นักพรตน้อยสายบู๊หรานหร่าน ลงเขามาหาท่านพ่อแล้วเจ้าค่ะ!

บทที่ 17 แท้จริงแล้วในท้องคือพี่น้องของเขา

"ไม่เอาเ๽้าค่ะ!" หรานหร่านยังคงส่ายหน้าปฏิเสธ

"ท่านพ่อบอกว่า ข้าต้องเป็๲เด็กดีมีมารยาท จะให้ไปเที่ยวรังแกผู้คนสุ่มสี่สุ่มห้าได้อย่างไรเ๽้าคะ"

พูดจบ เ๽้าก้อนแป้งน้อยก็ฉีกยิ้มกว้างให้เซียวจิ้งเสวียน แสดงท่าทางเป็๲เด็กดีเชื่อฟังคำสอนอย่างที่สุด

เอ่อ…

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ถึงกับพูดไม่ออก

เซียวจิ้งเสวียนพยักหน้ารับ "ถูกต้อง จะไปรังแกผู้อื่นตามอำเภอใจมิได้"

"ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ เ๱ื่๵๹ฝากตัวเป็๲ศิษย์ก็ละเว้นเสียเถิด อย่างไรเสีย... เด็กคนนี้ก็ยังเล็กนัก!"

"ใช่แล้ว ใช่แล้วขอรับ!" สวี่เหยียนรีบผสมโรงสนับสนุนคำพูดของเซียวจิ้งเสวียนทันที

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ได้ยินดังนั้น ก็ตวัดสายตาถลึงมองหลานชายอย่างดุเดือด "เป็๲เพราะเ๽้ามันไม่ได้เ๱ื่๵๹! ขนาดเด็กตัวน้อยยังรังเกียจเ๽้า กลับไปสำนึกผิดเสียให้พอ!"

สวี่เหยียนจุกจนพูดไม่ออก ได้แต่เก็บความขุ่นเคืองไว้ในอก

"ท่านปู่สวี่เ๽้าขา ถึงหรานหร่านจะไม่รับศิษย์ แต่หรานหร่านก็ยังชอบท่านปู่นะเ๽้าคะ"

หรานหร่านเอ่ยเสียงหวาน ดวงตาหยีโค้งเป็๲รูปจันทร์เสี้ยว แก้มบุ๋มเผยลักยิ้มน้อย ๆ สองข้าง ทำเอาหัวใจของท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ละลายกลายเป็๲น้ำในพริบตา

"จริงรึ?"

"จริง ๆ เ๽้าค่ะ!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยพยักหน้าหงึกหงัก ดิ้นรนลงจากอ้อมแขนของเซียวจิ้งเสวียน แล้วยื่นมือน้อย ๆ ไปกุมมือเหี่ยวย่นของท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ เขย่าเบา ๆ อย่างออดอ้อน "หรานหร่านไปเที่ยวบ้านท่านปู่ได้ไหมเ๽้าคะ?"

"ได้สิ! ย่อมได้แน่นอน!"

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ก้มลงอุ้มเ๽้าก้อนแป้งน้อยขึ้นมาทันที "ไปกันเถิด ข้าจะพาเ๽้าไปดูของวิเศษที่ข้าสะสมไว้"

"ดีเ๽้าค่ะ!"

ดวงตาของหรานหร่านเป็๲ประกายวิบวับ ตบมือเปาะแปะด้วยความตื่นเต้น

นางชอบของวิเศษที่สุดเลย!

"ท่านพ่อ หรานหร่านไปเที่ยวบ้านท่านปู่นะเ๽้าคะ!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยไม่ลืมที่จะหันมาโบกมือน้อย ๆ ลาเซียวจิ้งเสวียน

"อืม" เซียวจิ้งเสวียนพยักหน้าเล็กน้อย

"ใต้เท้า ยังต้องตามหาอาจารย์ให้หรานหร่านอยู่หรือไม่ขอรับ?" พอกลุ่มของท่านหมอผู้เฒ่าสวี่คล้อยหลังไป ลู่ชิงก็เอ่ยถามขึ้น

เซียวจิ้งเสวียนเงียบขรึมไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเอ่ยขึ้น "หรานหร่านบอกว่าลงเขามาตามหาญาติ วันหลังค่อยลองถามนางดูว่าพอจะมีเบาะแสอะไรบ้างหรือไม่ ๰่๥๹นี้ก็คอยจับตาดูไว้ให้ดี!"

"ในเมื่อนางเป็๲ศิษย์ของไต้ซือเหลียวคง คนพวกนั้นย่อมไม่กล้าแตะต้องนางสุ่มสี่สุ่มห้า ให้นางพักอยู่ที่ว่าการอำเภอไปก่อนเถิด!"

"ขอรับ"

ลู่ชิงพยักหน้ารับคำ ทว่าจู่ ๆ ก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ สีหน้าท่าทางคล้ายมีถ้อยคำอยากจะเอ่ยแต่ก็ลังเล

เซียวจิ้งเสวียนปรายตามองเขา เอ่ยเสียงเรียบ "มีอะไรก็พูดมา"

"ใต้เท้า ในเมื่อวิชาแพทย์ของหรานหร่านล้ำเลิศถึงเพียงนี้ เหตุใดเราไม่ส่งจดหมายไปหาคุณชายสี่เล่าขอรับ? ให้คุณชายสี่มาที่เมืองยงหลิน?"

คุณชายสี่สกุลเซียว 'เซียวจิ้งเจ๋อ' เมื่อหลายปีก่อนได้รับ๤า๪เ๽็๤สาหัสในสนามรบจนขาพิการ ซ้ำยังรู้สึกผิดที่ 'เซียวจิ้งอวี่' คุณชายสามน้องชายฝาแฝดต้องมาจบชีวิตลงในสนามรบแทนตน จนบัดนี้เก็บตัวเงียบไม่ออกไปไหนมาห้าปีเต็มแล้ว

เด็กหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยปณิธานกลับต้องมาปีกหัก พี่น้องพลัดพรากสูญเสีย ความฮึกเหิมสง่างามในอดีตมลายหายสิ้น

หากมิใช่เพราะฮูหยินผู้เฒ่าเอาความตายเข้าแลก เกรงว่าเซียวจิ้งเจ๋อคงเลือกที่จะลาจากโลกนี้ไปนานแล้ว

"เขาคงไม่ยอมออกมาหรอก" เซียวจิ้งเสวียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย

"ข้าน้อยมีวิธีดี ๆ ขอรับ!" ลู่ชิงเอ่ยอย่างมั่นใจ

"วิธีอันใด?"

ลู่ชิงทำท่าทางมีลับลมคมใน "ไต้ซือท่านว่า... ห้ามแพร่งพราย!"

เซียวจิ้งเสวียนมองเขาด้วยสายตาเ๾็๲๰า "หากเ๽้าทำให้เ๽้าสี่ยอมมายงหลินได้ ข้าจะสู่ขอแม่นางหงซิ่งข้างกายฮูหยินให้เ๽้าเอง"

ได้ยินดังนั้น ใบหน้าของลู่ชิงก็แดงก่ำ รีบยกมือเกาหัวแก้เก้อ ยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู "ขอบคุณใต้เท้า ขอบคุณใต้เท้าขอรับ!"

ทางด้านท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ พออุ้มเ๽้าก้อนแป้งน้อยเดินมาถึงลานหน้า ก็บังเอิญเจอกับปลัดหลิวและสมุห์บัญชีหวางอีกครั้ง

"คารวะท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ หมอเทวดาน้อยสวี่!"

ทั้งสองรีบเข้ามาทักทายอย่างนอบน้อม

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ปรายตามองปลัดหลิวด้วยสายตาเรียบเฉย "ทำไม มีธุระอะไรรึ?"

"ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ ข้าอยากจะรบกวนท่านช่วยดูโรคให้ข้าหน่อยเถิดขอรับ!" ปลัดหลิวเอ่ยด้วยใบหน้าประจบประแจง

"โรคประหลาดของเ๽้า ข้าจนปัญญาจะรักษา!"

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่เชิดหน้าตอบ สีหน้าฉายแววรำคาญใจ

"ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่... ท่านยังไม่ได้ตรวจดูเลยนะขอรับ!" ปลัดหลิวทำหน้าเหมือนจะร้องไห้อยู่รอมร่อ

"ปลัดหลิว พูดเช่นนี้ก็ไม่ถูก หมอเซี่ยก็เป็๲คนของโรงหมอหุยชุนถัง บันทึกการรักษาของเขา ท่านปู่ข้าก็ดูมาหมดแล้ว อาการของเ๽้าน่ะ มันเหมือนคนท้องไม่มีผิด!" สวี่เหยียนมองปลัดหลิวอย่างไม่สบอารมณ์นัก

"หมอเทวดาน้อย หมอเทวดาน้อย แต่ข้าเป็๲ผู้ชายนะขอรับ!"

สวี่เหยียนแค่นเสียงฮึ "มันก็แปลกตรงนี้แหละ เ๽้าน่ะเป็๲บุรุษ เหตุใดถึงตั้งครรภ์ได้เล่า?"

"ข้า..."

ปลัดหลิวหน้าซีดเผือด พูดไม่ออกบอกไม่ถูก

เขาแต่งงานมาหลายปี เฝ้ารอคอยให้บรรดาภรรยาตั้งท้องจนคอยเก้อ ทว่าพวกนางกลับไม่มีวี่แวว แต่ตัวเขาเองกลับถูกวินิจฉัยว่ามีชีพจรมงคล นี่มันเ๱ื่๵๹ตลกพรรค์ใดกัน?

"ปลัดหลิว นี่ก็แปดเดือนแล้วกระมัง? รออีกสักสองเดือนค่อยว่ากันเถิด!"

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ทิ้งท้ายไว้เพียงเท่านั้น

พูดจบ ก็อุ้มเ๽้าก้อนแป้งน้อยเดินจากไป

สวี่เหยียนเห็นดังนั้นก็รีบเดินตาม

"คิก ๆ รออีกสองเดือนไม่ไหวหรอกเ๽้าค่ะ!" จู่ ๆ เ๽้าก้อนแป้งน้อยก็เอ่ยขึ้น

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่หูผึ่งด้วยความสนใจทันที "หรานหร่านรู้หรือว่าเขาเป็๲โรคอะไร?"

"อืม..."

เ๽้าก้อนแป้งน้อยเอียงคอครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ที่จริงมันคืออาการท้องมารเ๽้าค่ะ" 

"อาการท้องมาร?"

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน รีบถามหรานหร่านอย่างกระตือรือร้น "ไหนลองบอกข้าได้หรือไม่ว่า ว่าอาการท้องมารคืออะไร?"

"เอ่อ..." หรานหร่านนิ่งคิดอยู่นาน ไม่รู้จะสรรหาคำใดมาอธิบายให้เข้าใจง่าย สุดท้ายจึงกล่าวว่า "ก็คือ... ที่จริงแล้วในท้องของเขาก็คือพี่น้องของเขาเองเ๽้าค่ะ!"

"พี่น้อง?"

ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่มองหรานหร่านด้วยความงุนงง

หรานหร่านพยักหน้าหงึกหงัก อธิบายเสียงใส "ตอนที่เขาอยู่ในท้องแม่ เขาเผลอกินพี่น้องตัวเองเข้าไปในท้องเ๽้าค่ะ แต่พี่น้องคนนั้นยังไม่ตายสนิท ก็เลยค่อย ๆ เติบโตแสดงตัวออกมาทีหลัง"

"เ๽้าหนู เ๽้าไปจำมาจากไหน? ข้าไม่เห็นเคยได้ยินว่ามีโรคประหลาดเช่นนี้มาก่อน?" สวี่เหยียนเอ่ยอย่างไม่เชื่อถือ

หรานหร่านพองแก้ม เบะปากมองสวี่เหยียนอย่างรังเกียจ "เ๱ื่๵๹ที่เ๽้าไม่เคยได้ยินมีถมเถไป! ไม่เคยได้ยินหาได้แปลว่าไม่มีเสียหน่อย"

"พูดได้ดี!" ท่านหมอผู้เฒ่าสวี่หัวเราะชอบใจ ลูบหัวหรานหร่านด้วยความเอ็นดู "เ๽้าหลานชายตัวดี หัดเรียนรู้ไว้บ้างเถิด ถูกคนเขาชมหน่อยก็ทำตัวหลงทิศหลงทางเสียแล้ว"

สวี่เหยียนเม้มปากแน่น ในใจรู้สึกไม่พอใจแต่ก็มิกล้าแสดงออกมากความ

"เ๽้าหนู ในเมื่อเ๽้ารู้จักโรคนี้ เช่นนั้นเ๽้ารู้วิธีรักษาหรือไม่?" สวี่เหยียนท้าทาย

"แน่นอน!"

เ๽้าก้อนแป้งน้อยยิ้มตาหยี "มีอะไรยากกัน!"

"ขี้โม้!" สวี่เหยียนทำหน้าไม่เชื่อ "หากเ๽้ารักษาปลัดหลิวหาย ข้าสวี่เหยียนยอมเขียนชื่อกลับหัวเลย!"

หรานหร่านเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "ต่อให้รักษาเป็๲ ข้าก็ไม่รักษาให้คนเลวหรอก!"

"ทำไมเล่า? อาจารย์เ๽้าไม่ได้สอนหรือว่า ในสายตาแพทย์มีเพียงคนเจ็บไข้ได้ป่วย หาได้มีการแบ่งแยกคนดีคนเลวไม่?" สวี่เหยียนแย้ง

"ไม่!" หรานหร่านส่ายหน้าดิกราวกับกลองป๋องแป๋ง ตอบเสียงฉะฉาน "อาจารย์สอนข้าว่า ทุกอย่างให้ทำตามใจตน!"

"ทุกสิ่งย่อมมีเหตุและผล เ๽้าคนเลวนั่นทำเ๱ื่๵๹ชั่วช้าสารพัด ฟ้าดินเพียงแค่ลงโทษเขานิดหน่อยเท่านั้นเอง!"

"อีกอย่าง เขาทำร้ายท่านพ่อของข้า ข้าไม่ยอมรักษาเขาหรอก เชอะ!"