เสียงหอบหายใจถี่ๆ ของคนทั้งสองค่อยๆ ลดลง และไม่นานก็กลับมาหายใจเป็ปกติ ปาสคาลหันหน้าไปมองหญิงสาวตัวเล็กที่นอนเอียงข้างหันหลังให้ตัวเอง ก่อนจะพลิกตัวนอนเอียงข้าง ยกแขนแกร่งขึ้นยันศีรษะเอาไว้ ดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลจับจ้องมองอยู่ที่ใบหน้าสวยหวาน ปากยิ้มบางๆ อย่างพึงพอใจเป็ที่สุด
“ไม่น่าเชื่อเลยนะว่า คนที่ทำงานกลางคืนอย่างคุณจะยังเวอจิ้น”
“ถึงฉันจะทำงานกลางคืน ฉันก็แค่ร้องเพลงตามอาชีพของฉัน ไม่ได้คิดจะหารายได้เสริมหรืออะไรทั้งนั้น คุณอย่าตีค่าคนทำงานกลางคืน เป็อย่างที่คุณคิดเสมอไปสิ”
วริษฐาได้ยินคำพูดของเขาใกล้ๆ ใบหน้าสวยหวานก็เห่อร้อนผะผ่าว ที่เห่อร้อนผะผ่าวก็เพราะเธอทั้งโมโหทั้งอายไปในคราวเดียวกัน แต่ก็ไม่รู้ว่าอารมณ์ไหนจะมากกว่ากัน ไม่แน่ว่าอาจจะเป็ความโมโห เพราะเธอหันหน้ามามองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้ม ด้วยสายตาแข็งกร้าว และพูดด้วยวาจาตำหนิติเตียนออกมา โดยไม่เกรงกลัวเขาเลยสักนิด
“หึหึหึ!...... ปากเก่งจริงๆ เลยนะ ผมไม่ได้คิดอย่างนี้เสมอไปหรอกทูนหัว ที่ผมพูดเพราะผมเห็นมานักต่อนักแล้ว”
ปาสคาลหรี่ตามองใบหน้าสวยหวาน ทั้งที่ปากก็ยังคงยิ้มที่มุมปาก เขาไม่ได้รู้สึกโกรธเคือง ในสิ่งที่วริษฐาพูดตำหนิเขาแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่เขาค้นพบในตัวเธอมันทำให้เขาคิดผิดไปถนัดจริงๆ แต่กระนั้นเขาก็พูดบอกเธอ ไปตามที่เขาเคยได้พบได้เห็นมา และขณะที่พูดเขายื่นมือใหญ่มาพาดที่เอวบาง ที่มีผ้าห่มปกปิด
ปาสคาลไม่ใช่เพียงแค่พาดเอาไว้เฉยๆ มือใหญ่ของเขายังลูบเลื่อนไปตามหน้าท้องแบนราบเรียบ ไล้ขึ้นมาจนเกือบจะถึงลูกแตงโต แต่ถูกมือเรียวเล็กจับฉุดดึงเอาไว้ซะก่อน
“นะ นี่คุณยังไม่พออีกหรือ?”
วริษฐาเบิกตากว้างอย่างตื่นตระหนกใ เธอเห็นดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลเปล่งประกาย แสดงความ้าออกมาอีกครั้ง ยิ่งทำให้เธอวาบหวาม หวาดหวั่น ก็ที่พึ่งผ่านพ้นไปเธอยังรู้สึกเจ็บระบมอยู่เลย ถึงแม้ใน่หลังๆ จะไม่เจ็บ แต่มีความรู้สึกแปลกใหม่เข้ามาก็ตามที ก็ไม่ทำให้เธอลดความกลัวในการเจ็บลงไปเลย
“ขอบอกคุณเอาไว้ตรงนี้เลย ผมมีความ้าสูง แค่ครั้งเดียวไม่พอหรอกนะทูนหัว”
ปาสคาลบอกกล่าวด้วยน้ำเสียงกระเส่าแหบพร่า กล่าวจบเขาก็ดึงผ้าห่มออกไปจากร่างบาง และดึงร่างบางให้นอนหงาย ก่อนจะขึ้นคร่อมทาบทับอยู่้า วริษฐาก็ให้ใมากยิ่งขึ้น แต่ถึงจะใ ภายในเรือนกายก็ยังให้รู้สึกสยิว วาบหวาม วิ่งวนไปทั่วร่าง
“ฉะ ฉันยังเจ็บอยู่เลยนะ และมันก็ระบมแล้วด้วย คุณได้โปรดหยุดก่อนได้ไหม?”
วริษฐาประท้วงการกระทำของปาสคาล ตามที่แอ่งน้ำหวานเบื้องล่างเป็อยู่ในตอนนี้ เธอรับรู้ว่ามันระบม บวมแดงแล้วจริงๆ ก็จะไม่ให้ระบม ไม่ให้บวมได้ยังไงล่ะ ัของเขาออกจะใหญ่ซะขนาดนั้นนี่นะ
“ไม่ได้หรอกทูนหัว ผม้าคุณอีกแล้ว เพราะฉะนั้นผมจะไม่หยุด แต่ผมจะไม่ทำให้คุณเจ็บอีก”
ปาสคาลไม่พูดเฉยๆ เขายังแยกขาเรียวออกกว้างๆ แล้วจับัอันใหญ่โตแข็งขืนจ่ออยู่ที่ปากทางของแอ่งน้ำหวานเบื้องล่าง วริษฐาไม่รู้จะห้ามปราม คัดค้าน อ้อนวอนยังไงเขาอีก เมื่อตอนนี้ความรู้สึกของเธอมีทั้งหวาดกลัว ผสมกับความ้า ที่อยากจะให้เขาเข้าไปภายในกายเธอ อยากจะรู้เหมือนกันว่าเขาจะไม่ทำให้เธอเจ็บอย่างที่พูดจริงหรือเปล่า
“อ๊ะ!!... คะ คุณ คุณจะไม่สวมถุงยางก่อนหรือ?”
เมื่อเธอห้ามปาสคาลไม่ได้ก็ต้องลุ้นว่าจะเจ็บหรือไม่อย่างไร แต่เธอนึกขึ้นมาได้ว่าเขายังไม่ใส่ถุงยางอนามัยเหมือนเช่นครั้งแรก เธอจึงเอ่ยถามเขา ทั้งที่หัวใจเต้นรัวเร็ว และทั้งใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อด้วยความอาย แต่ถึงจะอายก็ต้องถามเพื่อเตือนสติเขา เพื่อเป็การป้องกันตัวเอง
“ไม่จำเป็แล้วล่ะทูนหัว เพราะผมมั่นใจในตัวคุณ”
“อะ อ้าสสส์ อื้อออ......”
ปาสคาลส่ายหน้าไปมา พร้อมกับอมยิ้ม ขณะที่เขาตอบวริษฐา เขาผลักดันัอันใหญ่โตแข็งขืนเข้าไปในแอ่งน้ำหวานเบื้องล่างจนสุดทาง และนั้นก็ทำให้วริษฐาหมดคำถามใดๆ ที่จะถามเขา แต่ได้รับความกระจ่างแจ้งตรงที่ว่า เธอไม่เจ็บอย่างที่เขาบอกจริงๆ
และนับแต่วินาทีนั้น คนทั้งสองก็ไม่พูดไม่ถามอะไรกันออกมาอีก ปล่อยให้กิจกรรมเข้าจังหวะดำเนินไป ตามครรลองธรรมชาติของกิจกรรมไปเรื่อยๆ จวบจนกระทั่งถึงจุดหมายปลายทาง ที่ทั้งเขาและเธอต่างรู้ๆกันดีว่า ปลายทางที่รออยู่นั้นมีความสุขสม หฤหรรษ์มากเพียงใด
๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐๓๐
โอเค... เข้าใจแล้วว่าคุณหื่นมาก คุณปาสคาล...... เอิ๊กๆๆ................................................. ^_^ ^_^ ^_^ ^_^
319
