี้โลกันต์ได้ทำการเหมาชั้นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว
พวกของภูติณลักลอบเข้ามาแล้วจัดการทำร้ายชายชุดดำทั้งสองคน ด้วยกำลังคนที่มีมากกว่าจึงทำให้ชนะได้ไม่ยาก
ก๊อก ก๊อก ก๊อก!
“หืม พี่กันต์กลับมาแล้วงั้นเหรอ”
แอ๊ดดดด!
ไข่หวานเปิดประตูออกอย่างไม่คิดอะไรมากเพราะไม่คิดว่าจะมีอันตราย ก็โลกันต์อุตส่าห์ให้ชายชุดดำตั้งสองคนทำการเฝ้าหน้าห้องไว้
“อ๊ะ กรี๊ดด อุ๊บบ”
ไข่หวานกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียงเมื่อเจอชายชุดดำที่ไม่ใช่ลูกน้องของโลกันต์พุ่งเข้ามาแล้วจัดการรัดผ้าปิดปากเธอเอาไว้ ส่วนอีกคนก็มัดแขนของเธอด้วยผ้าสีดำ
“เอาตัวไป!”
ัะโบอกลูกน้อง ลูกน้องสองคนช่วยกันอุ้มไข่หวานมาขึ้นรถตู้สีเทาแล้วขับแล่นออมาจากโรงแรมในทันที
พวกมันนำตัวไข่หวานมาหาภูติณถึงห้องนอนในโรงแรมหรู
โรงแรมสุดหรูที่เหมาชั้นเอาไว้อีกแห่งหนึ่งซึ่งเป็คนละโรงแรมกับโลกันต์ แน่นอนว่าแทบไม่มีใครรู้ว่าไข่หวานหายตัวไปไหน
“โอ๊ยย!”
ไข่หวานถึงกับร้องโอดโอยเมื่อลูกน้องของภูติณแกะเศษผ้าที่มัดปากเธอเอาไว้และผ้าที่มัดแขนเอาไว้ออกก่อนจะผลักร่างบางอย่างเต็มแรงจนเซล้ม
“เบาๆ สิวะพวกมึง เดี๋ยวของก็ช้ำหมด”
ภูติณที่นั่งแผ่อยู่บนเตียงะโด่าลูกน้อง เขาสวมชุดคลุมอาบน้ำสีขาวของทางโรงแรมเอาไว้
เขาลุกขึ้นแล้วเดินเข้ามาหาสาวน้อยที่นั่งล้มพับเพียบอยู่ที่พื้น
มือหนาเชยคางของหญิงสาวเพื่อสำรวจใบหน้าสวยหวานแล้วนั่งยองยองลงเพื่อให้เห็นได้ชัดเจน
“สวยไร้ที่ติจริงๆ ถึงว่าไอ้โลกันต์มันติดใจนักหนา”
ใบหน้าหล่อของหนุ่มแขกตุรกีเหยียดยิ้มร้ายขึ้นมา ไข่หวานมีความละม้ายคล้ายคลึงขนมไข่อยู่มากทีเดียว แต่ขนมไข่เด็กกว่า สดใหม่กว่า แต่ก็ไม่เป็ไร…ได้ลองน้องสาวแล้ว เขาก็อยากจะลองพี่สาวด้วย
“ฮึกๆ ฮืออ คุณอย่าทำอะไรฉันเลยนะคะ ปล่อยฉันไปนะ”
ไข่หวานยกมือขึ้นไหว้ภูติณ เขาดูน่ากลัวมากๆ ในตอนนี้
“หึ ทำไม? ฉันมันน่ากลัวนักรึไง!”
เมื่อเห็นหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้าเนื้อตัวสั่นเทานั่นก็ยั่วโมโหภูติณอยู่ไม่น้อย
“มะ ไม่ใช่นะคะ ฮึกๆ เพียงแต่ว่า…ฉันเป็ผู้หญิงมีตำหนิ เป็ผู้หญิงของโลกันต์ ไม่คู่ควรกับคุณหรอกค่ะ ฮึกๆ”
ไข่หวานชักแม่น้ำทั้งห้าออกมา เธอไม่้าตกเป็ของภูติณ
“ก็บอกแล้วไง ว่าฉันไม่ถือ :) ”
ใบหน้าหล่อยังคงเหยียดยิ้มแล้วเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเ้าเล่ห์
“ฮึกๆ ฮืออ”
“จะบอกอะไรให้นะสาวน้อย ฉันน่ะเด็ดกว่ามันเยอะ ได้ลองสักรอบสองรอบเธอจะติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้นเลยล่ะ”
“ฮึกๆ ไม่นะคะ ฮืออ”
ไข่หวานไม่อยากตกเป็ของเขา ใจทั้งใจเธอมีเพียงโลกันต์คนเดียวเท่านั้น การบังคับให้เธอต้องตกเป็ผู้หญิงของภูติณมันโหดร้ายเกินไป
“อย่ามัวรอช้าอยู่เลย รีบทำก่อนที่มันจะมาตามตัวเธอกลับไปดีกว่า”
เขาเหยียดยิ้มร้ายแล้วอุ้มเรือนร่างเล็กไปที่เตียงนอนขนาดคิงไซส์ ไข่หวานพยายามดิ้นแล้วทุบเข้าที่แผงอกกำยำ ยังไงเธอก็จะไม่ยอมตกเป็เมียของภูติณเด็ดขาด!
แอ๊ดดด!
“ท่านคะ!!!”
ขนมไข่เปิดประตูเข้ามา เธอหวาดกลัวเขามากและรู้ดีว่าการที่เข้ามาขัดจังหวะแบบนี้จะต้องเจอกับอะไร แต่เธอทนไม่ได้จริงๆ ที่เห็นไข่หวานต้องทุกข์ทรมานใจ ยังไงไข่หวานก็คือพี่สาว เป็พี่น้องพ่อเดียวกัน ขนมไข่จะไม่ยอมปล่อยให้พี่สาวต้องถูกทำร้ายจิตใจ
“ฮึกๆ ฮือออ ขนมไข่..”
ไข่หวานเรียกชื่อน้องสาวอย่างแ่เบาสลับกับเสียงครวญครางร้องไห้ ต้องขอบคุณขนมไข่จริงๆ ที่มาขัดจังหวะ ไม่เช่นนั้นเธอคงต้องตกกลายเป็ของภูติณ และไข่หวานคงไม่มีหน้ากลับไปเจอโลกันต์อีก
“ขนมไข่!! เข้ามาได้ยังไง!?”
ภูติณโยนไข่หวานลงบนเตียงแล้วย่างสามขุมเข้ามาหาขนมไข่ก่อนจะกระชากข้อมือเล็กขึ้นมา
มาเฟียหนุ่มหน้าโหดในตอนนี้รู้สึกหงุดหงิดเป็อย่างมากที่โดนขัดจังหวะจากนางบำเรอตัวแทน ที่เป็เพียงตัวสำรองและไร้ค่าสำหรับเขา
“ท่านคะ อย่าทำอะไรพี่ไข่หวานเลยนะคะ พี่เขามีคนรักอยู่แล้ว”
ขนมไข่ตาแดงก่ำด้วยความหวาดกลัวจนอยากจะร้องไห้ออกมา เธอรู้ดีว่าตัวเองนั้นไม่มีความสำคัญ
“กล้ามากนะขนมไข่! กล้ามากที่มาขัดจังหวะฉันแบบนี้ รู้มั้ยว่ากำลังเล่นกับอะไร?”
เขาถามด้วยน้ำเสียงเย็นๆ ที่ฟังดูน่ากลัวเหลือเกิน ขนมไข่ไม่รู้ว่าจะยื้อเวลาได้มากน้อยแค่ไหนกว่าโลกันต์จะมาช่วยไข่หวาน
“ฮึกๆ ขนมไข่ ฮึกๆ อย่าทำอะไรน้องสาวฉันเลยนะคะ”
ไข่หวานรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจของขนมไข่ รู้ดีว่าน้องสาวคงทรมานใจมากจริงๆ ที่ต้องมาแทนเธอ เพียงแค่อยู่กับภูติณนิดเดียวไข่หวานยังรู้สึกทรมานใจ
ทั้งชอบบังคับ กดดัน ฝืนใจ ท็อคซิคจริงๆ ถ้าหากเทียบกับโลกันต์แล้ว แม้โลกันต์จะเ้าชู้บ้างตามประสาผู้ชาย แต่โดยรวมแล้วเขาก็มีความรักและความเอ็นดูไข่หวานไม่น้อย ทั้งยังตามใจอีกต่างหาก
คิดได้แบบนั้นไข่หวานก็รู้สึกผิดเหลือเกินที่ส่งตัวของขนมไข่ให้มาอยู่กับภูติณแทนตัวเอง
“ทำไม? เกิดรักกันซาบซึ้งขึ้นมางั้นเหรอ”
“…ท่านอย่าทำอะไรพี่ไข่หวานเลยนะคะ”
ขนมไข่ทำใจดีสู้เสือพูดขึ้นมา
“อย่าโง่ไปหน่อยเลยขนมไข่ จะปกป้องอีนี่ไปทำไม ถ้ามันรักเธอแบบที่เธอรักมัน มันคงไม่ปล่อยให้พ่อมันเอาเธอมาเป็นางบำเรอตัวแทนแบบนี้หรอก”
“…”
ขนมไข่พูดไม่ออก เพราะมันคือความจริง
“คนพวกนี้มันเห็นแก่ตัว เธอไม่จำเป็ต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยพวกมันเลยสักนิด”
ภูติณพูดออกมาด้วยความคิดจริงๆ ใจลึกๆ แอบสงสารขนมไข่ที่กลายเป็เครื่องมือของพ่อ แม่เลี้ยง และพี่สาวต่างมารดา ทุกคนใจร้ายกับขนมไข่
“ฮึกๆ มะ ไม่จริงนะขนมไข่ อย่าไปฟังพวกมัน ฮึก”
ไข่หวานทรมานใจ เธอเองก็ไม่ได้อยากให้ขนมไข่มาแทนที่เธอแบบนี้ มันเป็ความคิดของแม่ที่แค้นเื่เมียน้อยโดยที่ไข่หวานไม่ได้รู้เื่อะไรด้วย
“จะยังไงก็แล้วแต่ ท่านปล่อยพี่ของขนมไปเถอะนะคะ อย่าทรมานจิตใจเธอเลย”
ขนมไข่ไม่ฟังคำยุยงของภูติณ เธอเชื่อในตัวเอง
“เธออยากเป็อิสระมั้ยล่ะ? ถ้าฉันได้พี่สาวเธอ เธอจะไปไหนก็ไป จะเรียนต่อก็ได้ ฉันจะให้เงินไปตั้งต้นชีวิตใหม่ เธอจะหลุดออกจากบ่วงนางบำเรอนี้ สนใจมั้ยขนม?”
เขายื่นข้อเสนอให้เด็กสาววัยสิบแปด ขนมไข่ใจสั่นไหว
ที่อยู่กันมาเขาไม่รักเธอเลยสักนิด ไม่สนใจเลยว่าจะรู้สึกยังไง เขาแค่อยากได้ไข่หวานพี่สาวของเธอเท่านั้นเองสินะ
“ขนมไม่้าแบบนั้นค่ะ สิ่งที่ขนม้าคือท่านต้องปล่อยพี่ไข่หวานไปซะ”
“ขนม!!!”
ดวงตากร้าวกราดของหนุ่มมาเฟียหน้าโหดมองตรงมาที่ขนมไข่จนเธอรู้สึกกลัว
แรงจากมือหนานั้นบีบข้อมือเล็กของเธอแรงขึ้นจนเกิดรอยฟกช้ำแดง
“ท่านคะ…ขนมเจ็บ”
ขนมไข่ก้มมองแขนตัวเองที่เขาบีบอย่างแรง มันเริ่มจะห้อเื
“เจ็บก็หัดจำใส่สมองไว้บ้าง ว่าอะไรสมควร อะไรไม่สมควร!”
ปัง ปัง ปัง ปัง ปัง
สิ้นเสียงของภูติณ เสียงภายนอกก็ดังระห่ำ
“แม่งเอ๊ย เกิดอะไรขึ้นวะ”
ไม่รอช้า ภูติณรีบเดินออกไปดูภายนอกว่าเกิดอะไรขึ้น
เขาเปิดประตูออกไปก็เจอกับัที่กำลังวิ่งมาทางนี้พอดี
“เกิดอะไรขึ้นวะไอ้ั”
“นายครับ พวกไอ้โลกันต์มันบุกมาที่นี่ครับ!”
“หึ กล้ามาทลายรังกูถึงที่นี่เลยนะ”
ภูติณไม่รอช้ารีบวิ่งไปที่ห้องเก็บอาวุธแล้วชักปืนพกส่วนตัว
“มันมากันเยอะมั้ย?”
“เยอะครับนาย ไม่รู้ว่ากำลังคนเราจะต้านมันไหวรึเปล่า”
“ไอ้ภูติณ!”
ดูเหมือนว่าพวกของภูติณจะต้านกำลังเอาไว้ไม่ไหวเมื่อโลกันต์พากันเข้ามาถึงด้านในได้
“หึ มาหากูถึงที่นี่มีอะไรไม่ทราบ?”
ภูติณแสยะยิ้มถามโลกันต์ เขาเดินเข้ามาพร้อมกับลูกน้องอีกนับสิบชีวิต
“มึงเอาตัวผู้หญิงของกูคืนมา!”
โลกันต์ไม่พอใจที่ภูติณไปเหยียบจมูกเสือถึงที่ แต่มันเป็หมาลอบกัดเพราะไปตอนที่เขาออกไปคุยงานแล้วทิ้งไข่หวานไว้ที่โรงแรมกับลูกน้องเพียงสองคน
“ผู้หญิงของมึง หึ ตอนนี้อีนั่นมันเป็ผู้หญิงของกูแล้ว มันจะอยู่ที่นี่กับกู”
ภูติณยั่วอารมณ์โมโหของโลกันต์ได้เป็อย่างดี โลกันต์ยกปืนขึ้นมาหาเขา
“มึงอย่ามาเล่นลิ้น”
“พี่กันต์!!”
ไข่หวานรีบวิ่งออกมาแล้วไปหลบที่ด้านหลังของโลกันต์
“ฮึกๆ ช่วยไข่ด้วยค่ะพี่กันต์”
ขนมไข่เองก็วิ่งออกมา แต่เธอเลือกที่จะยืนนิ่งๆ อยู่ด้านหลังภูติณ เธอตกเป็ของภูติณแล้วจึงไม่อยากไปอยู่ฝ่ายตรงข้าม
“เป็อะไรรึเปล่าไข่หวาน เจ็บตรงไหนมั้ย?”
เขารีบถามด้วยความห่วงใยแล้วดูรอบๆ ตัวหญิงสาวว่ามีริ้วรอยการทำร้ายร่างกายหรือไม่
“ไม่เป็อะไรค่ะ เขายังไม่ทันได้ทำอะไรหนู”
ไข่หวานโล่งใจที่รุ่นพี่มาเฟียมาตามหาตัวเธอได้ทันเวลา ต้องขอบคุณขนมไข่ที่มาถ่วงเวลาให้จริงๆ
“ปล่อยพวกกูไปซะ ที่กูมาวันนี้แค่้ามาตามตัวไข่หวานกลับไป ไข่หวานเป็ผู้หญิงของกู!”
“ผู้หญิงของมึง? ตอนนี้กูได้แล้วก็ต้องเป็ผู้หญิงของกูดิ:) ”
ใบหน้าหล่อเหลาของหนุ่มหน้าแขกตุรกียิ้มเ้าเล่ห์ ไข่หวานถึงกับรับไม่ได้
“หยุดพูดจาทุเรศๆ แบบนั้นนะคะ ฉันยังไม่ได้เป็ของคุณ! ขนมไข่มาช่วยเอาไว้ได้ทันเวลา!”
“ไข่หวานคือผู้หญิงของกู มึงอย่าแตะ”
น้ำเสียงเย็นนิ่งๆ แต่แฝงไปด้วยความน่ากลัว ั้แ่ปะทะกันมาเขาไม่เคยเห็นโลกันต์โกรธขนาดนี้มาก่อน
“หึ ก็ได้ กูจะปล่อยผู้หญิงของมึงไป แต่มึงห้ามทำร้ายคนของกู!”
ภูติณยื่นข้อเสนอเพราะรู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังเสียเปรียบ ไว้แก้แค้นคืนวันหน้าก็ยังไม่สาย แต่ตอนนี้ต้องรักษากำลังส่วนรวมก่อน
“ไปกันเถอะไข่หวาน”
โลกันต์ไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด
“พะ พี่กันต์คะ…นั่นขนมไข่ น้องสาวของหนู พาน้องกลับไปด้วยกันได้มั้ยคะ?”
โลกันต์ขมวดคิ้วมุ่นแล้วหันไปมองเด็กสาวร่างเล็กที่ยืนอยู่ด้านหลังของภูติณ
“นั่นน้องเธอเหรอ เธอมีน้องสาวด้วยรึไง?”
“น้องสาวต่างแม่ค่ะ เป็ลูกสาวเมียอีกคนของคุณพ่อ”
“เห็นทีกูคงให้ผู้หญิงคนนี้ไปไม่ได้หรอกนะไอ้กันต์ นี่มันผู้หญิงของกู”
ภูติณไม่ยอมเื่นี้ ยังไงขนมไข่ก็จะต้องอยู่รับใช้เขาที่นี่ นายอภิวัฒน์เป็หนี้เขาตั้งมากมาย
“ทำแบบนั้นไม่ได้หรอกไข่หวาน กลับกันเถอะ”
โลกันต์เองก็ไม่ได้อยากมีปัญหา
“ตะ แต่ว่า…”
พูดไม่ทันจบประโยคก็ถูกลากออกไปจากโรงแรมแห่งนี้ ส่วนขนมไข่นั้นยืนมองห่างๆ
“ส่วนเธอ มานี่!!”
ภูติณหันหลังมากระชากแขนเรียวเล็กของสาววัยสิบแปด ขนมไข่ถึงกับน้ำตาซึมอ้อนวอนขอร้อง
“อย่าทำอะไรขนมเลยนะคะ ฮึกๆ”
“เธอต้องโดนลงโทษ ฐานที่มาขัดจังหวะ!”
“ฮึกๆ”
“เตรียมอ้าขาได้เลย ฉันจะเอาทั้งคืน ไม่ให้เธอพัก!”
**********
ขนมไข่ผู้น่าสงสารจะโดนภูติณทำอะไรอีกล่ะเนี่ย ฮืออ ไข่หวานกลับมาช่วยน้องไปด้วย ToT
6K
![Warning เตือนให้รู้ว่ารัก [มี E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1607352321_88719426.webp)