ตอนที่ 3 ทางเดินแห่งิญญา
หวังหงพูดยังกับฉันติดหนี้ชีวิตเขาไว้อย่างงั้นล่ะ ! นี่เราไม่เคยมีบุญคุณอะไรต่อกันเลยนะ
สิ่งที่เขาพูดออกมามันทำให้ฉันรู้สึกแย่มากเลยล่ะ ถ้าพูดแกมบังคับขนาดนี้ฉันว่าเขาก็ควรออกจากบ้านฉันไปซะ
“ นี่อยู่เฉยๆนายจะมาลากให้ฉันไปช่วยภรรยาเธอน่ะหรอ นายจำได้มั้ยตอนเรียนสมัยมัธยม นายไม่เคยสนใจอะไรฉันสักนิด คำพูดคำเดียวยังไม่เคยจะมี นายทำตัวเหมือนนายเป็พระเ้าของโรงเรียน ไม่สนใจใครทั้งสิ้นนอกจากตัวนายเอง แต่ในวันนี้พอนายเดือดร้อน กลับรีบมาอ้อนวอนให้ฉันช่วย อย่างนี้มันไม่มากไปหน่อยหรอ หะ!! ออกไปจากบ้านฉันเลยนะ”
“ จื้อเหว่ย ฉันขอโทษ เธอใจเย็นๆก่อนนะ อย่าเพิ่งใช้อารมณ์ กรุณาฟังฉันก่อน....”
ฉันเปิดประตูบ้านแล้วดันตัวเขาออกไปนอกบ้าน หวังหงพยายามที่หาคำอธิบายมาพูดให้ฉันฟัง แต่ฉันขี้กียจจะฟังคำพูดคนเห็นแก่ตัวอย่างเขาแล้ว สักพักฉันรำคาญจึงปิดประตูใส่หน้าเขา!
ปัง!!!!
แต่เดี๋ยวก่อนนะ.... ดูเหมือนว่าเื่นี้ต้องมีความเกี่ยวโยงกับหลิวหลงถิงอย่างแน่นอน ไม่งั้นเขาคงไม่เตือนฉันเื่หวังหงเมื่อคืนหรอก แล้วนี่ถ้าฉันไล่หวังหงไป ไม่ช่วยเหลือเขา ฉันต้องถูกหลงถิงลงโทษแน่ๆ!
ทำไมฉันต้องมาลังเลเื่อะไรแบบนี้ด้วย เห้อ... ความคิดในหัวฉันตอนนี้มันตีกันไปหมดแล้ว ช่วยหรือไม่ช่วยดี??? ถ้าฉันไม่ช่วยเขา หลงถิงก็จะลงโทษฉัน ไม่เอาทารกงูออกจากท้องฉันด้วยแน่นอน แค่คิดว่าพอถึงกำหนดคลอดแล้วงูทะลุออกมาจากผนังท้องของฉัน แค่นี้ก็ก็รู้สึกขนลุก อยากจะอาเจียนแล้วล่ะ
ขณะที่ฉันกำลังเอนกายดูรายการทีวีประจำของฉัน ในหัวของฉันก็มีแต่เื่ของหวังหงวนเวียนไปมา สักพักก็มีเสียงผู้ชายเปล่งออกมาจากข้างหลังของฉัน
“ ดูทีวีสนุกมั้ยล่ะ!?”
“ ก็ดีนะ...”
เอ๊ะ เดี๋ยวนั้นเสียงนั่นมัน....หลงถิงนี่ ฉันรีบหันหลังกลับไปดู พอเห็นหน้าเขามันทำให้ฉันทำตัวไม่ถูกเลย หลงถิงทำหน้านิ่งมาก สายตาจดจ้องมาที่ฉัน
“ เงียบเดี๋ยวนี้นะ!” ทันใดนั้นเอง ทีวีก็ดับลงทันทีเมื่อหลงถิงพูดออกมา ฉันนี่ใแบบบอกไม่ถูกเลยล่ะ ฉันจ้องมองไปที่ทีวีจอสีดำ ไม่มีภาพใดปรากฏบนหน้าจอ แล้วเดินไปกดปุ่มเปิดที่ทีวี แต่ไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้น ฉันดึงปลั๊กแล้วเสียบใหม่ มันก็ยังไม่ติดอยู่ดี
“ หลิงหลงถิง!!!! นายทำทีวีฉันเสียแล้วเนี่ย รู้ตัวมั้ยหะ!”
“ ไปเรียกให้หวังหงเข้ามาในบ้านเดี๋ยวนี้” เขาชี้ไปที่ประตูบ้าน นี่เขาออกคำสั่งกับฉันหรอเนี่ย เอ้ย ลืมไป ฉันเป็ทาสเขานี่ เ้านายสั่ง ฉันก็ต้องทำตามสินะ...
แค่เจอเื่ของหวังหงฉันก็หงุดหงิดจะแย่อยู่ละ นี่หลงถิงยังจะมาทำให้ทีวีฉันเสียอีก นี่ถ้าเขาไม่ได้เป็พญางูขาวมีอิทธิฤทธิ์อะไรนะ ป่านเนี้ยเขาคงโดนฉันไล่ตะเพิดออกไปแล้ว!
“ ฉันไม่เปิด! ได้ยินมั้ย ฉันไม่เปิด!!! ถ้านายอยากจะให้ฉันช่วยหวังหง นายก็รีบเอางูออกจากท้องฉันก่อนสิ ไม่งั้นยังไงฉันก็ไม่ช่วย!”
พอฉันพูดจบ หลงถิงก็รีบพุ่งตัวมาที่ฉันแล้วนั่งลงข้างๆ จับแก้มทั้งสองข้างของฉันบีบเข้าหากัน แล้วจ้องมาที่ดวงตาของฉัน หน้าแทบจะติดกันอยู่ละนะ นายทำอะไรเนี่ย!!
“ เธอไม่กลัวฉันรึยังไง?”
ดวงตาของหลงถิงแม้ดูดุร้ายเหมือนงู แต่สีตาเขียวมรกตแบบนั้นมันช่างสวยเหลือเกิน เหมือนมันมีแรงดึงดูดเลย แต่ถึงอย่างงั้นก็เถอะแม้ตาเขาจะสวยแค่ไหน ความดุร้ายของนายมันทำให้หัวใจฉันเต้นรัวเป็กลองแล้วนะ ฉันขัดขืนอะไรเขาไม่ได้ เจ็บหน้าไปหมดแล้วนะ ! แต่ก็ต้องฝืนทำเป็ไม่กลัว....
“ไม่ ฉันไม่กลัวนายสักนิด ถ้านายไม่เอางูในท้องออกให้ฉัน ฉันก็ไม่ให้หวังหงเข้ามาเหยียบในบ้านแน่นอน!”
หลงถิงทำสีหน้ายิ้มแบบเยาะเย้ยใส่ฉัน แล้วก้มมองไปที่ท้องของฉัน....
“ ลูกพ่อ... แม่ของเ้าไม่รักเ้าเอาเสียเลยนะ อยากจะให้พ่อเอาเ้าออกอยู่ตลอดเวลา แม่เขาอยากให้พ่อฆ่าเ้า เ้าอยากลองแสดงฤทธิ์มั้ยล่ะ แม่ของเ้าจะได้รู้ว่าเ้าเก่งกาจขนาดไหน”
พอหลงถิงพูดจบ มันเหมือนทารกงูในท้องจะรับรู้และได้ยินสิ่งที่หลงถิงพูด ฉันรับรู้ได้ว่าในท้องของฉันมันเริ่มมีการเคลื่อนไหวบางอย่าง จนทำให้รู้สึกปวดท้องทีละนิดๆ หลงถิงมองแล้วหัวเราะที่ฉันเ็ป สักพักความปวดเริ่มทวีคูณมากขึ้นเรื่อยๆ มันปวดเหมือนมีใครเอามีดมากรีดอยู่ในท้อง ฉันไม่เคยปวดท้องอะไรแบบนี้มาก่อนในชีวิต ปวดจนล้มลงไปกลิ้งอยู่ที่พื้น
“ โอ๊ย....”
“ เธอยังจะขัดคำสั่งฉันอยู่หรือเปล่า?” หลงถิงเอนตัวลงบนโซฟาอย่างสบายใจ แล้วมองดูฉันกลิ้งอยู่บนพื้นด้วยความเ็ป
“ ฉัน..จะ..ไม่มีทาง..ฟังนาย!!” ถึงจะเ็ปแค่ไหน ฉันก็จะไม่ยอมนายหรอกหลงถิง
หลงถิงไม่โต้ตอบใดๆกับฉัน แต่ความเ็ปภายในท้องมันเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ เหมือนภายในท้องกำลังถูกกัดกินจากทารกงู มันเ็ปอะไรแบบนี้ ถ้าจะฆ่าฉันก็รีบฆ่าเถอะ อย่าให้เ็ปแบบนี้เลย!
น้ำตาแห่งความเ็ปมันไหลรินออกมา ฉันร้องโอดครวญอย่างกับคนบ้าคลั่ง จนในที่สุดฉันก็ต้องยอมแพ้ต่อความเ็ปนี้ แล้วคลานเข้าไปเกาะขาของหลงถิง แล้วพูดว่า
“ ได้โปรดเถอะ ช่วยให้มันหยุดที ฉันเจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว ตอนนี้ฉันยอมทุกอย่างแล้ว จะเชื่อฟังนายทุกอย่าง ขอร้อง...”
“ แน่ใจนะ? จะไม่มีปัญหาแล้วใช่มั้ย?” หลงถิงถามฉันด้วยหน้าหยิ่งยโส
มันไม่มีทางเลือกอีกแล้ว... ฉันพยักหน้าตอบรับเขา และให้สัญญาว่าต่อไปนี้ฉันจะเชื่อฟังเขา ไม่ขัดคำสั่งเขาอีก…สักพักพอหลงถิงสั่งให้งูในท้องฉันหยุด ความเจ็บก็หายไปทันที หลงถิงค่อยๆพยุงฉันขึ้นมาจากพื้น แล้วจับหน้าฉันเงยขึ้น ค่อยๆลูบลงไปที่หัวของฉันอย่างถนุถนอม เหมือนจะเอ็นดูฉัน แต่มันไม่ใช่ล่ะมั้ง....
“ ดูสิ เธอปวดจนหน้าซีดเป็ไข่ต้มหมดแล้วนะ ฉันรู้ว่าต่อไปนี้เธอจะไม่ดื้อกับฉันอีก เพราะเธอคงรู้ผลของการที่เธอดื้อ ไม่เชื่อฟังฉันแล้วนะ เอาล่ะ! ไปเปลี่ยนชุดซะ แล้วเราจะไปที่บ้านของหวังหงด้วยกัน”
หึ คำพูดทำตัวเป็คนมีเมตตา แต่การกระทำของมันมันตรงกันข้ามกันซะจริง ฉันทำอะไรนายไม่ได้อยู่แล้วนี่ ทำได้อย่างเดียวคือทนต่อไป ฉันเดิมกุมท้องค่อยๆขึ้นไปบนห้องเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า
หลงถิงตามติดฉันทุกย่างเก้า
เมื่อฉันแต่งตัวเสร็จก็เดินลงมาจากห้อง เปิดประตูเพื่อไปหาหวังหง ฉันมองเขาด้วยสายตาโกรธเคือง ก็เพราะเขาเป็สาเหตุให้ฉันต้องเ็ปแบบเมื่อกี้ยังไงล่ะ เพราะนายแท้ๆหวังหง นี่ถ้าไม่ใช่ว่าฉันถูกหลงถิงบังคับ ฉันคงเรียกเงินจากเขาเพื่อช่วยเหลือภรรยาของเขาแล้วล่ะ ใครอยากจะทำให้ฟรีๆกันล่ะ
หวังหงก็พาฉันขึ้นรถไปเพื่อไปที่บ้านหลังนั้น แน่นอนว่า หวังหงไม่เห็นหลงถิงอย่างแน่นอน...
บ้านที่ภรรยาของหวังหงอาศัยอยู่มันอยู่ห่างจากบ้านฉันอยู่พอประมาณ ใช้เวลาขับรถประมาณหนึ่งชั่วโมงมันไม่ได้ไกลจากตัวเมืองมากนัก ก็ยังถือว่าอยู่ในแหล่งคนชุกชุมและดูจากสภาพแวดล้อมทั้งหลายแล้ว มันทำให้ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่า บ้านที่ทำเลดีแบบนี้ทำไมถึงขายได้ในราคาที่ถูกมากจนไม่น่าเชื่อ
เมื่อถึงบ้าน...ฉันรับรู้ได้ถึงบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหม่นหมอง ไร้ซึ่งชีวิตชีวา หน้าบ้านมีขนาดกว้างมาก แต่สภาพทางเดินไม่ค่อยน่าดูสักเท่าไหร่นัก ถึงแม้ตอนนี้จะเป็่สายๆที่แสงแดดยังรำไรอยู่ แต่ภายในบ้านกลับมองดูเศร้าหมอง มืดมนไปหมด จนทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดไปหมด
ฉันเข้าไปทักทายแม่ของภรรยาหวังหง แต่เธอช่างดูเหมือนคนที่สุขภาพไม่สู้ดีนัก นั่งเหมือนคนล่องลอยอยู่บนรถเข็นคนป่วย สักพักหวังหงก็พาฉันเข้าไปในห้องที่ภรรยาเขาอยู่
“ นี่ภรรยาของฉัน เธอชื่อว่าเจียวเหมย ตอนนี้เธอคงเห็นสภาพของภรรยาฉันแล้วใช่มั้ย ว่าเธอดูทรมานมากแค่ไหน...”
ฉันมองดูไปที่เจียวเหมย เธอมองดูเหมือนคนที่ไม่ค่อยปกติสักเท่าไหร่ นั่งอยู่บนเตียงแล้วเหม่อลอยมองไปที่หน้าต่างบานเล็กๆ ร่างกายซูบผอมราวกับอดข้าวอดน้ำมานาน ฉันล่ะอยากรู้จริงๆเธอได้กินอะไรลงท้องไปมั่งหรือเปล่านี่
“ ฉันไม่รู้จะทำอย่างไรดีจื้อเหว่ย เธอเป็คนเดียวที่จะช่วยฉันได้ ช่วยฉันทีเถอะนะ ถือว่าสงสารลูกของฉันที่อยู่ในท้องของเจียวเหมยเถอะ”
สักพักร่างกายของฉันเริ่มรับรู้ถึงไอเย็นผิดปกติค่อยๆไล่ขึ้นมาั้แ่ขา จนตัวของฉันเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งไปทั่วทั้งตัว ความรู้สึกตอนนี้คือฉันไม่สามารถขยับร่างกายใดๆได้เลย ฉันไม่สามารถบังคับตัวเองได้ รู้สึกเหมือนกับตอนที่หยิงกูถูกหลงถิงยึดร่างในตอนนั้นเลยล่ะ
“ บ้านหลังนี้มันตั้งอยู่บนทางเดินแห่งิญญา....”
ปากของฉันมันขยับไปเองโดยที่ฉันไม่สามารถขัดขืนอะไรได้เลย อย่าบอกนะว่าหลงถิงกำลังยึดร่างของฉันเพื่อสื่อสารกับหวังหง!!!
หลงถิงบังคับร่างกายฉันให้มองไปรอบๆห้อง แต่ฉันก็ไม่เห็นอะไรที่ผิดปกติสัดนิด แต่เมื่อมองผ่านหน้าต่างไปที่ถนน ฉันกลับมองเห็นเป็ภาพที่ถนนนั้นเต็มไปด้วยขยะมากมายเกลื่อนกลาดเต็มท้องถนน ถุงพลาสติก หรือแม้แต่ร่างของสัตว์ที่เน่าเปื่อยแล้วถูกทิ้งอย่างไม่เป็ที่ ทั้งที่ก่อนหน้าที่เข้ามาบ้าน มันไม่ใช่สภาพแบบตอนนี้นะ นี่คงเป็สิ่งที่หลงถิงอยากจะให้ฉันเห็นและรับรู้
เมื่อมองไปที่เจียวเหมย ฉันมองเห็นร่างเงาดำของเด็กหลายๆคน กำลังเกาะอยู่ที่ตัวเธอ! นอกจากจะมีร่างเงาดำของเด็กแล้ว ยังมีิญญาหญิงสาวแต่งกายเป็ชุดนอนสีขาวที่สกปรกๆ ผมรุงรังปิดหน้าปิดตาไปหมด ิญญาสาวผู้นั้นกำลังยืนเอามือปิดใบหน้าของเจียวเหมยอยู่
“ เส้นทางสู่สรวง์ แค่เดินไปทีละก้าว เ้าก็จะถึง แต่นี่! เ้าคงไม่สามารถหลุดพ้นจากโลกใบนี้ได้สินะ ถึงต้องวนเวียนชดใช้กรรมอยู่ที่นี่ เ้าจงกลับไปที่ๆเ้าควรอยู่ซะ อย่ามายุ่งกับผู้หญิงและคนในบ้านนี้อีก เ้าเป็เพียงิญญาเร่ร่อนชั้นต่ำ ยังริอาจจะมาสร้างบาปเพิ่มให้แก่ตัวเ้าอีกงั้นหรือ ไม่กลัวนรกจะลงฑัณท์เ้าหรือยังไงกัน หากพวกเ้ายังทำร้ายมนุษย์อยู่เช่นนี้ล่ะ อย่าหาว่าข้าโหดร้ายนะ!!!”
หลงถิงที่ยึดร่างฉันอยู่ บังคับให้ฉันพูดอะไรแบบนั้นออกมา
เมื่อเอามือแตะไปที่ไหล่ของเจียวเหมย ิญญาหญิงสาวนั้นก็กรีดร้องออกมาด้วยความโหยหวนทันที มันต้องเป็อย่างนั้นอยู่แล้ว เพราะหลงถิงแม้เป็พญางูขาว แต่เขาก็มีพลังตบะหลายร้อยปี มันย่อมทำให้เขามีพลังในการกำจัดิญญาชั่วร้ายอยู่ในตัว ทันใด้นั้นเองิญญาที่เกาะอยู่ที่ร่างของเจียวเหมยก็กระเด็นไปกระแทกกับกำแพงอย่างแรง เสียงโหยหวน กรีดร้องด้วยความทรมานกังวานไปทั่วทั้งห้อง เหล่าิญญาเงาดำทั้งหลายค่อยๆแตกสลายกันไปทีละตนๆ ทันใดนั้นเองเจียวเหมยจากที่หน้าเหม่อลอยเหมือนร่างไร้ิญญาก็จ้องมองมาทีฉันด้วยความโกรธแค้น เหมือนฉันกับเธอมีความแค้นต่อกันมาหลายชาติ ใบหน้าของเธอกลายเป็หน้าที่เละเทะ หนอนไชออกมาตามิั ดวงตาสีแดงราวกับสีเื นี่มันอะไรกันเนี่ย!!!!!
3K
