เมื่ออาจันทร์หลับสนิทดีแล้วขวัญจึงได้เปิดกล่องออกดู โดยมีจุกกับแดงคอยนั่งลุ้นอยู่ข้างๆ แอ๊ดเสียงฝากล่องดังขึ้น พอกล่องเปิดกว้างแล้วปรากฎว่ามันคือ
ตอนนี้จุกกับแดงก็ลุ้นกันตัวโก่งทีเดียวพอเห็นแบบนี้แล้วขวัญจึงเลิกแกล้งทั้งสองตนเมื่อมองเข้าไปในกล่องขวัญเห็นมีของเพียงสิ่งเดียว จึงหยิบขึ้นมาเพื่อดูใกล้ๆ
ของสิ่งนี้เป็เพียงเหรียญเก่ามีขนาดเท่าเหรียญห้าบาทขนาดเล็กแต่ที่แปลกออกไปคือเป็เหรียญที่มีรูตรงกลาง เหรียญ มีสภาพเก่ามากไม่สามารถมองเห็นสัญลักษณ์อะไรได้เลย
ขณะที่พิจารณาเหรียญที่อยู่ในมือของตนจุกก็ทำท่าทางครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่เช่นกัน
“พี่ขวัญนำเืของพี่มาป้ายลงไปที่เหรียญ” จุกเมื่อนึกออกแล้วจึงรีบบอกขวัญทันที
“ต้องใช้เืเยอะหรือเปล่าจุก”ขวัญถามด้วยความงงงวย
“ไม่มากหรอกหยดเดียวก็พอ คุณยายบอกจุกมา”เมื่อขวัญได้ยินดังนั้นจึงรีบไปนำเข็มเย็บผ้ามาเจาะที่นิ้วชี้ด้านขวาของตนทันที
เมื่อมีเืไหลออกมาแล้วขวัญก็นำเหรียญมาถูกับนิ้วของตนพอเหรียญได้ัักับเืของขวัญก็เกิดแสงสว่างจ้าขึ้นมาภายในพริบตาแสงนั้นก็หายไป
เมื่อขวัญก้มลงมองเหรียญในมือตนอีกครั้งก็พบว่าจากเหรียญที่เก่าจนไม่น่าดูบัดนี้กลับมีสภาพที่สวยงาม
มีลวดลายล้อมรอบเหรียญเป็รูปกลีบดอกบัวสีน้ำเงินส่วนตัวเหรียญเป็สีเงินดูสวยงามเป็อย่างมาก
“พี่ขวัญนี่คือเหรียญบงกช คุณยายได้บอกกับจุกไว้ว่าถ้าเหรียญมีลวดลายให้พี่พูดคำว่าเข้ามา” ตอนนั้นที่จุกได้ฟังที่คุณยายพูดจุกก็ยังนึกสงสัยอยู่ว่าหมายถึงอะไร จนตอนนี้พอเห็นเหรียญถึงได้เข้าใจ
แดงผู้ที่ฟังอยู่ด้วยก็ได้แต่กระพริบตาปริบๆ เหมือนเขาจะถูกลืมไปแล้ว ยิ่งฟังเขาก็ยิ่งไม่เข้าใจจึงเอามือเกาหัวของตนด้วยความงง
นี่มันคือเื่อะไรกันจากเหรียญเก่าๆพอโดนเืก็กลายเป็เหรียญใหม่ หรือว่าเขาจะตายนานเกินไปแล้วจึงตามอะไรไม่ทันอย่างตอนนี้
“เข้ามา” ขวัญจึงพูดขึ้นทันที“โอ๊ย เจ็บชะมัด” หลังจากที่ขวัญได้พูดคำว่าเข้ามาก็รู้สึกเหมือนโดนอะไรดูดพอรู้สึกตัวก็เจ็บที่ก้นซะแล้ว
เพราะตอนที่โดนดูดเข้ามานั้นขวัญยังไม่ทันตั้งตัวพอเปลี่ยนสถานที่ก็รู้สึกเหมือนตัวเองลอยอยู่พอตกลงมาก็ก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นเจ็บจนน้ำตาเล็ดกันเลยทีเดียว
“สวัสดีเ้านาย เสียงเล็กๆที่คล้ายเด็กอายุ 4-5 ขวบดังขึ้น ผมขอแนะนำตัวก่อนผมคือระบบ 001มาจากดาวโลกซึ่งเป็โลกในอนาคตที่ห่างจากที่นี่หลายปีแสง
กระผมมาที่นี่ได้เพราะตอนที่เ้านายได้ย้อนเวลากลับมาได้ทำให้เกิด่เวลาผันพวน ผมอยู่ที่นี่มีหน้าที่ดูแลมิติให้เ้านายและรับซื้อผลผลิต
หรือเ้านายจะแลกเปลี่ยนสิ่งของอะไรก็ได้(ถ้ามันมีในระบบอะนะ)ในราคาที่เท่าเทียมกัน หากมีข้อสงสัยโปรดถาม"
เมื่อเสียงเล็กๆพูดจบ ในขณะนี้ขวัญมึนงงไปหมดแล้ว อะไรคือระบบ อะไรคือมิติ นี่เราตายอีกรอบแล้วหรือเปล่าคงไม่มั้งคนตายไม่น่าจะเจ็บ
ขวัญกำลังพยายามตั้งสติของตัวเองอยู่เอาหล่ะขวัญหายใจลึกๆ หายใจออก หายใจเข้า เมื่อตั้งสติได้แล้วจึงเอ่ยถามกับ 001ทันที
“สวัสดี 001 ที่นี่คือที่ไหนเหรอ” เพราะเมื่อขวัญมองไปรอบๆ พื้นที่ ที่นี่กวางขวางมากพอๆกับสนามฟุตบอลใหญ่ๆ ที่เคยเห็นรวมกันสักสองสนามได้
แต่ที่เธอรู้สึกตื่นเต้นจนทำให้เธอเบิกตาที่โตอยู่แล้วโตขึ้นไปอีกก็คือเธอมองเห็นห้องเย็นที่เธอไว้สำหรับเก็บเนื้อสัตว์ต่างๆทุกชนิดที่กินได้
ไม่ว่าจะสัตว์บกสัตว์น้ำ สัตว์ปีก หรือแม้กระทั่งสัตว์ทะเลแต่ห้องเย็นของเธอไม่ได้ใหญ่โตเหมือนกับที่เห็นด้านหน้าในตอนนี้เท่านั้นเอง
แค่ห้องเย็นยังไม่พอเพราะที่เธอเห็นในตอนนี้คือห้องเก็บของแห้งต่างๆ เธอเก็บทุกอย่างแยกประเภทไว้ ทั้งของกินของใช้ ข้าวสาร เครื่องปรุง เครื่องเทศ
เมล็ดผัก ผลไม้มีแทบทุกชนิดในตอนนั้นที่เธอหาได้ แต่ห้องในตอนนั้นก็เล็กกว่าตอนนี้เช่นกัน
ที่หน้าแปลกใจที่สุดคือบ้านสีขาวสองชั้นเป็บ้านที่เธอเคยอยู่กับลูกทั้งสามคนก่อนตายของทั้งหมดที่เธอเคยสร้างไว้มารวมกันอยู่ที่นี่ตรงหน้าเธอ
“เ้านาย ที่นี่เรียกว่ามิติสิ่งของที่เ้านายเห็นทั้งหมดคือของเ้านาย ก่อนที่เ้านายจะได้ย้อนเวลามา แต่ที่เ้านายเห็นว่ามันขยายใหญ่ขึ้นเป็ผลมากจากการที่เ้านายได้ทำความดีสั่งสมเอาไว้ด้วย”เมื่อขวัญได้ยินอย่างนี้ก็เกิดอาการใและดีใจไปพร้อมๆ กัน
ทางอีกฝั่งด้านนอกมิติจุกกับแดงที่ตอนนี้อ้าปาก ตาค้าง ไปแล้วเมื่ออยู่ดีๆ ก็มองเห็นขวัญหายวับไปกับตาพวกเขาทั้งสองต่างก็คิดว่าขวัญเป็ผีเหมือนกับพวกตนหรือเปล่าเพราะคนที่ไหนจะสามารถหายตัวได้
ทางด้านของขวัญชีวาตอนนี้ได้หลงลืมเพื่อนคู่หูทั้งสองของตนไปแล้วเพราะพอได้สำรวจมิติแล้วได้พบได้เห็นอะไรแปลกตามากมาย
ในมิติแห่งนี้มีสระน้ำที่มีสีขาวใสสะอาดและมีกลิ่นหอมอยู่ด้วย001 ได้แนะนำว่าน้ำในสระเรียกว่าน้ำบงกชเป็น้ำวิเศษสามารถดื่มล้างสารพิษในร่างกายได้แต่ต้องเจือจางก่อนสามารถใช้รดน้ำพืชต่างๆ ได้ทุกชนิด
เข้าใจง่ายๆ ก็คือใช้แทนน้ำเหมือนทั่วไปได้แต่ต้องเจือจาง เช่นน้ำธรรมดาโอ่งใหญ่ด้านนอกก็ใช้น้ำบงกชแก้วเดียว
ส่วนพื้นที่ว่างเปล่าที่เห็นเ้านายสามารถเรียกใช้แถบของระบบในการปลูกได้ เมื่อปลูกและได้ผลผลิตก็ค่อยสั่งเก็บเข้าคลังไว้ขายกับระบบต่อไป
ระบบ 001 มีหน้าที่แค่อยู่ในมิติเท่านั้น ส่วนพืชผลข้างนอกเ้านายจะขายให้ระบบก็ย่อมทำได้เช่นกัน เพราะดาวโลกในอนาคตขาดแคลนของสดเหล่านี้
เื่ของการใช้งานระบบจะค่อยสอนให้เ้านายเองตอนนี้ขวัญได้แต่ทึ่งกับเื่ที่ตัวเองเป็เ้าของมิติมหัศจรรย์นี้
เพราะถ้ามีมิตินี้อยู่คุณภาพการดำรงชีวิตของเธอและครอบครัวก็คงไม่ลำบากแล้วในขณะที่สมองกำลังคิดเท้าของเธอก็เดินเข้าไปทางบ้านที่เธอเคยอยู่
เธอเดินไปที่ห้องของลูกๆของเธอตามความทรงจำเดิม แล้วน้ำตาเธอก็ไหลเธอคิดถึงลูกๆแต่ถ้าจะต้องมีสามีคนเดิมอีกเธอก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง
ยังมีเวลาคิดอีกต้อง3 ปีก่อนที่เธอจะได้เจอคนนั้นไม่แน่ว่าจะได้เจอกันในชาตินี้สักหน่อย เพราะเธอไม่คิดจะไปทำงานโรงงานแล้ว
เื่เร่งด่วนในตอนนี้คือเธอจะต้องทำให้ตัวเองมีฐานะที่มั่นคงก่อนเพราะถ้าเธอมีลูกจะได้มีเวลาอยู่กับลูกมากขึ้นจะได้ไม่เหมือนกับชาติที่ผ่านมา
เมื่อเดินมาถึงห้องนอนของตัวเองเธอก็เดินเข้าไปสำรวจพบว่าของทุกอย่างยังอยู่เหมือนเดิมวางที่เดิม แต่ที่มีเพิ่มขึ้นมาคือมีกระดาษวางอยู่ที่โต๊ะข้างเตียงของเธอหนึ่งแผ่นเธอพบว่ามีข้อความในนั้นจึงเริ่มอ่าน
ถึงขวัญและเพชรลูกรักของแม่ทั้งสองคน
เมื่อไหร่ก็ตามที่ลูกได้อ่านจดหมายฉบับนี้นั่นแสดงว่าแม่ได้จากลูกทั้งสองไปแล้วขวัญไม่ต้องแปลกใจถึงสิ่งของที่ได้รับจากแม่หรอกนะ เป็เพราะบรรพบุรุษของเราได้สั่งเอาไว้ทุกรุ่นว่าให้ส่งต่อของที่อยู่ในกล่องให้กับเฉพาะลูกสาวคนโตเท่านั้น
ความหวังในชีวิตแม่ก็คือแม่ปรารถนาให้ลูกทั้งสองมีความสุขและใช้ชีวิตให้ดีแม่มีที่ดินอยู่ 20 ไร่ที่ดินอยู่ติดกับป่าไผ่ข้างศาลเ้าร้าง
แม่อยากให้ขวัญกับ เพชรแบ่งกันคนละครึ่ง แล้วใช้ที่ดินตรงนั้นสร้างประโยชน์ต่อไปเื่ฉโนดที่ดินไปถามเอากับปู่ เพราะแม่ฝากให้ปู่จัดการให้ที่ดินตรงนั้นหากไม่ใช้เ้าของที่ที่แท้จริงจะไม่สามารถใช้ประโยชน์อะไรได้เลย เมื่อขวัญไปดูก็จะรู้เองสุดท้ายนี้แม่ขอบอกลูกทั้งสองคน แม่รักลูกทั้งสองคนนะ จงใช้ชีวิตให้มีความสุข
รักจากแม่
เมื่อขวัญได้อ่านจดหมายจบลงขวัญก็กอดจดหมายฉบับนั้นไว้แน่น แม่จากเธอกับน้องไปเร็วมาก เธอแทบจำอะไรไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
แต่แม่ก็ยังคงนึกถึงน้องกับเธอตลอดเวลานี่คือความรักที่แม่มีให้เธอเธอสัญญาต่อหน้าจดหมายฉบับนี้ว่าเธอกับน้องจะใช้ชีวิตให้มีความสุขและต้องดีขึ้นในทุกๆวัน
“ 001ขวัญขอออกจากที่นี่ก่อน” เมื่อคำพูดขวัญจบลง 001ก็ส่งขวัญออกมาทันที ครั้งนี้ดีหน่อยตรงที่กลับมาอยู่บนที่นอนจึงทำให้ไม่เจ็บตัว
พอจุกกับแดงมองเห็นขวัญที่อยู่ดีๆก็โผล่ออกมาจากอากาศก็พากันตกตะลึงอ้าปากตาค้างกันอีกรอบ
“พี่ขวัญ พี่หายไปไหนมาทำไมเราหาพี่ไม่เจอเรียกไปก็ไม่ขานรับ” จุกรีบถามอย่างละล้าละลังส่วนแดงก็กางหูรอฟังคำตอบด้วยเช่นกัน
“พี่หายเข้าไปในเหรียญมา”ในขณะตอบคำถามจุก ขวัญก็หยิบเหรียญขึ้นมา เพื่อที่จะหาเชือกมาคล้องในรูแล้วจะนำมาห้อยคอไว้ตอนนี้ห้อยเชือกไปก่อนไว้มีเงินค่อยเปลี่ยนเป็สร้อย
“ในเหรียญ”จุกกับแดงต่างมองเหรียญด้วยความงุนงง หายเข้าไปได้ยังไงทั้งสองตนต่างก็พากันเกาหัวของตน
“เอาไว้พรุ่งนี้พี่จะเล่าให้ฟังนะ คืนนี้ดึกมากแล้วพี่ขอนอนก่อนง่วงมากแล้ว”ขวัญเอ่ยบอกกับทั้งสองตนแล้วก็เอนตัวลงนอนทันที
2K
