วันที่7วันอาทิตย์
วันนี้ครบวันที่7แล้ว ของทุกอย่างถูกเก็บเข้าช่องมิติไปหมดแล้ว อาหารหลากหลายเมนูถูกคัดสรร อย่างดีว่าต้องอร่อย ถูกปากจินแน่ๆ เมนูร้อนๆเหล่านี้ก็ถูกจินเก็บใส่จนเต็มพื้นที่สองสนามฟุตบอลแล้ว
จินสั่งหนังสือประวัติศาสตร์ สังคม ความเป็อยู่ ของจีน่ปฏิวัติมาอ่านเพิ่ม รวมถึงภัยพิบัติที่เกิดขึ้นในรอบหลายสิบปีที่ผ่านมา หนังสือเมนูทำอาหาร ทำขนม ไทยจีน ฝรั่ง มามากมาย คู่มือการตัดเย็บเสื้อผ้า
มาคิดได้อีกที จินมีโทรศัพท์ 3เครื่องก็โหลดมาสิ จะยากอะไร เมื่อโหลดความรู้ใส่เครื่องไว้หมดแล้ว แล้วจินก็ โหลดเพลงที่ชอบฟัง โหลดหนัง โหลดกาตูน โหลดเพลงกล่อมเด็ก นิทานภาษาต่างๆ เอาไปหมดทั้งหนังสือ ทั้งโทรศัพท์สายชาร์จ แทบเลต ไอแพด นั่นแหล่ะรูปความทรงจำเยอะ
จินโทรเรียกซ้อๆมาเล่นไพ่กันที่บ้าน ก็จินไม่อยากตายเหงาๆอยู่คนเดียวนี่ แล้วก็ไม่อยากออกข้างนอก กลัวอุบัติเหตุ กลัวรถชนตาย กลัวตายไม่ดี แล้วสภาพศพไม่สวย เพียงไม่นานบรรดาซ้อๆก็ทยายกันมา แล้วก็เช่นเดิม จับกลุ่มตั้งวงไพ่หรรษากันครึกครื้น วงไพ่ผู้สูงวัยพูดคุยหยอกล้อกัน หาเื่แซวกันไปเรื่อยๆตลอดทั้งวัน
จนประมาณบ่ายสองโมงเย็นได้ จินก็เริ่มมีอาการเจ็บหัวใจ ไพ่หล่นจากมือ ใจสั่น หน้าซีด เหงื่อผุดอย่างปัจจุบันทันด่วน มัน..ถึงเวลาแล้วสินะ….จินรีบพูดกับซ้อๆที่รีบทิิ้งไพ่ในมือ มาประคองตัวจินไว้
“ต้าซ้อโทรเรียกตั่วเฮียมาที เรียกเฮียๆมาทุกคนเลยนะที่่สะดวก เรียกหลานๆเหลนๆที่สะดวกมาหาจินด้วย จินจะลา จินต้องไปแล้ว เจ็ด…วันแล้วซ้อ ครบกำหนดแล้ว จินต้องไปแล้ว ”
“อาจิน ลื้อเป็อาไร ลื้ออย่าพูดเล่นนะ ลื้ออย่าเป็อย่างนี้สิ ซ้อใจไม่ดี ลื้อจะไปไหน ซ้อไม่ให้ไป เจ็ดวันอะไร ซ้อไม่เข้าใจ ”
“อาจารย์ัฟ้า บอกว่าเจ็ดวันอ่ะซ้อ จินต้องไปแล้ว”
“อาจารย์ัฟ้าตายไปตั้งนานแล้ว ลื้ออย่าเพ้อเจ้อไปเลยอาจิน ลื้อทำใจดีๆไว้นะ ไป ไป…หาหมอกัน ไม่ว่าจะหมดเท่าไร ซ้อก็จะรักษาลื้อให้หาย ถึงจะให้ซ้อกลับไปเป็แม่ค้าซาลาเปาขนมจีบอีกครั้ง ซ้อก็ยอม ซ้อรักลื้อนะอาจิน ซ้อรักลื้อเหมือนลูกคนนึงของซ้อเอง ลื้อต้องไม่เป็อะไร”
”เฮียมาแล้ว”
“เฮีย เร็วมาช่วยหน่อย อาจินเป็ไรก็ไม่รู้ ไม่ยอมรีบไปหาหมอ จะรอเฮียอย่างเดียว เฮียช่วยพูดกับอาจินหน่อย”
“อาหมวยจิน เสี่ยวเหม่ยของตั่วเฮีย เฮียมาแล้ว ไปหาหมอกันนะคนดีของเฮีย อาจิน.. อาจินของเฮียเจ็บตรงไหน บอกเฮียสิ หรือมีใครทำอะไรขัดใจอาจินของเฮียรึเปล่า”
“เฮีย วางจินลงเถอะ จินไม่ไหวแล้ว ไม่มีใครทำอะไรจิน หรือขัดใจจิน ทุกคนดีกับจิน รักจินทุกคน ขอบคุณนะ กับความรักตลอด30ปีที่มีให้จินมาตลอด เฮีย ช่วยจัดการทรัพย์สิน หุ้นบริษัท กับเงินในบัญชีอีก300ล้าน กับรถที่เหลืออยู่ในโรงจอดรถอีก18คัน ให้กับหลานๆให้เท่ากันทุกคนนะเฮีย ส่วนเงินอีกหนึ่งบัญชี80กว่าล้าน เฮียเอาไปแบ่งทำบุญ บริจาคตามมูลนิธิ โรงพยาบาล ให้จินด้วยนะ จินขอโทษที่ไม่ได้อยู่นานกว่านี้ จินมีความสุขมาก จินจะรักทุกคนตลอดไป”
“ได้ เฮียจะจัดการให้”
“โกว จูมาแล้ว โกวปิดบังพวกเราทำไม โกวรู้อยู่แล้วใช่ไหม ทำไมเก็บความทุกข์ไว้คนเดียวอย่างนี้อ่ะ จูไม่ยอมนะ จูรักโกวจินนะ”
“โกว ก็รักจูนะ บ้านหลังนี้โกวยกให้จู จูจัดการได้เลย หรือจะเอาไว้รวมญาติ จัดงานหรือเก็บไว้เป็เรือนหอก็ได้ เงินสดบนห้องโกว10ล้าน เก็บไว้พาน้องๆหลานๆไปเที่ยวทะเลกันนะจู โกวไม่ไหวแล้ว โกวเจ็บจังเลย โกวต้องไปแล้ว..”
“จูไม่เอา จูไม่เอาบ้าน ไม่เอาเที่ยว ไม่เอาอะไรทั้งนั้น จูจะเอาโกวจินคนเดียว ฮื้อๆ โกว โกว ไปหาหมอกันนะโกวฮื่อๆ”
“ลาก่อนทุกคน….”
ณ.หมู่บ้านไห่ถัง
“จินเหม่ย จินเหม่ย หนูเป็อย่างไรบ้าง น่าสงสารเหลือเกินลูกเอ้ย”
เสียงใคร เสียงใครกัน ไม่รู้จัก ไม่ใช่เสียงซ้อนี่…
“จินเป็อะไรไปค่ะ เอ่อจินมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร คุณคือ…”
“หนูคงเป็ลมไปหน่ะ หลายวันมานี้ จัดงานศพทำป้ายิญญาให้พ่อหนู ไหนจะรับแขกอีก แถมยังงูพิษชิงฮว๋ามันยังหนีไปพร้อมเงินตั้ง100หยวน ที่หนูจินเหม่ยใจดี ให้ถือเงินมากขนาดนั้น ไว้ใช้เลี้ยงอาจูเหม่ยอีก
นึกว่ามันจะเป็คนดี เห็นเงียบๆเรียบร้อยมาตั้งนาน ตั้งหน้าตั้งตาช่วยงานศพพ่อหนูอย่างดี ที่ไหนได้ หางโพล่จนได้ แล้วมันยังมีหน้าเอาอาจูเหม่ยมาทิ้งไว้เป็ภาระให้หนูดูแลอีก
เด็กหนอเด็ก น่าเวทนาจริงๆ ดีขึ้นบ้างไหมอาจินเหม่ย ถ้าดีขึ้นแล้ว อาจะได้กลับไปทำงาน อีกสักหน่อย อาก็ทิ้งเด็กๆไว้ที่บ้านเหมือนกัน รีบวิ่งมาดูหนู อาได้ยินเสียงอาจูเหม่ยร้องให้ช่วยเสียงดัง คงกลัวว่าพี่สาวใหญ่จะเป็ไรไปอีกกระมัง”
“ขอบคุณค่ะคุณอา…หนูไม่เป็ไรแล้วค่ะ เดินกลับดีๆนะคะ”
“เด็กดีเหลือเกิน มีมารยาทด้วย มีอะไรก็ะโไปบ้านเยื้องฝั่งตรงข้ามนะ ปิดบ้านลงกลอนประตูด้วย เดี๋ยวอีบ้านใหญ่ตระกูลไป่เก่าทางปู่หนูจะมาหาเื่โลภยึดบ้านอีก ระวังมันจะแอบมาเอาหนูกับน้องไปขายก็ได้ อย่าไปไว้ใจมัน นะอาจินเหม่ย”
“ค่ะ”
“พี่ใหญ่”
“หืม”
“จู…จ…แม่เจ็บ..แม่ขัง ”โครกคราก….
“หิวหรือเราอ่ะ”
“อือ…”
“พูดว่าค่ะสิ คนเก่ง”
“ค่ะ”
“งั้นกินนมรองท้องก่อน แล้วพี่จินจะต้มน้ำ อาบน้ำให้อาจู แล้วค่อยกินข้าวกันนะ”
“นม นม”
“จ้า นม”
จินเอานมกล่องมาเสียบหลอดให้อาจูนั่งกินบนโต๊ะนั่งตัวเตี้ยรอ ขณะที่ตัวจินเองก็รีบเอาแก๊สปิกนิค ออกมาต้มน้ำ มาผสมน้ำในอ่างอาบน้ำในบ้าน ไว้ให้อาจูเหม่ยอาบ
จินจัดการอาบน้ำแปรงสีฟัน สระผม ถูสบู่ ขัดตัว จนหอมฟุ้งไปทั่วทั้งลานบ้าน จับเช็ดผม แต่งตัว มัดผมติดกิ๊ฟ ใส่ชุดใหม่ตัดเล็บทาแป้งเด็กหอมกรุ่น แล้วจึงพาออกมากินข้าว
น้องตัวเล็กมาก เนื้อตัวสกปรกมอมแมม ผมเป็ซังกะตัง พอจับอาบน้ำแล้ว ก็ดูดี น่ารักมากๆเลย ป่านนี้เตี่ยจะรู้ไหมนะ ว่านอกจากอาจินเหม่ย แล้วยังมีน้องวัยเบบี๋อย่างอาจูเหม่ยอีกคน ในเมื่อเื่มันมาถึงขั้นนี้แล้ว จินคิดว่าจินก็จะต้องดูแลอาจูให้ดีแล้วล่ะ
“ใหญ่ ถึงแม่ แม่เจ็บ พูดไม่ได้ แม่…สงสาร”
“อื้อ แม่ไม่อยู่ อาจูเหม่ยอยู่กับพี่จินนะ มาพี่จินป้อน ข้าวต้มหมูสับอร่อยไหม”
จินฟังไม่ค่อยเข้าใจ ในความทรงจำ ของร่างกายนี้ มัน…รู้แค่เพียงอาจูอยู่กับผู้หญิงคนนั้นที่บ้านหลังนี้ ไม่มีสังคมที่ไหน ผู้หญิงคนเป็คนจากหมูบ้านถัดไป อายุแค่ประมาณ27-28ปี แต่พ่อของอาจูเหม่ยอายุ40กว่าปีแล้ว
ผู้หญิงคนนี้เคยแต่งงานมาแล้ว ในที่ห่างไกลหลังเขา แต่สามีได้ตายจากไปก่อน นางจึงได้กลับมาบ้านเดิม จนไม่รู้อย่างไร ถึงมาปีนเตียงพ่อจน เกิดเป็อาจูเหม่ยได้
ในความทรงจำที่มี ผู้หญิงคนนั้นจะดูเงียบๆ ค่อนข้างเรียบร้อย ไม่สุงสิงกับใคร ไม่เคยมาเรียกร้อง มาวุ่นวายกับครอบครัวของอาจินเหม่ยเลย พ่อจึงได้สงสารส่งเงินและอาหารมาให้ ไม่ให้ขาดหรือขัดสนอะไร
พ่อย้ายไปทำงานที่เหมืองที่อีกเมืองหนึ่ง เพราะรู้สึกละอายใจต่อวิญญานของแม่ ปีหนึ่งๆก็จะกลับมา2ครั้ง และจะพาจินที่อยู่บ้านในอำเภอ กลับมาหาน้องที่หมู่บ้านไห่ถังด้วยกัน และไปเยี่ยมหลุมฝังศพแม่ด้วย
ในความรู้สึกของร่างกายนี้ เพียงแค่รู้สึกเฉยๆออกเฉยชากับสองแม่ลูกนี่ก็เท่านั้น แต่ก็ไม่ได้รังเกียจอะไร
“อร่อย ใหญ่กินด้วย จูป้อนใหญ่”
“อ้ามมมม อร่อยมาก อาจูก็กินให้เยอะหน่อย2ขวบแล้วตัวเล็กนิดเดียว อ้ามมมม”
“อร่อยที่สุดเลย จูชอบ ใหญ่ชอบจูได้ไหม จูกลัวใหญ่ไม่ชอบจู ไม่มีใครชอบจู ตายาย ปู่กับย่า พ่อก็ไม่ชอบจู แม่ก็เจ็บช่วยแม่ได้ไหม…ให้แม่มา….ใหญ่…แม่เจ็บ ขังแม่ คนใจร้าย…. ”
“ไม่ค่อยเข้าใจ แต่…ชอบ พี่จินชอบอาจูที่สุดเลย เราเหลือกันแค่สองคน พี่จินสัญญาว่าจะรักและดูแลอาจูไปตลอดไปเลยดีไหม”
“จริงนะ ใหญ่รักจูจริงนะ จูดีใจจังเลย จูจะเป็เด็กดี เชื่อฟังใหญ่ตลอดไปเลย แม่ด้วย…”
หลังจากกินข้าวเสร็จคนพูดเก่งแต่ไม่ชัดก็ถูกกล่อมนอน เมื่อน้องหลับจินจัดการห่มผ้าให้น้อง แล้วก็ออกจากห้องมาทำความสะอาดบ้าน จัดบ้านใหม่ด้วย
ไม่นานก็ได้ยินเสียงคนมาะโเรียกหน้าบ้าน ให้เปิดประตูให้ ใครก็ไม่รู้เสียงดังจังเลย ดีที่บ้านของพ่ออาจินเหม่ยนั่นอยู่ท้ายบ้านใกล้เขา จึงไม่ค่อยรบกวนคนอื่นมากมาย ใครว่ะ… หรือน่าจะเป็พวกบ้านหลักตระกูลไป่เก่าทางปู่มาก่อกวน อย่างที่อา…อาผู้หญิงคนนั้นเตือนไว้ โชคดีลงกลอนปิดประตูแ่าดีแล้ว
“อาจินเหม่ยมาเปิดประตูให้ย่าหน่อย ผู้าุโมาหา รีบออกมาต้อนรับเร็วๆสิ”
“ ” เงียบ…
“นังจินเหม่ย แกออกมาเปิดประตูเดี๋ยวนี้เลยนะ ตายไปแล้วรึไง ถึงไม่รีบมาเปิดประตู คุณแม่ไป่ค่ะเราพังประตูเข้าไปเลยดีไหมค่ะ อย่าให้เข้าไปได้นะ!!สะไภ้รองอย่างเซียงฮว๋าคนนี้แหล่ะ…จะอาสาตบสั่งสอนมันเอง ค่ะคุณแม่”
“ฉันช่วยด้วยค่ะคุณแม่ สะไภ้สามอย่างฉันนี่ ยิ่งไม่ชอบมัน หยิ่งผยองนัก ”
“ใจเย็นๆเถอะแม่สะไภ้สาม หล่อนน่ะวู่วามไปได้ ให้เรายึดบ้าน ยึดเงินทั้งหมดของมันได้ซะก่อน แล้วหล่อนอยากทำอะไรมันสักเท่าใด ฉันก็จะไม่ห้ามหล่อนสักคำหรอกย่ะ แต่อย่าให้หนักเกินไปนัก เพราะฉันจะขายส่งให้มันแต่งงานกับคนแก่แถวชายแดนนู้นทีหลัง เดี๋ยวไม่ได้ราคากันพอดี”
3K
![บทเพลงรัก(พื้นที่)พักใจ [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1697511760_25025172.webp)
