หลี่ตงหยางมองหญิงสาวทั้งสองยิ้มๆดูเหมือนว่าโชคของเขาจะดีมากไม่เป็ไรหนทางในการจีบภรรยาของเขาต้องไม่มีอุปสรรคมากมายอย่างคนอื่นแน่นอนก่อนอื่นดูเหมือนต้องไปปล่อยข่าวลือจะได้ไม่มีคนไม่มีตามายุ่งกับว่าที่ภรรยาของเขาเมื่อตัดสินใจได้ชายหนุ่มจึงขอตัวอย่างสุภาพออกไปจากห้องหนึ่งเพื่อไปทำตามมแผนอีกส่วนหนึ่งคือเขารู้สึกว่าพวกนางน่าจะมีเื่อยากจะคุยกันเป็การส่วนตัวมากกว่าดังนั้นเขาจึงต้องถอยออกไปก่อนเพื่อไม่เป็การเสียมารยาทอีกทั้งการทำแบบนี้ยังจะทำให้เหรินลู่หลินวางใจในตัวเขาคว้างหินก้อนเดียวจับนกได้สองตัว
หวังซิงอีมองตามหลังชายหนุ่มออกไปยิ้มๆเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรแค่คิดคำนวณก็รู้แล้วว่าต่อไปนี้ชีวิตโสดของเพื่อนสาวของนางจะต้องหายไปตลอดกาลอย่างแน่นอนเื่แบบนี้ต้องเล่าสู่กันฟังรอเพื่อนของนางออกเดินทางก่อนเถอะนางจะส่งจดหมายไปหาสหายเซียนที่เหลือและเล่าเื่นี้ให้พวกเขาฟังอย่างแน่นอนที่สำคัญจะต้องมีคนที่เสียพนันให้กับนางเพราะเื่นี้อย่างน้อยก็หนึ่งคน
เหรินลู่หลินมองเพื่อนที่อยู่ๆ ก็ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ด้วยความสงสัยคงไม่ใช่วางแผนอะไรแปลกๆ หลอกนะ ผู้ฝึกตนทุกคนมีนิสัยแปลกๆติดตัวมาด้วยแต่กำเนิดอยู่แล้วยกตัวอย่างเช่นคนตรงหน้าที่นอกจากความี้เีจึงบอกทุกคนว่าตนปิดด่านที่จริงคือนอนอ่านหนังสือประโลมโลกที่ชาวบ้านเขียนยังไม่รวมกับนิสัยชอบพนันขันต่ออีกนางยังจำได้ดีว่าในตอนที่บรรลุขั้นเป็เซียนอย่างแรกที่คนตรงหน้าทำคือท้าพนันเื่การหาคู่ของนางกับเพื่อนเซียนคนอื่นๆทำให้นางเหรินลู่หลินผู้นี้กลายเป็ขี้ปากชาวบ้านด้วยชื่อเสียง เซียนแก่กินหญ้าอ่อนทำเอานางคว้ากระบี่เฟยฉีไปอาละวาดที่ตำหนักเซียนของคนตรงหน้าข่าวลือถึงได้เบาลงสร้างความเหนื่อยใจให้กับนางเป็อย่างมาก นี่แหละหนาเขาถึงได้ว่าคบเพื่อนผิดเหนื่อยไปเลยสิบชาติ
“เ้ามาครั้งนี้้าอะไรล่ะ”หวังซิงอีถามอย่างสงสัย “เ้าหนุ่มนั้นโดนพิษเถ้ากระดูกเหมันต์ไม่ใช่เหรอถ้าอย่างนั้นมาหาข้า ข้าก็ช่วยอะไรได้หลอกนะเพราะข้าไม่มียาถอนพิษเ้าต้องปรุงเอง”
“ไม่ใช่ข้ามาให้เ้าตรวจดวงชะตาของแดนมนุษย์เสียหน่อยว่าจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่อะไรขึ้นบ้างข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีพิษเถ้ากระดูกเหมันต์ไม่ใช่พิษที่สามารถพบเจอได้ในยุคสมัยนี้เหตุใดจึงมีหลุดรอดมาได้หากเกิดเหตุการณ์ใหญ่เราจะได้ป้องกันให้เกิดการสูญเสียที่น้อยที่สุดได้”นางกล่าวอย่างกังวล หากนางตั้งใจเื่การทำนายอนาคตจากอาจารย์นางก็คงไม่ต้องให้สหายทำนายให้แล้วแต่เพราะความสามารถไม่ถึงอีกทั้งผู้ที่สามารถไขข้อข้องใจให้กับนางได้ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นหากแดนมนุษย์ไม่สงบการที่พวกนางจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจอย่างเช่นทุกวันนี้ก็คงจะไม่มีอีกแล้ว
“อ้อก็น่าสงสัยจริงๆนั่นล่ะ” กล่าวจบหวังซิงอีก็นิ่งไป ตรวจสองสามรอบก็ยังเป็แบบเดิม“มีปัญหาแต่ไม่เป็ไรเราจะผ่านไปได้อีกทั้งครั้งนี้ยังจะเป็ครั้งสุดท้ายที่จะเกิดเหตุการณ์นองเืขึ้นเ้าสบายใจได้การสูญเสียย่อมต้องมีแต่ไม่นานมันก็จะผ่านไปด้วยดีเ้าไม่ต้องกลัวคิดเสียว่าเราจะได้กลับตำหนักเซียนในอีกไม่นานนี้แล้วล่ะ” นางกล่าวยิ้มๆ
“ทั้งสี่แดนจะกลับมาเชื่อมกัน”นางมองสหายอย่างไม่สบายใจ “ระหว่างทางคงไม่วายมีการสังหารโหดอีกกระมังดูท่าธงดูดิญญากับเขตอาคมป้องกันเมืองคงไม่มั่นคงพอที่จะผ่านไปได้กระมัง”
“ไม่ต้องห่วงมันยังอีกนานเ้ากลับมาดีดทีเดียวค่ายกลก็แข็งแกร่งขึ้นแล้วยังจะต้องกังวลอะไร ไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่เ้าคิดหลอกไม่ต้องกลัวอีกอย่างหลังจากนี้ยังมีเื่น่าตื่นเต้นมากมายเกิดขึ้นพวกเราแค่ทำตัวเป็คนคอยปกป้องดินแดนอย่างที่ผ่านมาก็พอให้คนหนุ่มสาวสมัยนี้ปกป้องตัวเองกันบ้างเถอะ ไหนๆก็ยกหางตัวเองกันจนจะสูงเทียมฟ้าแล้ว”หลังพูดให้เพื่อนคลายใจหวังซิงอีก็เปิดฉากนินทาทันทีหายากที่นางจะได้เจอเพื่อเก่าแต่ละคนทำตัวพิลึกกันทั้งนั้นหากไม่มีเื่อะไรการที่จะได้เจอกันนั้นยากมาก “เ้าไม่รู้อะไรหยางป๋อเหวินเดิมนะยอมดูแลเมืองหานตงใช่ไหมแต่เ้าสำนักเป้าเฟิงเสี่ยดูถูกเอาในงานประมูลเพราะดันไปชนะลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาเข้าเ้าตัวก็เลยย้ายไปอยู่กับกงซีซวนที่เมืองไท่ตงจี้จงที่ตั้งสำนักลู่หยุนร์กับร้านของเ้านั่นอย่างไร ข้าว่าเขาแกล้งอารมณ์เสียเพื่อหนีไปออดอ้อนคนรักของตัวเองล่ะไม่ว่า”พูดพลางถอนใจ “จะว่าไปหากเ้าไม่แพ้พนันข้าก็คงไม่ยอมมาปกป้องเมืองตงหยางจี้กับข้าเมืองไท่ตงจี้จงคงเป็เ้ากระมังที่ได้ดูแล”
“ช่างมันเถอะเมืองไท่ตงจี้จงกับเมืองตงหยางจี้ห่างกันเพียงหลังบ้านข้ามันไม่ได้ห่างเท่าไหร่อยู่แล้วไม่จำเป็ต้องคิดมาก” นางกล่าวยิ้มๆ
“แต่อย่างไรบ้านเ้าก็อยู่ที่ไท่ตงจี้จง”หวังซิพยักพเยิดอีช้อนตามองสหายอย่างกวนโมโห “หากไม่แพ้พนันกับข้าเ้าก็คงไม่มีภาระแบบนี้”
“นั่นสินะ” หญิงสาวกล่าวพลางเรียกกระบี่ประจำกายออกมา
“ข้าล้อเล่นสามีเ้ามาแล้วนั่น”นางยกมือขึ้นยอมแพ้พลางพยักพเยิดหน้าไปทางชายหนุ่มรูปงามที่กำลังเดินเข้ามาทางประตู
“เรายังไม่ได้เป็อะไรกันอย่าพูดแบบนี้มันจะเป็การทำลายชื่อเสียงของผู้อื่น” หญิงสาวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ไม่ใช่ตอนนี้มันก็อีกไม่นานหลอก”กล่าวจบก็วิ่งหนีเข้าห้องไปไม่สนใจสหายที่ตั้งท่าจะฟาดกระบี่เข้าใส่เพื่อแก้เขินแต่อย่างไรอีกทั้งยังะโไล่ทั้งสองคนออกจากจวนเพราะตนเองอยากนอนแล้วเสียอย่างนั้น“พวกเ้าก็กลับกันไปดีๆ เถอะ ข้าจะนอนแล้ว”
“เ้านี่มัน”เหรินลู่หลินส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนที่หันไปหาชายหนุ่มที่มองมายังนางอย่างงงๆเอาเถอะเื่ของอนาคตก็ให้เป็เื่อนาคตไปก็แล้วกัน
“เราออกเดินทางไปหายามารักษาเ้ากันเถอะ”
“ได้สิ”เสียงนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับแสงที่กระทบกับหน้างามๆของคนตรงหน้าทำเอานางเคลิ้มไปพักหนึ่งก่อนที่จะเรียกสติกลับมาได้
ตอนที่ 4
หลี่ตงหยางมองหญิงสาวทั้งสองยิ้มๆดูเหมือนว่าโชคของเขาจะดีมากไม่เป็ไรหนทางในการจีบภรรยาของเขาต้องไม่มีอุปสรรคมากมายอย่างคนอื่นแน่นอนก่อนอื่นดูเหมือนต้องไปปล่อยข่าวลือจะได้ไม่มีคนไม่มีตามายุ่งกับว่าที่ภรรยาของเขาเมื่อตัดสินใจได้ชายหนุ่มจึงขอตัวอย่างสุภาพออกไปจากห้องหนึ่งเพื่อไปทำตามมแผนอีกส่วนหนึ่งคือเขารู้สึกว่าพวกนางน่าจะมีเื่อยากจะคุยกันเป็การส่วนตัวมากกว่าดังนั้นเขาจึงต้องถอยออกไปก่อนเพื่อไม่เป็การเสียมารยาทอีกทั้งการทำแบบนี้ยังจะทำให้เหรินลู่หลินวางใจในตัวเขาคว้างหินก้อนเดียวจับนกได้สองตัว
หวังซิงอีมองตามหลังชายหนุ่มออกไปยิ้มๆเขาจะไม่รู้ได้อย่างไรแค่คิดคำนวณก็รู้แล้วว่าต่อไปนี้ชีวิตโสดของเพื่อนสาวของนางจะต้องหายไปตลอดกาลอย่างแน่นอนเื่แบบนี้ต้องเล่าสู่กันฟังรอเพื่อนของนางออกเดินทางก่อนเถอะนางจะส่งจดหมายไปหาสหายเซียนที่เหลือและเล่าเื่นี้ให้พวกเขาฟังอย่างแน่นอนที่สำคัญจะต้องมีคนที่เสียพนันให้กับนางเพราะเื่นี้อย่างน้อยก็หนึ่งคน
เหรินลู่หลินมองเพื่อนที่อยู่ๆ ก็ยิ้มอย่างเ้าเล่ห์ด้วยความสงสัยคงไม่ใช่วางแผนอะไรแปลกๆ หลอกนะ ผู้ฝึกตนทุกคนมีนิสัยแปลกๆติดตัวมาด้วยแต่กำเนิดอยู่แล้ว ยกตัวอย่างเช่นคนตรงหน้าที่นอกจากความี้เีจึงบอกทุกคนว่าตนปิดด่านที่จริงคือนอนอ่านหนังสือประโลมโลกที่ชาวบ้านเขียนยังไม่รวมกับนิสัยชอบพนันขันต่ออีกนางยังจำได้ดีว่าในตอนที่บรรลุขั้นเป็เซียนอย่างแรกที่คนตรงหน้าทำคือท้าพนันเื่การหาคู่ของนางกับเพื่อนเซียนคนอื่นๆทำให้นางเหรินลู่หลินผู้นี้กลายเป็ขี้ปากชาวบ้านด้วยชื่อเสียง เซียนแก่กินหญ้าอ่อนทำเอานางคว้ากระบี่เฟยฉีไปอาละวาดที่ตำหนักเซียนของคนตรงหน้าข่าวลือถึงได้เบาลงสร้างความเหนื่อยใจให้กับนางเป็อย่างมากนี่แหละหนาเขาถึงได้ว่าคบเพื่อนผิดเหนื่อยไปเลยสิบชาติ
“เ้ามาครั้งนี้้าอะไรล่ะ”หวังซิงอีถามอย่างสงสัย “เ้าหนุ่มนั้นโดนพิษเถ้ากระดูกเหมันต์ไม่ใช่เหรอถ้าอย่างนั้นมาหาข้า ข้าก็ช่วยอะไรได้หลอกนะเพราะข้าไม่มียาถอนพิษเ้าต้องปรุงเอง”
“ไม่ใช่ข้ามาให้เ้าตรวจดวงชะตาของแดนมนุษย์เสียหน่อยว่าจะเกิดเหตุการณ์ใหญ่อะไรขึ้นบ้างข้ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีพิษเถ้ากระดูกเหมันต์ไม่ใช่พิษที่สามารถพบเจอได้ในยุคสมัยนี้เหตุใดจึงมีหลุดรอดมาได้หากเกิดเหตุการณ์ใหญ่เราจะได้ป้องกันให้เกิดการสูญเสียที่น้อยที่สุดได้”นางกล่าวอย่างกังวล หากนางตั้งใจเื่การทำนายอนาคตจากอาจารย์นางก็คงไม่ต้องให้สหายทำนายให้แล้ว แต่เพราะความสามารถไม่ถึงอีกทั้งผู้ที่สามารถไขข้อข้องใจให้กับนางได้ที่อยู่ใกล้ที่สุดก็มีเพียงคนตรงหน้าเท่านั้นหากแดนมนุษย์ไม่สงบการที่พวกนางจะใช้ชีวิตอย่างสบายใจอย่างเช่นทุกวันนี้ก็คงจะไม่มีอีกแล้ว
“อ้อก็น่าสงสัยจริงๆนั่นล่ะ” กล่าวจบหวังซิงอีก็นิ่งไป ตรวจสองสามรอบก็ยังเป็แบบเดิม“มีปัญหาแต่ไม่เป็ไรเราจะผ่านไปได้อีกทั้งครั้งนี้ยังจะเป็ครั้งสุดท้ายที่จะเกิดเหตุการณ์นองเืขึ้นเ้าสบายใจได้การสูญเสียย่อมต้องมีแต่ไม่นานมันก็จะผ่านไปด้วยดีเ้าไม่ต้องกลัวคิดเสียว่าเราจะได้กลับตำหนักเซียนในอีกไม่นานนี้แล้วล่ะ” นางกล่าวยิ้มๆ
“ทั้งสี่แดนจะกลับมาเชื่อมกัน”นางมองสหายอย่างไม่สบายใจ “ระหว่างทางคงไม่วายมีการสังหารโหดอีกกระมังดูท่าธงดูดิญญากับเขตอาคมป้องกันเมืองคงไม่มั่นคงพอที่จะผ่านไปได้กระมัง”
“ไม่ต้องห่วงมันยังอีกนานเ้ากลับมาดีดทีเดียวค่ายกลก็แข็งแกร่งขึ้นแล้วยังจะต้องกังวลอะไร ไม่มีอะไรน่ากลัวอย่างที่เ้าคิดหลอกไม่ต้องกลัวอีกอย่างหลังจากนี้ยังมีเื่น่าตื่นเต้นมากมายเกิดขึ้นพวกเราแค่ทำตัวเป็คนคอยปกป้องดินแดนอย่างที่ผ่านมาก็พอให้คนหนุ่มสาวสมัยนี้ปกป้องตัวเองกันบ้างเถอะ ไหนๆก็ยกหางตัวเองกันจนจะสูงเทียมฟ้าแล้ว” หลังพูดให้เพื่อนคลายใจหวังซิงอีก็เปิดฉากนินทาทันทีหายากที่นางจะได้เจอเพื่อเก่าแต่ละคนทำตัวพิลึกกันทั้งนั้นหากไม่มีเื่อะไรการที่จะได้เจอกันนั้นยากมาก“เ้าไม่รู้อะไรหยางป๋อเหวินเดิมนะยอมดูแลเมืองหานตงใช่ไหมแต่เ้าสำนักเป้าเฟิงเสี่ยดูถูกเอาในงานประมูล เพราะดันไปชนะลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขาเข้าเ้าตัวก็เลยย้ายไปอยู่กับกงซีซวนที่เมืองไท่ตงจี้จงที่ตั้งสำนักลู่หยุนร์กับร้านของเ้านั่นอย่างไรข้าว่าเขาแกล้งอารมณ์เสียเพื่อหนีไปออดอ้อนคนรักของตัวเองล่ะไม่ว่า” พูดพลางถอนใจ“จะว่าไปหากเ้าไม่แพ้พนันข้าก็คงไม่ยอมมาปกป้องเมืองตงหยางจี้กับข้าเมืองไท่ตงจี้จงคงเป็เ้ากระมังที่ได้ดูแล”
“ช่างมันเถอะเมืองไท่ตงจี้จงกับเมืองตงหยางจี้ห่างกันเพียงหลังบ้านข้ามันไม่ได้ห่างเท่าไหร่อยู่แล้วไม่จำเป็ต้องคิดมาก” นางกล่าวยิ้มๆ
“แต่อย่างไรบ้านเ้าก็อยู่ที่ไท่ตงจี้จง”หวังซิพยักพเยิดอีช้อนตามองสหายอย่างกวนโมโห “หากไม่แพ้พนันกับข้าเ้าก็คงไม่มีภาระแบบนี้”
“นั่นสินะ”หญิงสาวกล่าวพลางเรียกกระบี่ประจำกายออกมา
“ข้าล้อเล่นสามีเ้ามาแล้วนั่น”นางยกมือขึ้นยอมแพ้พลางพยักพเยิดหน้าไปทางชายหนุ่มรูปงามที่กำลังเดินเข้ามาทางประตู
“เรายังไม่ได้เป็อะไรกันอย่าพูดแบบนี้มันจะเป็การทำลายชื่อเสียงของผู้อื่น” หญิงสาวกล่าวอย่างไม่สบอารมณ์
“ไม่ใช่ตอนนี้มันก็อีกไม่นานหลอก”กล่าวจบก็วิ่งหนีเข้าห้องไปไม่สนใจสหายที่ตั้งท่าจะฟาดกระบี่เข้าใส่เพื่อแก้เขินแต่อย่างไรอีกทั้งยังะโไล่ทั้งสองคนออกจากจวนเพราะตนเองอยากนอนแล้วเสียอย่างนั้น“พวกเ้าก็กลับกันไปดีๆ เถอะ ข้าจะนอนแล้ว”
“เ้านี่มัน”เหรินลู่หลินส่ายหน้าอย่างระอาใจ ก่อนที่หันไปหาชายหนุ่มที่มองมายังนางอย่างงงๆเอาเถอะเื่ของอนาคตก็ให้เป็เื่อนาคตไปก็แล้วกัน
“เราออกเดินทางไปหายามารักษาเ้ากันเถอะ”
“ได้สิ”เสียงนุ่มกล่าวขึ้นพร้อมกับแสงที่กระทบกับหน้างามๆของคนตรงหน้าทำเอานางเคลิ้มไปพักหนึ่งก่อนที่จะเรียกสติกลับมาได้
408
