[New Life] อิสระของชีวิต

[mini story] โรโล่ [1]การพยายามทำความรู้จักของเด็กผู้ชายธรรมดา ดูท่าจะเข้าหาผิดวิธีนะ
ชื่อของผมคือ ‘โรโล่’ เป็นเด็กธรรมดาทั่วไป ไม่ได้มีอะไรพิเศษไปกว่าคนอื่น ผมถูกพ่อแม่ขายให้กองทัพตอนอายุได้แปดขวบ ตอนแรกผมก็ไม่ได้รู้หรอกว่าตัวเองถูกพาไปที่ไหน แถมยังไม่ได้รับอนุญาตให้กลับบ้านอีกต่างหาก แต่อยู่ไปสักพักใหญ่ผมก็ได้รู้ว่าตัวเองกำลังถูกขังในฐานะสัตว์ทดลองตัวหนึ่งในแต่ละวันจะมีคนพาผมไปทดสอบความสามารถ แรกๆ ก็แค่ให้ทดลองหรือไม่ก็ทดสอบง่ายๆ เพราะความสามารถของผมมันก็แค่การมองทะลุ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ ก็เหมือนกับตัวผมที่เป็นคนธรรมดาๆ นั่นแหละชีวิตในกองทัพของผมค่อนข้างวนเวียนซ้ำไปซ้ำมา แต่ไม่ได้ลำบากอะไรนักเพราะกองทัพเตรียมทุกอย่างไว้ให้แล้ว อาหารการกินยังเรียกได้ว่าดีกว่าที่บ้านเยอะ ของเล่น ที่นอน ที่วิ่งเล่นก็มี แม้จะถูกจำกัดสถานที่ที่ไปได้ ห้ามออกไปไหน แต่โดยรวมแล้วชีวิตผมก็มีความสุขดี“จะมีคนมาเพิ่ม ช่วยรับหน้าที่ดูให้หน่อย”“เด็กอายุพอๆ กับผมเหรอฮะ”“ใช่ เป็นเด็กที่อายุใกล้ๆ กัน”ไม่รู้ว่าเป็นเพราะผมสนิทกับคนง่ายหรือเปล่าพวกนักวิจัยถึงได้มาขอให้ช่วย แต่สำหรับผมที่รู้ว่าการทำตัวเป็นเด็กดีจะทำให้ชีวิตง่ายขึ้นผมก็เลยรับปากอย่างเริงร่า“ฮะ ได้เลย”ไม่กี่วันต่อมาฝาแฝดหน้าตาน่ารักคู่หนึ่งก็ถูกพามาที่นี่ เด็กผู้ชายดูสงบนิ่งจนผมแอบกลัวบรรยากาศรอบตัวเขา แต่ผมรู้นะว่าภายใต้ความนิ่งนั่นน่ะ ดวงตาของเขาผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก แต่ที่เขายังนิ่งอยู่ได้คงเพราะต้องการเป็นที่พึ่งให้เด็กผู้หญิงที่ยังร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่...ผมล่ะอดคิดไม่ได้ว่าเขาเป็นเด็กที่เท่ดีจริงๆ“ฮึก...พี่คะ พี่มิว...”“ไม่เป็นไรนะเมล พี่อยู่นี่ ไม่เป็นไร”ผมใช้เวลาสังเกตุคู่พี่น้องนั่นอยู่หลายวันเพื่อดูว่าควรใช้วิธีไหนเข้าหา ผมก็เริ่มรู้สึกว่าผมอยากเข้าหาพวกเขาอย่างตรงไปตรงมาตามประสาเด็กอยากหาเพื่อนมากกว่า ก็แหม เด็กผู้หญิงคนนั้นน่ะถึงปกติจะดูซึมเศร้าไปบ้าง แต่พอเธอยิ้มแล้วโลกนี้มันดูสดใสมากเลยนี่นา“ว้าว สีขาวล่ะ~!”“อ๊า!!” เมลรีบตะครุบกระโปรงที่ตัวเองใส่อยู่ เธอหันไปทางเด็กผู้ชายที่เปิดกระโปรงเธอ แล้วตวัดฝ่ามือใส่อย่างเร็วและแรงที่สุดเท่าที่เด็กคนหนึ่งจะทำได้ “ทำบ้าอะไรยะ!!”เพียะ!แรงเหวี่ยงสุดแรงทิ้งรอยแดงจางๆ ไว้บนข้างแก้มขาว เจ้าตัวแกล้งเซล้มแล้วหัวเราะเสียงใส“แอะ! ฮ่าๆ แรงดีจังเลยน้า ผมชื่อโรโล่ เธอชื่ออะไรเหรอ?”ผมในวัยแปดขวบไม่รู้หรอกว่าตัวเองกำลังตกหลุมรักรอยยิ้มอันสดใสของเด็กผู้หญิงที่ชื่อเมโลดี้ เด็กผู้ชายธรรมดาๆ อย่างผมก็แค่อยากจะให้เธอยิ้มมากกว่าทำหน้าเศร้า และถ้าให้เลือกระหว่างหน้าเศร้ากับหน้าโกรธ เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ วัยแปดขวบอยากให้เธอหันมาทำหน้าโกรธตัวเองมากกว่า“ใครมันจะไปอยากรู้จักนายกันเล่า ไอ้โรคจิต!”“โหดร้ายจังน้า~”ผมที่พยายามตีสนิทกับเด็กสาวที่มีดวงตากลมโตและรอยยิ้มสดใสด้วยการกลั่นแกล้ง ไม่ได้รู้เลยว่าตนเองเลือกวิธีผิด เพราะฝาแฝดของเธอเป็นพี่ชายที่หวงก้างและโหดร้ายสุดๆ“...นาย...เปิดกระโปรงน้องสาวฉันเรอะ?”เจ้าของใบหน้านิ่งเรียบที่ผมเห็นบ่อยๆ มาหยุดยืนอยู่เบื้องหน้า บรรยากาศรอบตัวดูกดดันจนผมกระพริบตาปริบๆ หัวเราะแห้งๆ เริ่มไม่รู้ว่าควรแก้ตัวยังไงดี อย่างไรก็ตามคนที่ผมแกล้งไม่คิดจะช่วยผม เธอรีบกระโดดเกาะแขนฝาแฝดแล้วฟ้องด้วยเสียงดัง นิ้วเล็กๆ ชี้มายังเป้าหมายอย่างผม“พี่มิวตื้บมันเลย!”“เฮ้ๆ ใจเย็นสิ!”แล้วการพยายามทำความรู้จักคู่พี่น้องสุดโหดครั้งแรกก็จบลงด้วยการที่ผมถูกพี่มิวต่อยจนตาเขียวปูด ถ้าพวกผู้ใหญ่ไม่โผล่มาห้ามผมคงได้แผลอีกหลายรอย“อย่าได้เข้าใกล้เมลอีกเชียวนะ”...ถ้าอยากเข้าหาเจ้าหญิง ก็ต้องหาทางผ่านองค์รักษ์เฝ้ายามที่ชื่อว่าพี่ชายให้ได้ก่อนสินะ“อูยยย...เจ็บชะมัด”
---------------------------------ขออภัยที่แมวไม่ลงตอนหลัก ช่วงนี้แมวอาจจะเครียดๆ เกินไปหรือใช้สายตาหรือสมองมากเกินไป ไมเกรนเลยขึ้น ปวดหัวตุ้บๆ จ้องจอไม่ไหวจริงๆ ตอนหลักเลยเขียนไม่ไหว ขอเขียนตอนพิเศษมาลงให้แก้ขัดนะคะ (ไม่ถึงสองหน้าแต่ล่อไปสามชั่วโมง เขียนๆ พักๆ) เป็นไมเกรนมาตั้งแต่วันที่ 24 ไปซื้อยามากินถึงได้ดีขึ้นบ้าง ทุกคนก็ระวังเครียดเกินไปด้วยนะคะด้วยรัก หวังดี เเละเป็นห่วง อนึ่งต้องขออภัยด้วยจริงๆ นะคะ

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[mini story] โรโล่ [1]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

[New Life] อิสระของชีวิต

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

[mini story] โรโล่ [1]

คล้ายกับเรื่อง[New Life] อิสระของชีวิต ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้