พี่! จะจีบละนะ..พร้อมยัง

        นิ้วเล็กๆ ถูไปมากับตัวถังรถมอไซค์อย่างตั้งใจราวกับจะหาเลขเด็ดก็ไม่ปานดูจากสภาพรถแล้วทำให้รู้ว่าเ๽้าของคงรักรถมากเพราะหารอยขีดข่วนแทบไม่เจอแถมยังสะอาดเงาวับจนสะท้อนแสงแสบตา

        คนนั่งจุ้มปุ๊กต้องหงายเงิบเมื่อพยายามจะลุกแล้วเกิดตะคริวกินขาสองมือหนาที่คว้ามารับไว้ทันก่อนที่หัวจะถึงพื้นทำให้วันวิสาต้องกล่าวขอบคุณ แถมยังอาศัยเกาะคนปริศนาไว้ตั้งหลักยืนอีกด้วย

        “มาซนอะไรตรงนี้ อายุเยอะแล้วมานั่งแบบนี้นานๆ ทำไม”เ๽้าหล่อนแทบไม่ต้องเงยหน้ามองเลยว่าใคร เสียงแบบนี้ สำนวนแบบนี้

        “นายราม!” ชายหนุ่มไม่รู้ว่าเลยว่าไอ้อาการที่เ๯้าหล่อนผวามากอดเขาไว้แน่นอย่างนี้คือคิดถึง ดีใจ หรือว่าไปไหนไม่ได้เพราะขาก้าวไม่ออก หรือ...

        “เป็๲ไงมั่ง หายดีแล้วหรอถึงมาได้”

        “หายแล้ว แค่ท้องเสีย”

        “ค่อยยังชั่วหน่อย เป็๲ห่วงแทบแย่”

        “แค่นั้น..?” เขามองเธอด้วยรอยยิ้มที่แฝงเลศนัย “แค่เป็๞ห่วงอย่างเดียวหรอ”

        “ได้คืบจะเอาศอก” คนฟังส่ายหน้าทั้งที่ยังยิ้มกริ่ม

        “ไม่เอาง่ะ ขอเป็๞แก้มได้ไหม” เมื่อหนึ่งฟอดจัดไปที่ข้างแก้มแบบไม่รอคำตอบคนที่ไม่ทันตั้งหลักจึงได้แต่ยืนตาค้างให้ชายหนุ่มหัวเราะชอบใจว่าเ๯้าหล่อนสมองไม่สั่งการซะแล้วงั้นขออีกฟอดละกันจะได้เท่ากันสองข้าง

        “ค่อยหายคิดถึงหน่อย ฉันคิดถึงเธอจังเลย”

        “นายราม!” เอาล่ะสิไอ้ราม..เ๯้าหล่อนสติกลับมาแล้ว! เขารีบรวบสองมือเล็กๆของเธอไว้แน่น อย่างน้อยก็สกัดอาวุธหลักไว้ก่อน

        “อย่าส่งเสียง อย่าดิ้น เดี๋ยวไม่หาย” เขาหลุบตาลงมองล่างซึ่งตอนนี้เธอก็เกร็งจนขาชาไปหมดแล้ว

        “รู้แล้วน่ะ”

        “เดินไหวไหม”

        “ไม่รู้สิ” รามดูจากสภาพแล้วประเมินว่าไม่น่าจะไหว เขาจึงย่อตัวแล้วดึงเธอขึ้นพาดหลัง“เอ้ย! ทำอะไร” วันวิสาร้องท้วงเมื่อมีหลายคนเริ่มหันมอง โดยเฉพาะเ๯้าหน้า รปภ.

        “ขาหงิกขนาดนี้เธอจะไปยังไง ไม่ต้องมาทำเก่งเดี๋ยวฉันจะเดินแทนเอง”

        “เคร เข้าใจแล้ว” น่าแปลกที่รู้สึกอบอุ่นข้างในดีจัง‘เดินแทน’เธอตวัดสองแขนคล้องคอเขาไว้หลวมๆ โอ่ยยย..อย่างกับในหนังเลย

        “นี่ฉันไม่อยู่แค่วันสองวันเธอกินเยอะขนาดนี้เลยเหรอ..ตัวหนั๊กหนัก” แต่ดูท่าว่ามันคงไม่ค่อยโรแมนติกแล้วล่ะ

        “ใช่ ระหว่างรอนายโทร.มาก็กิน เป็๞ห่วงก็กินคิดถึงก็กิน บ่นก็กิน....” คนฟังอมยิ้มเมื่อหนึ่งในกิจกรรมนั้นมีคำว่า ‘คิดถึง’ รวมอยู่ด้วย

        “...เกือบลืม เดี๋ยวคืนมือถือให้นะอยู่ที่ฉันเองแหละ”

        “ยังไม่ต้องก็ได้”

        “นี่นายมาเอารถใช่ไหม จริงๆรอสักสองสามวันค่อยมาก็ได้ เพิ่งจะหายหมาดๆ”

        “เปล่า”

        “..”

        “ฉันหนีออกจากบ้านมา”

        “หนีออกจากบ้าน!”

        ล้อเล่นน่ะ!

        “ก็เบื่อ..ที่บ้านทำอย่างกับฉันเป็๲คนป่วยหนักใกล้ตายโน่นก็ไม่ให้ทำ นี่ก็ไม่ให้ทำ ขยับตัวนิดนึงก็ห้าม ไอ้ที่ไม่ห้ามอย่างเดียวคือหายใจเข้ากับหายใจออก”คนฟังกะพริบตาถี่ยิบเพราะเห็นภาพ

        “เขารักนายก็เลยเป็๞ห่วง”

        “หายแล้ว”

        “ก็นั่นแหละ”

        “ขออยู่ด้วยคนนะ”

        “ว่าไงนะ!”

        “ตามที่ได้ยินเลย” เขาดีดตัวเพื่อขยับเ๽้าหล่อนให้เข้าที่“น่ะ..รับรองว่าฉันอยู่ด้วยน่ะคุ้มยิ่งกว่าจ้างอีก ห้องงี้จะสะอาดเอี่ยมซักผ้านี่งานฝีมือนะไม่ใช่ว่าใครก็ซักได้ งานล้างนี่งานถนัดของฉันเลยโดยเฉพาะจานอ่อ..แถมทำอาหารให้กินด้วยอ่ะ เห็นไหมยิ่งกว่าคุ้ม”

        “แหม่!บรรยายสรรพคุณซะ อ่ะ! จ้างก็จ้าง พอใจยัง”

        “พอใจ นี่ตกลงจะจ้างหรอ”

        “ไหนๆ นายก็ยังไม่มีงานทำนี่ฉันว่านะ..ฉันมีอะไรให้นายทำเยอะเลยล่ะ เอ..จ่ายค่าจ้างเท่าไหร่ดีนะ”

        “เฮ้อออ!..เธอนี่จริงๆเลย”

        หลังจากที่แบกกระสอบย่อมๆมาวางที่โซฟาตัวยาวรามก็ถึงกับเป่าลมออกปาก..เห็นตัวเล็กๆ อย่างนี้ ไม่คิดว่าจะทำให้เขาหอบได้

        “ซ่อนรูปนะเธอเนี่ย”

        “อ่าว!นี่ฉันหนักจริงหรอ” เ๽้าหล่อนเหมือนเพิ่งรู้ตัว ก็ไม่เคยมีใครมาแบกเธออย่างนี้ไงล่ะ..เลยไม่มีคนบ่นชายหนุ่มส่ายหน้าอย่างไม่รู้จะพูดอะไรก่อนหย่อนตัวนั่งลงกับพื้นแล้วคว้าข้อเท้าของเธอมาดู

        “เป็๞ไงมั่ง ยังเจ็บอยู่ป่ะ”

        “มีนิดๆ น่ะ” มือหนาไล่จับๆ บีบๆ จนวันวิสาต้องร้องห้าม

        “ไม่ต้องหรอกราม เดี๋ยวมันก็หาย”

        “เอาน่ะลืมบอกอีกเ๱ื่๵๹..ฉันนวดเก่งมากนะไม่อยากคุย”

        “เก่งหลายอย่างแฮะ”

        เขายิ้มหน้าบาน..ถือว่านั่นคือคำชม มือเล็กๆ คว้ากระเป๋ามาค้นหาบางสิ่งบางอย่างและนั่นก็ทำให้รามเข้าใจว่าเ๽้าหล่อนกำลังหามือถือของเขา

        “ฝากไว้ก่อน”

        “ไม่ได้” รามเงยหน้ามาจะค้านแต่ก็ต้องอ้าค้างเมื่อสิ่งที่เธอยื่นมาคือธนบัตรฉบับละหนึ่งพันบาทถึงจะไม่เยอะแต่ก็น่าจะราวเป็๲หมื่น

        “เอามาให้ทำไม”

        “อันนี้อยากให้นายติดตัวไว้ เพราะต่อไปจะให้นายเป็๲คนคอยตามจ่ายตังให้ฉัน”เ๽้าหล่อนยิ้มกว้างอย่างกับว่าตัวเองเป็๲คุณนายอย่างไรอย่างนั้น อันที่จริงไม่ได้จะเอาเงินมาล่อผู้ชายให้อยู่กับตัวหรอกนะแต่ว่าอยากจะให้ในส่วนที่เขาควรได้..เพราะแค่ค่าดอกไม้ช่อนั้นก็ราคาเป็๲หลักพันแล้วไหนจะค่าอาหารที่จ่ายเลี้ยงเธอ ยังจะสารพัดขนมที่เขาซื้อมาหว่านเสน่ห์คนโน้นคนนี้อีก

        “ไม่ต้อง ดูหน้าฉันให้ดีๆ ดิ..หน้าตาดีขนาดนี้เป็๞ลูกคนมีตังนะเธอ”คนฟังยักไหล่

        “ฉันก็มีตังง่ะ ทำไม..ก็อยากจะให้ ถ้าที่บ้านนายรวยนั่นมันก็ส่วนของนายแต่ถ้านายจะอยู่กับฉันก็ต้องรับเงินฉันสิ”

        “ไม่เอา”

        “เถอะน่ะรับไป นี่ยังไม่ได้คิดค่าจ้างเลยนะ..” มือหนาโบกว่อนขณะจับข้อมือข้างตัวการของเ๽้าหล่อนดันคืน

        “ตะกี้ที่เราคุยกันฉันพูดเล่น”

        “ห๊า..”

        “ตกลงเราเป็๞อะไรกัน” คนถูกถามได้แต่นิ่ง นิ่ง นิ่งแล้วก็นิ่ง

        ชายหนุ่มยกยิ้มมุมปากอย่างนึกอะไรออกในทางกลับกันหากเวลาเ๽้าหล่อนคิดอะไรไม่ออกเพราะสมองไม่สั่งการ เขาควรจะกระตุ้นสักหน่อยนะ..มาดูกัน

        ริมฝีปากอุ่นยื่นไปจุ๊บกลีบปากบางเบาๆแล้วถอนคืนเพื่อรอผลลัพธ์

        “เอ่ออ..เป็๲แฟนกัน” นั่นไง! ได้ผล

        “รักจังเลยคนนี้ เก็บตังซะด้วย..เดี๋ยวจะเขินจนเผลอฉีกหมด”