ตอนที่ 1
ศัตรูแรกพบ
ธามเม้มปากแน่นเมื่อเห็นสภาพรถของตัวเองในเวลานี้นอกจากมันจะสกปรกแล้วยังส่งกลิ่นเหม็นไปทั่วบริเวณทุกคนที่เห็นต่างก็ใเพราะไม่คิดว่าจะมีคนเล่นพิเรนทร์แบบนี้
ธามอาจจะเป็ตัวร้ายในละคร แต่ถ้าตัดเื่การเปลี่ยนผู้หญิงบ่อยหรือเื่ไม่ถูกกับนักข่าวออกไปผู้ชายคนนี้เป็คนดีมากคนหนึ่ง เขามีน้ำใจกับทุกคนในกองถ่ายและตั้งใจในการทำงานมากคนในวงการรู้ดีว่านักแสดงหนุ่มคอยช่วยเหลือเพื่อนดาราที่ยากไร้ด้วยนี่เป็ครั้งแรกที่มีเหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้น
“เดี๋ยวพี่ให้เด็กๆช่วยกันล้างรถให้นะ ธาม” ปกรณ์ ผู้จัดหนุ่มใหญ่พูดขึ้นเมื่อเห็นว่าทุกคนยืนเงียบกันไปหมด
“ขอบคุณนะครับ พี่กร” ธามหันมาขอบคุณจากใจ
“ใครกล้าเล่นแบบนี้นะ”ผู้จัดละครบ่นพึมพำ
“ไม่รู้เหมือนกันครับผมไม่เคยมีศัตรูที่ไหน คนในกองนี้ก็ทำงานกันอย่างพี่น้อง ไม่เคยมีปัญหากันหรือว่า...” นักแสดงหนุ่มนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้
“คิดว่าเป็ใครเหรอ”
“ไม่ครับ พี่กร” ธามส่ายหน้า แต่ค่อนข้างมั่นใจว่าใครเป็คนทำเื่นี้!
เพชรพันปียิ้มออกเมื่อรู้ว่ารถกระบะขนของที่ใช้อยู่นั้นต้องเปลี่ยนเพียงแค่แบตเตอรี่เพียงอย่างเดียวหญิงสาวจ่ายเงินค่าซ่อมแล้วเดินสำรวจรอบรถ
“อย่าเพิ่งเป็อะไรนะนังหนูขอเวลาอีกนิดจะแปลงโฉมให้สวยเลย” หญิงสาวพูดเสียงหวาน
“เพชรทางที่ดีลุงแนะนำว่าให้ยกเครื่องใหม่หมดเลยจะดีกว่าปล่อยไว้นานกว่านี้มันจะต้องซ่อมบ่อยขึ้น ตอนนี้เครื่องหลวมและเจอปัญหาหลายอย่าง”ช่างเ้าของอู่ที่รู้จักกันกับบิดาของเธอพูดอย่างเป็การเป็งาน รถคันที่เพชรพันปีใช้อยู่มันเก่ามากแล้วและควรที่จะจัดการยกเครื่องใหม่เสียที
“ลุงเก๋งคะขอเวลาอีกนิด เพชรเองก็อยากจะยกเครื่องเหมือนกัน แต่ตอนนี้ต้องทนใช้นังหนูไปก่อนตอนนี้ต้องรอให้รถคันใหม่ทำหลังคากระบะเสร็จ แล้วก็รอคิวเอาไปให้พระเจิมอีก”
“ที่บ้านมีรถตั้งสามคันไม่ใช่เหรอ”
“ใช่ค่ะแต่ว่าเตี่ยใช้หนึ่งคัน พี่เพหนึ่งคันแล้วก็คนงานอีกส่วนหนูก็ต้องใช้แม่คู่บุญไปก่อน” หญิงสาวให้เหตุผล
“ถ้าอย่างนั้นก็ใช้มันไปก่อนก็แล้วกันว่าแต่พรุ่งนี้วันหยุดจะกลับบ้านเลยหรือเปล่า” ชายวัยกลางคนเปลี่ยนเื่ถามหญิงสาวส่ายหน้าเป็คำตอบ
“ไม่ได้กลับค่ะพรุ่งนี้ต้องไปขายของที่งานในเมืองทองแต่เช้าแล้วก็ต้องทำปิ่นโตไปส่งตามออร์เดอร์ที่สั่งมาด้วย”
กิจการอาหารปิ่นโตเดิมทีเป็ของทับทิมสยามผู้เป็พี่สาวคนรองซึ่งแต่งงานกับชายหนุ่มแสนดีและย้ายตามสามีไปอยู่ที่เยอรมันด้วยความเสียดายอีกทั้งกิจการของพี่สาวกำลังไปได้สวย เพชรพันปีเลยรับ่ต่อ
“เป็ยังไงบ้างสนุกไหม”
“สนุกค่ะพี่ทับทิมมีลูกค้าที่ผูกปิ่นโตด้วยหลายเ้า มันสนุกตอนที่ได้คิดเมนูให้ลูกค้า”
“งั้นที่บ้านก็เหลือแต่เ้าเพสินะ”
“ใช่ค่ะตอนนี้พี่เพรับหน้าที่หลักเลย น้ำพริกที่เอามาวางขายในกรุงเทพฯ พี่เพเป็คนเอามาให้แล้วเพชรก็กระจายอีกที”ตอนนี้กิจการของครอบครัวนอกจากมีพ่อกับแม่แล้วยังมีรัตนเพทายพี่ชายคนโตเป็หัวเรี่ยวหัวแรงหลัก
“ขยันกันจริงคนบ้านนี้แต่ลุงแนะนำนะว่าไม่ควรใช้เ้านี่เกินหนึ่งอาทิตย์หนูควรเอามันไปยกเครื่องได้แล้ว” เ้าของอู่รถวกกลับมาเื่รถอีกครั้ง
“หนูก็คิดแบบนั้นค่ะได้ยินที่บ้านคุยกันว่าอาทิตย์หน้าจะเอารถใหม่มาให้และเอานังหนูไปเก็บค่ะหนูไปก่อนนะคะลุงเก๋ง มีส่งน้ำพริกให้กับเพื่อนของแม่ที่โรงพยาบาลอีกค่ะ”
หญิงสาวยกมือไหว้เ้าของอู่แล้วขึ้นมานั่งบนรถคู่ใจเพื่อไปทำงานต่อ เ้าของอู่ใจดีพยักหน้ารับยิ้มให้เธอด้วยความเอ็นดูและมองหญิงสาวขับรถจากไปจนลับตา
ที่จอดรถของโรงพยาบาลเต็มหมดทุกที่ขับวนหาที่จอดอยู่สามรอบจนในที่สุดก็เห็นว่ามีที่ว่างที่หนึ่ง ซึ่งถูกกันไว้ไม่ให้รถคันอื่นเข้าไปจอดหญิงสาวเหลือบมองนาฬิกาข้อมือของตัวเองอีก ครั้งเห็นว่ามันได้เวลานัดบวกกับไม่มีใครมาบอกว่าห้ามจอดจึงตัดสินใจจะจอดตรงนั้นเพชรพันปีเดินไปเอาที่กั้นออกแล้วเคลื่อนรถเข้าไปยังที่หมายแบบไม่รอช้า
“จอดไม่ได้นะครับคุณ”พนักงานรีบเดินเข้ามาบอก เมื่อเห็นว่าเธอจอดรถตรงจุดที่กันเอาไว้
“ขอจอดไม่ถึงสิบนาทีค่ะฉันขอไปส่งของสักครู่” เพชรพันปีเอ่ยเสียงหวาน
“ไม่ได้ครับนี่เป็ที่จอดประจำของลูกชายเ้าของโรงพยาบาลครับ” เ้าหน้าที่ให้เหตุผล
“แต่เขายังไม่มานี่คะนะคะ ฉันขอร้องใช้เวลาไม่นานจะรีบไปเลยค่ะ”หญิงสาวออดอ้อนเสียงหวานพร้อมทั้งทำหน้าเศร้า
“ฉันต้องส่งของให้ทันถ้าส่งช้าก็อาจจะถูกว่าหรือเก็บเงินไม่ได้เพราะว่าสโลแกนของร้านก็คือส่งช้าจะไม่คิดเงินดังนั้นถ้าช้าแม้แต่วินาทีเดียวก็จะไม่ได้เงิน แล้วฉันก็ต้องเลี้ยงคนทั้งบ้านนะคะ”หญิงสาวทำน้ำตาคลอจนยามอีกฝ่ายเห็นใจ
“ก็ได้แต่ต้องรีบนะคุณ” เ้าหน้าที่หันซ้ายหันขวาแล้วเปิดทางให้ในที่สุด
เพชรพันปียิ้มหวานและยกมือไหว้เป็การใหญ่รีบหยิบของจากด้านหลังรถวิ่งตรงเข้าไปด้านในเพื่อนำของไปให้ร้านค้าที่ขายอาหารด้านในโรงพยาบาลทันที
ธามหงุดหงิดเมื่อพบว่าที่จอดรถประจำมีรถคันอื่นมาจอดเ้าหน้าที่ที่ดูแลก็ไม่อยู่เสียด้วย แถมตอนนี้ที่จอดรถของโรงพยาบาลเต็มหมดแล้วสิ่งที่ทำได้คือการรอ รอให้เ้าของรถกระบะโกโรโกโสคันนี้มาเอามันออกไปเสียที
“เสร็จเสียที”เพชรพันปีเดินกลับมายังที่จอดรถแต่แล้วก็ต้องใเมื่อเห็นว่ามีรถยนต์คันหนึ่งจอดขวางรถอยู่เธอจำได้ดีว่ารถคันนั้นเป็รถของใคร ธามมองคนที่ยืนใด้วยสายตาดุดัน ผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว
“แอบตามมาเอาเื่ฉันเหรอ”หญิงสาวพูดกับตัวเองเบาๆ เมื่อเห็นเ้าของรถยืนอยู่ไม่ไกลนัก
“อย่าบอกนะว่าไอ้เศษเหล็กนี่เป็รถของคุณให้ตายสิ โลกนี้มันกลมเสียจริง กล้าดียังไงเอาขยะแบบนี้มาจอดในที่ของผม”นักแสดงหนุ่มเสียงเข้ม
“ทำไมโลกแคบลงแบบนี้นะ”เพชรพันปีแกล้งบ่นลอยๆ เดาว่าผู้ชายคนนี้คงเป็ลูกชายของเ้าของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งนี้เป็แน่
“เอามันออกไปจากที่จอดรถของผมเดี๋ยวนี้กล้าดียังไงมาจอดที่นี่ ยามไม่ได้บอกเหรอว่ามันมีเ้าของ”
“บอกแต่นี่มันที่จอดรถของโรงพยาบาลนะคนอื่นควรใช้ได้”
“แต่ไม่ใช่ตรงนี้ที่นี่มันเป็ที่ส่วนตัวของผม”
“ฉี่แสดงอาณาเขตไว้เหรอ”หญิงสาวแกล้งพูดลอยๆ ธามเม้มปากแน่นนึกอยากเอาอะไรยัดปากแม่สาวตรงหน้าเสียเหลือเกิน
“คุณว่าผมเป็หมาอีกแล้วนะดีเลยไหนๆ ก็เจอแล้ว เรามีเื่ต้องเคลียร์กันให้รู้เื่”ชายหนุ่มเดินมาขวางหน้าคู่กรณีไว้
“เื่อะไร”หญิงสาวทำเป็ไม่รู้เื่
“คุณใช่ไหมที่เอาน้ำปลาร้าไปละเลงรถผม”ชายหนุ่มถามตรงไปตรงมา
“ตายจริงใครทำคุณน่ะ” เพชรพันปียกมือทาบอกทำหน้าใ
“อย่ามาทำเสียงดัดจริตเล่นใหญ่แสบมากนักนะ แม่ตัวดี” ธามมั่นใจเลยว่าเป็ฝีมือเธอแน่ๆ
“อย่ามากล่าวหาถ้าไม่มีหลักฐานแล้วกล้าดียังไงมาว่าฉันดัดจริต ผู้ชายอะไรปากร้ายที่สุด” หญิงสาวเริ่มจะโมโหที่เขาใช้วาจาไม่สุภาพด้วย
“จะดูกล้องวงจรปิดไหม”ชายหนุ่มแกล้งขู่
“แถวนั้นมีกล้องเหรอ”เพชรพันปีหน้าซีดทันที ธามได้ทีจึงข่มขู่ต่อไปว่า
“แน่นอน”
“เออฉันทำเอง มีอะไรไหม” หญิงสาวยอมรับตามตรง คนอย่างเพชรพันปีกล้าทำก็กล้ารับ
“นี่ถ้าผมไม่แกล้งบอกว่ามีกล้องคุณก็คงไม่ยอมรับซินะ”
“คุณหลอกฉัน”เพชรพันปีรู้ตัวว่าเสียท่าเขาแล้ว
“ถ้าไม่ทำแบบนั้นคุณจะยอมรับเหรอเอาเป็ว่าครั้งนี้ผมจะไม่เอาเื่ เพราะถือว่าไม่ควรกัดกับหมาบ้าแต่ทางที่ดีควรจะอยู่ห่างๆ จะดีกว่า” ธามยิ้มพอใจเมื่อฝ่ายตรงข้ามหลงกลได้
“คุณว่าฉันอีกแล้วนะรู้ตัวไหมว่าคุณเป็ผู้ชายที่ปากร้ายที่สุด คนอื่นทนร่วมงานกับคุณได้ยังไงนะ” เพชรพันปีโมโหที่ถูกหลอกด่าอีกแล้ว
“ผมไม่ได้ปากร้ายแล้วปกติก็ไม่เคยทำกับใครแบบนี้” ชายหนุ่มอมยิ้ม รู้สึกสะใจจริงๆที่ทำให้เ้าหล่อนโมโหจนตัวสั่น
“ั้แ่เจอกันคุณด่าว่าฉันเป็หมามากี่คำแล้วเคยนับไหม ไอ้บ้า”หญิงสาวยืนเท้าเอวต่อว่าอย่างไม่ยอมแพ้
“ผมไม่ได้ด่าว่าคุณเป็หมาแต่ผมบอกว่าคุณปากหมา ถ้าไม่ได้เป็อย่างที่ผมว่าก็ไม่ต้องเดือดร้อนสิแล้วจะยืนเถียงอีกนานไหมเอารถออกไปจากที่ของผมได้แล้ว ให้ตายสิทำไมผมจะต้องมาเสียเวลากับคนบ้าด้วยนะ”
เพชรพันปีเม้มปากเจ็บใจที่เสียท่าแต่ตอนนี้เธอไม่อยากเถียงแล้วเพราะอยากจะรีบกลับไปพักผ่อนเนื่องจากพรุ่งนี้ต้องส่งของและต้องรีบไปเปิดร้านที่งานแสดงสินค้าให้พี่ชายต่อ
“คิดว่าอยากจะคุยด้วยนักหรือไง”หญิงสาวสะบัดหน้าใส่ จากนั้นก็เดินเข้าไปนั่งในรถของตัวเองอย่างหงุดหงิด
ธามยืนมองหญิงสาวสตาร์ตเครื่องยนต์อยู่พักใหญ่ดูเหมือนว่ารถกำลังมีปัญหาเพราะมันไม่ยอมติด
“นังหนูอย่าเพิ่งเป็อะไรนะลูกให้พ้นสองสามวันนี้ไปก่อน แม่จะพาเข้าอู่แปลงโฉมศัลยกรรมให้เหมือนใหม่เลย”เพชรพันปีอ้อนวอนขอ ส่วนธามนั้นได้แต่ยืนมองแล้วกลอกตาไปมา
“ท่าทางรถจะเสียนะ”ชายหนุ่มเอ่ยเมื่อเพชรพันปีลงจากรถที่สตาร์ตไม่ติด
“ใช่”หญิงสาวเอ่ยเสียงห้วน ธามส่ายหน้าแล้วถามกลับไปว่า
“ให้ช่วยอะไรไหม”
“ท่าทางคุณหนูขนาดนี้จะซ่อมรถเป็เหรอ”
“ผมพอรู้เื่เครื่องยนต์บ้างจะดูให้เอาไหม”
“คิดจะมาพังรถฉันหรือไง”หญิงสาวถามอย่างระแวง
ธามถอนหายใจดังๆแล้วใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่ไหล่ของเธอออกแรงนิดหน่อยเหมือนเป็การผลักให้หลีกทางแบบรังเกียจ จากนั้นก็ไม่พูดอะไรกับอีกแต่ตรงไปเปิดกระโปรงรถและดูเครื่องยนต์เองเงียบๆ
“ผมอยากจะแนะนำอะไรสักอย่าง”
“อะไร”
“ดูจากสภาพรถแล้วคุณควรเอาไอ้เศษเหล็กนี่ไปทิ้งซะอาการมันเหมือนคนป่วยใกล้จะตายภายในไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง”ธามบอกหลังจากที่ขยับชิ้นส่วนเครื่องยนต์บางอย่างมาสักพัก
“จะบ้าเหรอลูกสาวฉันยังไม่เป็อะไรง่ายๆ หรอก”
“ลูกสาวคุณอาการไม่ไหวแล้ว”
“ไม่ใช่ช่างอย่ามาทำเป็รู้ดี”
“แต่คนที่ดูเครื่องไม่เป็ดีแต่ขับก็ไม่ควรเถียงคนที่มีความรู้มากกว่าเหมือนกัน จะเอายังไงต่อ ผม้าที่จอดรถคืนเพราะผมจะต้องเข้าไปข้างใน”
“ขอลองสตาร์ตอีกนิดนะถ้าไม่ได้จะให้อู่มาลากไป” คราวนี้เพชรพันปีเสียงอ่อนลงธามขยับรถของตัวเองออกจากนั้นก็ลงมายืนดูอีกครั้ง และในที่สุด
“สุดยอดนังหนู”หญิงสาวยิ้มพอใจลงจากรถและเดินมาหา เพื่อบอกให้อีกฝ่ายขยับรถ
“ติดแล้วก็ออกไปซะอย่ามาชักช้าคุณทำให้ผมเสียเวลามากเกินไปแล้ว”
“รู้แล้ว”
“หวังว่าคงจะไม่เจออีกนะผู้หญิงแบบคุณเจอแค่วันเดียวก็ไม่อยากจะเจออีก ถึงแม้ว่าหน้าตาบุคลิกผิวพรรณดูน่ามองแต่ไม่น่าคบหา”
“คุณ!” เพชรพันปีอ้าปากค้าง คิดไม่ถึงว่าจะมีคนพูดแบบนี้ใส่หน้า
“เออมีอีกเื่ที่อยากจะบอก” ธามหมั่นไส้ผู้หญิงคนนี้เหลือเกิน
“อะไรอีก”
“ผมเห็นผู้หญิงเปลือยมาหลายคนนะบางคนหุ่นไม่ได้ดีมากแต่ประทับใจส่วนคุณถึงหน้าอกจะเล็กไปหน่อยมองภาพรวมมันก็โออยู่แต่ไม่ได้สร้างความประทับใจให้ผมเลยสักนิด คราวหลังอย่าไปแก้ผ้าให้ใครดูอีกนะมันไม่ดี” น้ำเสียงที่ฟังดูเหมือนจะราบเรียบ แต่แววตากึ่งขบขันกึ่งล้อเลียนปนดูแคลนของอีกฝ่ายทำให้เพชรพันปีอยากจะกรี๊ดดังๆ
“ไอ้บ้าไอ้โรคจิต กล้าดียังไงมาวิจารณ์ร่างกายฉันแบบนี้”แม่ค้าสาวหน้าแดงเพราะความอายอยากจะบ้าตายที่อยู่ดีๆ ก็ถูกวิจารณ์เื่รูปร่าง
“ไปได้แล้วหวังว่าคงไม่เจออีกนะ” เขาเอ่ยปากไล่
“ฉันไปแน่คิดว่าอยากจะคุยกับคุณมากนักหรือไงเจอคุณไม่ถึงวันฉันซวยตลอด” เพชรพันปีเม้มปากแน่น
“คุณคิดว่าผมไม่ซวยหรือไงแค่เห็นคุณแก้ผ้านี่ผมไม่รู้ว่าต้องหาน้ำมนต์วัดไหนมาล้างตาภาพที่น่ากลัวมันจะได้หลุดออก”
“ไอ้บ้าไอ้โรคจิต”
เพชรพันปีไม่รู้จะต่อว่าคำไหนทำได้แค่สะบัดหน้าหันหลังเดินหนีแต่แล้วก็ดันสะดุดขาตัวเองทำท่าจะล้มดีที่ธามเข้ามาช่วยไว้ได้ทัน เลยกลายเป็ว่าเธอตกอยู่ในอ้อมกอดของเขา
“นอกจากปากร้ายแล้วยังซุ่มซ่ามอีกผมคิดว่าคุณควรจะระวังมากกว่านี้” ชายหนุ่มเตือน
“อย่ามาสอนจะซุ่มซ่ามมันก็เื่ของฉันคุณไม่เกี่ยว” เพชรพันปีดันตัวออกจากอ้อมกอดนั้นให้เร็วที่สุด
“คุณควรจะขอบคุณผมนะ”ธามเอ่ยขึ้น
“คุณช่วยคนหวังผลเหรอ”หญิงสาวย้อนถามด้วยความหมั่นไส้
“ใช่”เขายอมรับหน้าตาเฉย
“เออขอบคุณ” เพชรพันปีจำเป็ต้องกล่าวคำขอบคุณแม้ว่าใจจริงแล้วเื่น่าโมโหของเขามีมากกว่าคำขอบคุณก็ตามที
“ขอโทษผมด้วย”พอได้ทีธามก็เอาอีก
“อะไรนะ”หญิงสาวชะงักมองหน้าเป็เชิงถาม
“ขอโทษผมขอโทษที่ทำกับรถของผมแบบนั้น” เขาเอ่ยชัดทุกถ้อยคำ
“ถ้าอยากให้ขอโทษคุณก็ต้องขอโทษฉันก่อน เพราะคุณดูถูกน้ำพริกของฉันเหมือนกัน” เพชรพันปีไม่ยอมแพ้
“ทำไมผมต้องขอโทษคุณด้วย”
“คุณดูถูกน้ำพริกของฉันทั้งๆที่คุณไม่เคยกินมันเลย คุณด่าว่ามันเป็น้ำพริกห่าเหว ทั้งที่พ่อแม่ฉันทำมันกับมือและคำพูดของคุณมันก็ไร้มารยาทมากๆ แล้วไหนจะเื่ที่คุณเปิดประตูไปเจอฉันอีกคุณต้องขอโทษฉันก่อน” เพชรพันปีไม่ยอมแพ้ ถ้าจะให้เธอขอโทษผู้ชายคนนี้ต้องขอโทษเธอก่อนไม่อย่างนั้นอย่าหวัง
“ไม่”ธามยืนยันเสียงแข็ง
“ถ้าอย่างนั้นก็อย่าหวังจะได้ยินคำขอโทษจากฉัน”เพชรพันปีปฏิเสธบ้าง
“อย่ามาเบี่ยงประเด็นขอโทษมา” ธามเอ่ยเสียงห้วน
“ไม่”เพชรพันปีปฏิเสธหนักแน่นอีกครั้ง ก่อนจะพูดต่อว่า
“และเราก็อย่าเจอกันอีกเลย”
“เออ”ธามตอบกลับสั้นๆเพราะคิดไปคิดมามันเสียเวลามากที่ต้องมายืนเถียงกับผู้หญิงคนนี้ เพชรพันปีเม้มปากเดินกลับเข้าไปในรถเหยียบคันเร่งและออกรถไปโดยที่ไม่หันมาสนใจเขาอีก
ธามยืนมองรถกระบะคันเก่าไปจนลับตาส่ายหน้าช้าๆ ไม่คิดเลยว่าชีวิตนี้จะต้องมาต่อปากต่อคำกับผู้หญิงที่พูดไม่รู้เื่และเพิ่งเจอกันวันเดียว
“คนบ้าอะไรคุยด้วยไม่นานก็ปวดหัวแล้ว หวังว่าคงไม่เจอกันอีกนะ ยัยตัวแสบ”
ขออนุญาติรีอัพนิยายเื่ (ดาว)ร้ายคว้ารัก(เธอ) นะคะ หากสนในหนังสือแบบรูปเล่ม สามารถติดต่อได้ที่ Facebook : ตะวันเปรมปรีดิ์ พับบลิชชิ่ง หรือที่ FB : กองบรรณาธิการ ตะวันเปรมปรีดิ์ ได้เลยค่ะ
7K
