บทที่6
มิติแห่งความหวัง
เว่ยเถียนเถียนตื่นขึ้นมาในตอนบ่ายทว่าเธอก็ยังรู้สึกปวดหัวอยู่ไม่น้อยอาจจะเป็เพราะความตึงเครียดที่เจอมาตลอดทั้งวันก็เลยทำให้ไม่สบายเนื้อสบายตัวสักเท่าไรส่วนลูกชายวัยห้าขวบของเธอนั้นกำลังเดินไปเดินมาเพื่อสำรวจห้องเช่าที่ซึ่งเป็บ้านใหม่ของพวกเขาอยู่
เธอหันไปพูดกับจางเสวียอี้ลูกชายอันเป็แสงสว่างในชีวิตของเธอ"แม่ขอพักผ่อนต่อสักหน่อยนะเสวียอี้ ส่วนลูกอยากไปสำรวจรอบ ๆบ้านใหม่หรือเปล่า"
จางเสวียอี้ยิ้มอย่างกระตือรือร้น"ครับแม่ ผมอยากไปสำรวจดูรอบ ๆ นิดหน่อยจะได้รู้ว่าแถวบ้านใหม่นี้มีอะไรบ้าง”
"งั้นก็ไปเถอะแต่อย่าไปไกลเกินไปนะและกลับบ้านก่อนค่ำด้วย" เว่ยเถียนเถียนยิ้มให้ลูกชาย
จางเสวียอี้พยักหน้าและออกจากบ้านเช่าด้วยความตื่นเต้นเขามองดูรอบ ๆ บริเวณที่พักใหม่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทุกอย่างดูแปลกตาและน่าสนใจสำหรับเด็กน้อยอย่างเขาบ้านเช่าของพวกเขาอยู่ใกล้กับตลาด ทำให้ได้เห็นผู้คนมากมายที่มาเดินซื้อของจางเสวียอี้เดินผ่านร้านค้าต่าง ๆ ที่มีสินค้ามากมายทั้งของกิน ของใช้และของตกแต่ง
ในขณะที่จางเสวียอี้สำรวจตลาดก็ได้ยินเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของผู้คนที่เดินไปมามีร้านขายผลไม้สดใหม่ร้านขายขนมหวานที่มีกลิ่นหอมอร่อยและร้านขายเสื้อผ้าที่มีสีสันสดใสเขามองเห็นเด็กๆที่วิ่งเล่นกันอย่างสนุกสนานและมีพ่อค้าแม่ค้าที่พูดคุยกับลูกค้าด้วยรอยยิ้ม
เว่ยเถียนเถียนเอนกายลงบนที่นอนเพื่อพักผ่อนใน่บ่ายร่างกายของเธอรู้สึกเหนื่อยล้าจากเื่กังวลใจต่าง ๆ ในวันนี้เมื่อตาหลับเธอก็เข้าสู่ภวังค์แห่งการหลับลึกทันที
ในฝันเว่ยเถียนเถียนพบว่าตนเองมายืนอยู่ในสถานที่แปลกประหลาดมันเป็โกดังสินค้าขนาดใหญ่ที่มีแสงสว่างมากกว่าปกติ ผนังของโกดังทำจากอิฐแ่าภายในโกดังมีชั้นวางของสูงเรียงรายอยู่หลายแถวแต่ละแถวเต็มไปด้วยวัตถุดิบหลากหลายชนิด
เว่ยเถียนเถียนรู้สึกหิวมากเธอเดินเข้าไปใกล้ชั้นวางที่มีผลไม้หลากสีสันและหยิบแอปเปิ้ลสีแดงสดลูกหนึ่งขึ้นมาดูมันดูน่ากินมากจนเธอไม่สามารถห้ามใจได้จึงกัดแอปเปิ้ลลูกนั้นอย่างเอร็ดอร่อยรสชาติหวานกรอบของแอปเปิ้ลทำให้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที
ในขณะที่กำลังเคี้ยวแอปเปิ้ลอย่างเพลิดเพลินเว่ยเถียนเถียนสังเกตเห็นว่าที่ชั้นวางซึ่งเธอหยิบแอปเปิ้ลออกมานั้นมีแอปเปิ้ลลูกใหม่มาแทนที่ทันทีมันดูเหมือนว่าแอปเปิ้ลในโกดังนี้จะไม่มีวันหมดเธอรู้สึกประหลาดใจมากแต่ก็รู้สึกดีใจที่มีอาหารอุดมสมบูรณ์ให้ได้เลือกกิน
เธอลองเดินไปดูชั้นวางอื่นๆ ในโกดัง พบว่ามีผักสดหลากชนิดวางเรียงรายอย่างเป็ระเบียบ ทั้งผักกาด แครอทหัวไชเท้า และผักชี นอกจากนี้ยังมีธัญพืชต่าง ๆ เช่น ข้าวเ้า ข้าวเหนียว ข้าวโอ๊ตและเมล็ดถั่วหลายชนิด ทุกอย่างดูสดใหม่และมีคุณภาพดีมาก
เว่ยเถียนเถียนเดินไปยังชั้นวางที่มีเครื่องปรุงและเครื่องเทศต่างๆ มีทั้งน้ำมันมะกอก น้ำปลา ซอสถั่วเหลือง และเครื่องปรุงอื่น ๆที่เธอเคยใช้ทำอาหารในชีวิตประจำวันทุกสิ่งทุกอย่างในโกดังนี้มีอยู่ครบครันและไม่มีขาดแคลน
เธอรู้สึกเหมือนว่าที่นี่เป็์ของนักทำอาหารทั้งวัตถุดิบที่อุดมสมบูรณ์และเครื่องปรุงที่มีหลากหลายชนิดทำให้เธอสามารถสร้างสรรค์เมนูอร่อย ๆ ได้มากมายในขณะที่กำลังตื่นเต้นกับความเป็ไปได้ต่าง ๆที่จะทำอาหารในโกดังนี้เธอก็ได้ยินเสียงลูกชายเรียกชื่อจากที่ไกล ๆ
"แม่!แม่!" จางเสวียอี้ร้องเรียก
เสียงเรียกของลูกชายทำให้เว่ยเถียนเถียนสะดุ้งตื่นและพบว่าตนเองนอนอยู่บนที่นอนในห้องเช่าของตนเองภายในมือยังคงถือแอปเปิ้ลที่กัดแล้วอยู่ เธอมองดูแอปเปิ้ลในมือด้วยความประหลาดใจและเมื่อสติสัมปชัญญะกลับมาเต็มที่ก็เริ่มเข้าใจว่าที่ได้เห็นและััในโกดังสินค้านั้นไม่ใช่ความฝันธรรมดามันอาจจะเป็มิติส่วนตัวที่เชื่อมโยงกับเธอ
เว่ยเถียนเถียนมองดูแอปเปิ้ลในมือและพิจารณาเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเธอรู้สึกตื่นเต้นและกังวลในเวลาเดียวกันที่ผ่านมาเคยได้ยินเื่ราวเกี่ยวกับมิติลี้ลับและความสามารถพิเศษแต่ไม่เคยคิดว่าตนเองจะมีประสบการณ์เช่นนี้
เธอเริ่มคิดถึงสิ่งที่เธอสามารถทำได้กับมิติส่วนตัวนี้หากมันเป็ความจริงที่เธอสามารถเข้าถึงโกดังสินค้าที่ไม่มีวันหมดได้ชีวิตของเธอและลูกชายก็จะมีความมั่นคงและสะดวกสบายมากขึ้นหากสามารถนำวัตถุดิบจากโกดังมาขายหรือใช้ทำอาหารขายได้นอกจากนี้ยังสามารถใช้เครื่องปรุงและวัตถุดิบเ่าั้เพื่อสร้างสรรค์เมนูอร่อย ๆที่จะดึงดูดลูกค้าให้มาที่ร้านของเธอ
จางเสวียอี้เดินเข้ามาในห้องเห็นแม่ที่เพิ่งตื่นจากการงีบหลับก็นั่งอยู่บนเตียงสีหน้าก็เต็มไปด้วยความกังวล
"แม่เป็ยังไงบ้างครับแม่คงเหนื่อยมากใช่ไหม" จางเสวียอี้ถามด้วยความห่วงใย
"แม่ไม่เป็ไรหรอกแค่ได้พักสักครู่ก็หายเหนื่อยแล้ว" เว่ยเถียนเถียนตอบกลับลูกชาย
จางเสวียอี้มองเห็นแอปเปิ้ลในมือของแม่ก็รู้สึกประหลาดใจ"แม่ครับ แอปเปิ้ลนั่นแม่ไปเอามาจากไหนเหรอ"
เว่ยเถียนเถียนไม่ตอบว่าอะไรเพียงแต่ถามกลับไป"ลูกไปสำรวจข้างนอกเจออะไรบ้างเล่าให้แม่ฟังสิ"
"ผมไปเดินรอบๆ หมู่บ้านเจอร้านขายของเยอะแยะเลยครับ มีร้านขายขนม ร้านขายของใช้และมีตลาดสดด้วย น่าสนใจมากเลยผมเห็นว่ามีหลายอย่างที่เราสามารถซื้อมาใช้ได้" จางเสวียอี้รีบเล่า
"มีความคิดอะไรดีๆ ขึ้นมาบ้างไหม" เว่ยเถียนเถียนถามด้วยความสนใจ
จางเสวียอี้พยักหน้า"มีสิครับ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกหิวแล้วแม่เรามีอะไรกินบ้างหรือเปล่า"
"แม่ก็หิวเหมือนกันเอาอย่างนี้ ลูกไปล้างไม้ล้างมือก่อนแล้วเดี๋ยวเรามาทำอาหารกันนะ" เว่ยเถียนเถียนบอก
จางเสวียอี้ทำตามที่แม่บอกรีบไปล้างมือในห้องน้ำส่วนเว่ยเถียนเถียนก็รีบเข้ามิติลับของเธอเพื่อเอาวัตถุดิบออกมาเตรียมทำอาหาร
เมื่อเข้ามาในมิติเธอก็เลือกหยิบผักสดผลไม้ และเนื้อสัตว์ที่ดูสดใหม่เธอยังหยิบแอปเปิ้ลออกมาอีกลูกหนึ่งเพื่อให้ลูกชายของเธอด้วย
เว่ยเถียนเถียนออกมาแล้วยื่นแอปเปิ้ลให้ลูกชาย"นี่...กินแอปเปิ้ลรองท้องก่อนนะ แม่จะเตรียมอาหารให้"
จางเสวียอี้รีบกัดแอปเปิ้ลและยิ้มด้วยความพอใจ"หวานกรอบมากเลยครับแม่"
"วันนี้เราจะทำผัดผักกับเนื้อหมูและซุปผักสด ๆ ลูกชอบไหม" เว่ยเถียนเถียนหันไปถามลูกชายด้วยหน้าตาที่ยิ้มแย้ม
"ชอบครับแม่ผมชอบทุกอย่างที่แม่ทำ" จางเสวียอี้พยักหน้า
สองแม่ลูกนั่งกินอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อยอาหารบนโต๊ะมากมายและมีแต่ของดีทั้งนั้นจางเสวียอี้ตักเนื้อหมูชิ้นใหญ่เข้าปากแล้วเคี้ยวอย่างมีความสุขความหอมของเนื้อที่ผสมกับซอสที่เว่ยเถียนเถียนปรุงทำให้เขารู้สึกเหมือนได้กินอาหารที่ดีที่สุดในชีวิต
"แม่ครับผม...ผมรู้สึกว่าผมโชคดีมากที่มีแม่อยู่ด้วยตอนที่เราอยู่บ้านจางพวกเราไม่เคยได้กินอาหารดี ๆ อย่างนี้เลยย่ามักจะเก็บเนื้อเอาไว้ให้พ่อกับอาส่วนผมกับแม่ก็ได้แต่กินผัก" จางเสวีอี้พูด
เว่ยเถียนเถียนยิ้มและกอดลูกชายเอาไว้"แม่เข้าใจ แต่ต่อไปนี้พวกเราจะไม่ต้องทนอดอีกแล้วนะแม่สัญญาว่าลูกจะได้กินอาหารดี ๆ ทุกวัน"
"แม่ครับวันนี้ผมมีความสุขที่สุดเลย" จางเสวียอี้ตื้นตันใจจนร้องไห้ออกมา
เว่ยเถียนเถียนลูบศรีษะลูกชายอย่างอ่อนโยนเมื่อนึกถึงควาทรงจำของเ้าของร่างเดิมแล้วที่ผ่านมาสองแม่ลูกช่างน่าสงสารจริง ๆทั้ง ๆ ที่เงินซื้อกับข้าวเข้าบ้านเป็เงินของเว่ยเถียนเถียนแต่เธอกับลูกชายกลับไม่เคยได้กินอาหารดี ๆ เลย เว่ยเถียนเถียนจึงสัญญากับเ้าของร่างเดิมว่านับจากนี้ต่อไปเธอจะดูแลลูกชายคนนี้ให้ดีที่สุด
4K
