บทที่หก
โลกที่วุ่นวาย
ผู้คนต่างวิ่งกระจัดกระจายกันไปคนละทิศคนละทาง ความอลหม่านเข้าปกคลุมทั่วทุกมุมของโลก
ประเทศไทยเองก็เช่นกันพวกผู้คนต่างวิ่งกระจัดกระจาย ไม่สนว่าใครจะเป็เด็กคนแก่หรือผู้หญิงทุกคนต่าง้าเอาชีวิตรอด
ใน่เวลาเช่นนี้มนุษย์จะแสดงความเห็นแก่ตัวของตนเองออกมาให้ได้เห็นมากที่สุด
เหล่าตำรวจและทหารก็ต่างปฏิบัติตามหน้าที่ของตนเอง พวกเขาต่างพยายามควบคุมสถานการณ์ที่เกิดขึ้น
เสียงปืนเริ่มดังสนั่นขึ้นเหล่าตำรวจและทหารเริ่มยิงสู้กับมอนสเตอร์ผึ้งขนาดั์ที่กำลังโบยบินอยู่บนท้องฟ้า
เมื่อเสียงปืนเริ่มดังสนั่นขึ้นกับกลายเป็ว่าตอนนี้สถานการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้นอีกขั้น ความอลหม่านเริ่มมากมายขึ้นจังหวัดกรุงเทพมหานครเองก็เช่นกัน
ตอนนี้สถานการณ์เริ่มย่ำแย่ ทางย่านใจกลางเมืองกรุงเทพ พวกตำรวจที่รวมตัวการมากมายประมาณสามสี่สิบคน พวกเขากำลังตั้งฐานที่มั่นและมีกองกำลังของเหล่าทหารที่เคลื่อนพลเข้ามาช่วยเหลือแล้วยึดพื้นที่ใจกลางเมืองเอาไว้เพื่อความได้เปรียบ
เสียงฝีเท้าที่กำลังวิ่งตรงเข้ามาด้วยความร้อนรนก่อนจะหยุดลง
“ ท่านครับตอนนี้สถานการณ์เริ่มย่ำแย่ลงเรื่อยๆแล้วครับ!!! ” ตำรวจผู้น้อยนั้นกล่าวรายงานกับผู้บังคับบัญชาของตนเองอย่างหนักแน่น
ตำรวจผู้ที่เป็ผู้บังคับบัญชาของตำรวจที่อยู่ที่แห่งนี้ เขาคือชายที่มีอายุราวๆสักประมาณสามสิบปีทีมีใบหน้าที่เคร่งขรึมเขานั้นสวมใส่ชุดข้าราชการตำรวจเต็มยศ
เมื่อได้ฟังรายงานของผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเอง ตำรวจผู้ได้ยกมือของตนเองขึ้นมากุมขมับ ตัวของเขาได้รับมอบหมายจากเบื้องบนให้ลงมาควบคุมสถานการณ์ที่เกิดขึ้นในตอนนี้
ในขนาดที่พวกเขากำลังสนทนากันอยู่นั้นเอง มอนสเตอร์ผึ้งั์ขนาดใหญ่ได้พุ่งตรงลงมาจาก้า
ตำรวจผู้นั้นได้หันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว มือขวาของตำรวจผู้นั้นได้ดึงปืนพกที่แหนบอยู่ที่เอวของเขาขึ้นมาทันที เขาใช้มือทั้งสองของตนเองจับปืนแน่นก่อนจะเล็งไปที่มันแล้วลั่นไกปืนอย่างรวดเร็ว
ปั้ง!!! ปั้ง!!!! เสียงปืนได้ดังสนั่นขึ้นถึงสองนัด ะุปืนพุ่งตรงไปที่ดวงตาสีแดงทั้งสองข้างของมอนสเตอร์
นั้นทำให้มันสูญเสียการมองเห็นแล้วร่วงตกลงมาที่พื้นพร้อมกับดิ้นอยู่ที่พื้นด้วยความเ็ป
ตำรวจคนนั้นได้เดินเข้าไปที่มอนสเตอร์ผึ้งั์ก่อนที่จะหยิบปืนลูกซองที่มีอนุภาคการทำลายล้างที่มากกว่าปืนพกธรรมดามาจากผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเอง
เขาใช้ปืนลูกซองในมือเข้าไปปิดชีพของมอนสเตอร์ตัวนั้น ปั้ง!!! เสียงปืนที่ดังสนั่นมากกว่าปืนพก ชีวิตของมอนสเตอร์ตัวนั้นได้ถูกปิดชีวิตลง
ตำรวจคนนั้นได้หันกลับไปหาผู้ใต้บังคับบัญชาของตนเองที่มีอยู่มากมาย “ รีบหยุดสถานการณ์ตอนนี้ให้ได้เร็วที่สุด!!! ” เขานั้นออกคำสั่งอย่างหนักแน่น
“ ครับ!!! ” เหล่าผู้ใต้บังคับบัญชานั้นขานรับเป็เสียงเดียวกัน
ในตอนนี้เหลือเวลาอยู่อีกประมาณสองชั่วโมงเท่านั้นก่อนที่มอนสเตอร์เหล่านี้จะหายไป พวกมันปรากฏตัวออกมาได้น่าจะสักประมาณสามชั่วโมงได้แล้ว
ในห้างสรรพสินค้าที่ไร้ซึ่งผู้คนเด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีกำลังทำอะไรสักอย่างอยู่คนเดียว ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อไหลออกมาทั่วร่างกายราวกับสายน้ำ
สิ่งที่เอ็กซ์นั้นตั้งใจทำมาเป็เวลาหลายต่อหลายชั่วโมง ท่อนเหล็กมากมายถูกวางเรียงเอาไว้ที่พื้นเป็ตารางกว้างหลายเมตร
ตัวของเขาแบกเหล็กพวกนี้มาจากที่ขายอุปกรณ์ก่อสร้างภายในห้างแห่งนี้ที่ตั้งอยู่ที่ชั้นสี่ เขาแบกเหล็กมากมายขนาดนี้ขึ้นมาที่ชั้นห้าแห่งนี้คนเดียว
ท่อนเหล็กพวกนี้เป็ส่วนหนึ่งของแผนการเขานั้นวางพวกมันเอาไว้เป็จำนวนมากเช่นนี้ไว้เพื่ออะไรไม่มีผู้ใดรับรู้
เด็กหนุ่มวางท่อนเหล็กชิ้นสุดท้ายลงไปจนเสร็จเรียบร้อย ตัวของเขานั้นยกแขนของตนเองขึ้นมาปาดเหงื่อที่ใบหน้า
“ ในที่สุดก็เสร็จสักที... ” เด็กหนุ่มกล่าวออกมาหลังจากที่เขาทอดสายตามองยาวไปที่ผลงานของตนเอง
................
ด้านนอกภายในกรุงเทพตอนนี้สถานการณ์ก็ไม่ได้ดีขึ้นเลยสักนิด เหล่ามอนสเตอร์มากมายกำลังเริ่มออกล่าแล้วทำร้ายผู้คน
ภายในกรุงเทพเสียหายจากการปรากฏตัวของมอนสเตอร์ครั้งนี้ไปมากกว่าห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าเหตุการณ์ครั้งนี้จบลงคงจะต้องใช้เวลาพอสมควรที่จะกอบกู้สภาพของเมืองกับมาเช่นเดิมได้
ฝ่ายมนุษย์เองก็ไม่ได้นิ่งเฉย กองกำลังทหารและตำรวจเริ่มรุกนักพวกเขานั้นเริ่มใช้อาวุธของตนเองไล่กำจัดมอนสเตอร์ให้ได้รวดเร็วที่สุดแต่ถึงอย่างไรมอนสเตอร์ก็มีจำนวนมากเกินไปอยู่ดี
ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังสนั่น กลิ่นของคาวเืนั้นคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นของควันไฟและกลิ่นของดินปืน
ดวงตาอันสวยใสนั้นกำลังสะท้อนภาพของใจกลางเมืองกรุงเทพมหานครที่กำลังลุกเป็ไฟ ร่างของเด็กน้อยเพศหญิงที่วัยเพียงห้าขวบกำลังยืนมองภาพนั้นอย่างสงสัย
รอบกายของเด็กน้อยคนนั้นไม่มีผู้ใดที่อยู่รอบกายนั้นแล้ว ผู้คนนั้นคงจะวิ่งไปรวมตัวที่ใจกลางเมืองจะเกือบจะหมดแล้ว
ทันทีใดนั้นเองมอนสเตอร์ผึ้งั์ที่กำลังโบยบินอยู่บนท้องฟ้านั้นได้มองเห็นร่างของเด็กน้อยคนนี้ที่กำลังยืนมองภาพของเมืองที่กำลังลุกเป็ไฟอยู่ด้านล่าง
พวกมอนสเตอร์ถูกสั่งมาให้เพียงสังหารศัตรูของพวกมันเท่านั้น แน่นอนว่าสมองของพวกมันคงจะแยกแยะไม่ได้ว่าคนไหนเป็เด็กหรือเป็ผู้หญิงและคนไหนเป็คนเลวหรือคนดี
มอนสเตอร์ผึ้งั์นั้นไม่รอตัวของมันนั้นพุ่งตรงลงมาด้านล่างอย่างรวดเร็ว
เด็กน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มคนนั้นได้เงยมองมอนสเตอร์ที่กำลัฃพุ่งตัวลงมาอย่าวรวดเร็ว เข็มเหล็กในขนาดใหญ่ที่ก้นของมันนั้นพุ่งตรงลงเพื่อโจมตีใส่ร่างของเด็กน้อยคนนี้
ในขนาดที่เข็มเหล็กในนั้นได้พุ่งเข้าหาร่างของเด็กน้อยเหลืออีกเพียงนิดเดียวเท่านั้น เข็มเหล็กในขนาดใหญ่อันนั้นกลับถูกหยุดเอาไว้
เข็มเหล็กในขนาดใหญ่ได้หยุดนิ่งก่อนจะถึงร่างของเด็กน้อย ดวงตาของเด็กน้อยเพศหญิงนั้นได้หันมองไปที่ต้นเหตุที่ทำให้เข็มอันใหญ่ั์นี้หยุด
การโจมตีครั้งนี้มันถูกหยุดเอาไว้ด้วยมือเปล่า ร่างของชายหนุ่มปริศนาได้ปรากฏกายขึ้น ใบหน้าที่เคร่งขรึมแต่มองดูแล้วก็ถือว่าหล่อเหลา ร่างกายที่สูงโปร่งเมื่อมองดูแล้วน่าจะสูงซักประมาณร้อยแปดสิบเิเ แต่สิ่งที่เป็จุดเด่นที่สุดก็น่าจะเป็สีของผมที่เป็สีแดงสด
ใบหน้าที่เคร่งขรึมชายหนุ่มที่เข้ามาช่วยเด็กหนุ่มคนนี้เอาไว้ตัวของเขาใช้ดวงตาสีแดงของตนเองมองกลับไปที่ร่างของมอนสเตอร์ตัวนั้น
------------------------------------------------
ชื่อ คีย์ อายุ 20 ปี (เพศ ชาย) Rank E
สกิลติดตัว กายาเพลิงมรณะ
------------------------------------------------
มือเปล่าที่หยุดการโจมตีของมอนสเตอร์ตัวนั้นเอาไว้ เริ่มมีเปลวเพลิงที่ปรากฏขึ้นจากมือของเขา เปลวเพลิงนั้นเริ่มขยายใหญ่ขึ้นมันเริ่มรุกรามไปเผาไหม้ร่างของมอนสเตอร์
เพลิงสีแดงชาดเผาร่างของมอนสเตอร์จนกลายเป็เถ้าถ่าน มอนสเตอร์ผึ้งั์ถูกกำจัดลงอย่างง่ายดายร่างของมันค่อยๆสลายหายไป
ทันทีที่มอนสเตอร์นั้นถูกกำจัดลง ร่างของเด็กหนุ่มผมสีแดงผู้นั้นได้ทรุดลงไปคุกเข่าอยู่กับพื้นทันที
“ แย่แล้ว...ร่างกายเราไม่ไหวแล้วงั้นเหรอ ” คีย์กล่าวกับตนเอง ในขนาดนั้นเองใบหน้าของเขาที่กำลังก้มมองที่พื้นอยู่นั้นได้เงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าอีกครั้ง
มอนสเตอร์ผึ้งั์ประมาณสิบตัวได้ปรากฏกายขึ้นอยู่เหนือศีรษะของเขา
เม็ดเหงื่อเริ่มไหลออกมาจากใบหน้าของเขา แน่นอนว่าเด็กหนุ่มผู้นี้กำลังวิตก เขานั้นรู้ขีดจำกัดของตนเองดีว่าตอนนี้ร่างกายของเขานั้นถึงขีดจำกัดแล้ว
ผมสีแดงเพลิงและดวงตาสีแดงทั้งสองข้างของเขาเริ่มเปลี่ยนสีไปอย่างช้าๆ ดวงตาและสีผมเริ่มกลับไปกลายเป็สีดำ บางทีนั้นอาจจะเป็สีผมที่แท้จริงของเขาก็เป็ได้
‘ ถ้าเป็แบบนี้ตัวของเราช่วยเด็กคนนี้ไว้ไม่ได้แน่ๆ ’ ชายหนุ่มนั้นคิดอยู่ภายในใจพลางวิตก
แต่ทันใดนั้นเองในขนาดที่เหล่ามอนสเตอร์มากมายกำลังจะพุ่งตรงเข้ามาโจมตีใส่เขา
ตูม!!! เสียงะเิที่ดังสนั่นไปทั่วทั้งเมือง เหล่ามอนสเตอร์ที่กำลังพุ่งเข้ามาโจมตีนั้นถึงกับหยุดชะงัก
เสียงะเิที่ดังขึ้นนั้นได้ดึงดูดความสนใจของเหล่ามอนสเตอร์ทำให้พวกมันหันความสนใจของพวกมันตรงไปที่เสียงะเิที่ดังขึ้น
เหล่ามอนสเตอร์ได้บินออกจากจุดตรงนั้นแล้วมุ่งตรงไปที่เสียงะเินทันที
ผมสีแดงและดวงตาทั้งสองข้างของชายหนุ่มผู้นั้นได้กลับกลายเป็สีดำ เขายังคงใกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“ นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นกัน ” ชายหนุ่มอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ
จบบท
493
