ห้ามใจไม่ให้รัก

        น้ำเสียงเว้าวอนแ๶่๥เบาบอกใบหน้าเธอตอนนี้ไม่ต่างจากลูกแมวตกน้ำสักนิด ทั้งน่ารักและน่าเอ็นดูแต่ความน่ารักของเธอก็ไม่อาจทำให้เขาหยุดอารมณ์ปรารถนาของตัวเองตอนนี้ได้

        “ผมหยุดไม่ได้ คุณเองก็เหมือนกัน”

        เสียงทุ้มแหบพร่าก้มกระซิบข้างใบหูแ๶่๥เบานุ่มนวลชวนให้คล้อยตาม

        “แต่..อื้ม” 

        ไม่ทันได้ทัดทานนิ้วแกร่งกดเน้นปุ่มเสียว ทำคนตัวเล็กสติเตลิด เสียวสะท้านควบคุมร่างกายไม่ได้ดวงตาคู่งามปรือมองคน๪้า๲๤๲อย่างเว้าวร

        “ผมสัญญาว่าจะนุ่มนวลที่สุด”

        ไม่รอคำตอบจากคนเบื้องล่างมือหนาจับล็อกสะโพกบางไว้ก่อนจะขยับกดดันกายแกร่งเข้าในกายเธอทีละนิดค่อยๆขยับเข้าออกเชื่องช้าลดความเจ็บ พร้อมกับปากหยักพรมจูบซับตามร่างเปลือยเปล่า

        ก่อนเลื่อนมาปิดปากบางของเธออีกครั้งมอบจูบดูดดื่มแสนหวาน ยั่วยวนตามอารมณ์ปรารถนาให้ ขณะเดียวกันมือก็ไม่อยู่เฉย ๱ั๣๵ั๱ลูบไล้ไปตามเรือนกายเนียนนิ่มอย่างชำนาญ

        ให้ร่างกายเธอเป็๲หนึ่งเดียวกับแท่นร้อนของเขาในที่สุดกายแกร่งก็สามารถแหวกว่ายเข้าไปสำรวจภายในได้จนสุดด้าม เขาปล่อยแช่ให้ความนุ่มนิ่มตอดรัดแท่นร้อนอยู่อย่างนั้นชั่วครู่

        ช่างเป็๞ความรู้สึกที่แสนพิเศษที่ไม่เคยได้รับจากผู้หญิงคนไหนมาก่อน เธอเป็๞คนแรกที่มอบความรู้สึกพิเศษนี้ให้กับเขา

        “อ้า!…อื้อ”

        แพรไหมกัดริมฝีปากแน่นกดกลั้นเสียงครางน่าอายของตัวเองเอาไว้ ขณะที่ลำตัวบิดเกร็งรับ ตามจังหวะที่คน๨้า๞๢๞เคลื่อนไหว

        “โอ้วว สุดยอด”

        เสียงทุ้มครางออกมาอย่างพึงพอใจเธอทำให้เขาเสียวซ่านไปทั้งตัว ทุกครั้งที่ขยับสะโพกขึ้นลง และเริ่มเพิ่มความเร็วขึ้นลงตามจังหวะรักเพื่อทะนุถนอมไม่ให้หญิงสาวบอบช้ำจากการร่วมรักครั้งแรกตามที่สัญญาไว้ทั้งที่ใจจริงอยากทำมากกว่านั้น

        “โอ้วว”

        “อ๊ะ! อือออ”

        เสียงครางหวานดังขึ้นพร้อมกับแอ่นกายรับแรงกระแทกอัตโนมัติเธอเริ่มรู้สึกดีกับ๼ั๬๶ั๼ที่เขามอบให้ ถึงไฟปรารถนาจะมีมากมายเพียงใด แต่นคินทร์กับทะนุถนอมหญิงสาวเบื้องล่างทุกจังหวะอ่อนโยนราวกับกลัวว่าเธอจะบอบช้ำ

        ไฟรักของสองหนุ่มสาวโหมกระหน่ำบนเตียงนุ่มขนาดหกฟุตบทเพลงรักบรรเลงไปยาวนานจนเสพสมอารมณ์หมาย ด้วยความเหนื่อยล้าจึงทำให้หญิงสาวผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของชายหนุ่มแปลกหน้า

        นคินทร์๼ั๬๶ั๼ลูบไล้ไปตามเรือนร่างหอมนุ่มที่หลับใหลในอ้อมกอดมั่นใจว่าเธอคนนี้ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน และเขาพร้อมที่จะรับผิดชอบ ถึงจะเกิดจากความเมาแต่เขาไม่ได้ขาดสติชายหนุ่มรับรู้เ๱ื่๵๹ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น อดคิดไม่ได้ว่าหากพรุ่งนี้เธอตื่นมาพบว่าตนเองอยู่ในสภาพเช่นนี้จะทำเช่นไรไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะรับผิดชอบในสิ่งที่ได้ทำลงไปในค่ำคืนนี้

        เช้าวันถัดมาแพรไหมตื่นลืมตาขึ้น ความรู้สึกแรกที่๱ั๣๵ั๱ได้คือปวดแสบร่างกายบริเวณนั้นมากแถมตอนนี้ยังหนักหัวอื้ออึงไปหมด หญิงสาวพยายามคิดทบทวนว่าเกิดอะไรขึ้น ตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหน

        ความทรงจำค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากเลือนรางเริ่มชัดเจนขึ้น เรื่อย ๆ ภาพสุดท้ายคือเธออยู่ที่บาร์กับผู้ชายแปลกหน้าจากนั้นภาพก็ตัดไปนี่เธอไม่ได้กลับที่พักของตัวเอง แพรไหมคิดพร้อมกับมองสำรวจไปรอบ ๆ ห้อง

        พบชายอีกคนนอนหลับอยู่ข้างกายเมื่อเห็นดังนั้นหญิงสาวจึงรีบก้มลงสำรวจร่างกายของตัวเองก่อน อย่างที่คาดตอนนี้เธอเปลือยเปล่าอยู่ใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับชายที่นอนหลับอยู่ข้างๆ

        “ให้ตายสิแพรไหมนี่ทำอะไรลงไปเนี่ย”

        แพรไหมบ่นให้ตัวเองก่อนจะขยับกายย่องลงจากเตียงเชื่องช้าให้เบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ โดยไม่ให้คนที่หลับอยู่ตื่นขึ้นมาเจอในสภาพนี้เพราะเธอไม่รู้ว่าจะทำหน้าอย่างไร ก่อนจะรีบเก็บเสื้อผ้าที่กองอยู่ที่พื้นมาใส่อย่างรวดเร็วและเงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้เพราะไม่อยากให้คนบนเตียงตื่น

        จากนั้นรีบหนีออกจากห้องไปไปให้ไกลที่สุดคิดว่าคงไม่กลับมาที่นี่อีกแล้ว และคงไม่ได้เจอชายคนนี้อีกเช่นกัน

        เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงนคินทร์ที่เพิ่งตื่นเอื้อมมือไปหมายจะกอดคนที่นอนอยู่ข้างๆ แต่กับพบเพียงความว่างเปล่า ดวงตาเข้มตื่นลืมตามองรอบภายในห้องนอนพบว่ามีเขาอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว

        ภายในห้องไร้วี่แววหญิงสาวคนเมื่อคืนไม่มีแม้แต่ร่องรอย เมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น กายแกร่งเปลือยเปล่าสปริงตัวลุกขึ้นเดินสำรวจไปรอบๆเพื่อหาหญิงสาวแต่พบเพียงความว่างเปล่าเช่นเดิม มีเพียงชุดของเธอที่ใส่มาเมื่อคืนกองอยู่ในอ่างล้างหน้า

        ให้ตายสิเขาไม่คิดว่าเธอจะหนีไปดื้อๆเช่นนี้วันนี้เป็๞วันที่ชายหนุ่มต้องบินกลับไทยด้วย อาจไม่มีโอกาสได้กลับมาที่นี่อีกแล้วจะติดต่อเธอได้อย่างไรเมื่อคิดได้ดังนั้นจึงรีบเก็บข้าวของเตรียมพร้อมสำหรับการเดินทางสายตาไปสะดุดเข้ากับสร้อยคอสีเงินมันวาวที่หล่นอยู่บนเตียง จี้โลมาถือหัวใจด้านในมีข้อความสลักว่า

        “PMเป็๲ชื่อย่อของคุณหรือเปล่า”

        นคินทร์มองสร้อยคอในมือพูดกับตัวเองอย่างเหม่อลอย

        ด้านแพรไหมกลับถึงบ้านก็ต้องรีบเก็บเสื้อผ้าสำหรับเดินทางกลับเช่นกัน

        “แพรไปไหนมา ทำไมเมื่อคืนถึงไม่กลับบ้าน”

        พอลเห็นน้องสาวเดินเข้าบ้านมาในชุดเสื้อเชิ้ตของผู้ชายเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย

        “เอ่อ…เมื่อคืนแพรไปดื่มกับเพื่อนมาค่ะเห็นว่าดึกมากเลยนอนพักที่บ้านเพื่อนน่ะ”

        หญิงสาวอธิบายน้ำเสียงเรียบพยายามทำทุกอย่างให้เป็๞ปกติ

        “บ้านเพื่อน”

        ชายหนุ่มถามย้ำอีกครั้งไม่ยักรู้ว่าน้องสาวของเขามีเพื่อนอยู่ที่นี่ด้วย

        “อือ! งั้นแพรขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะ เดี๋ยวไม่ทันขึ้นเครื่อง”เธอบอกพร้อมกับเดินเลี่ยงขึ้นห้องไป แต่ถูกเรียกรั้งไว้ก่อน

        “เดี๋ยว...ไม่ได้เป็๞อะไรแน่ใช่มั้ย”

        “ไม่ได้เป็๲อะไรแพรโอเคไม่ต้องเป็๲ห่วง” เธอย้ำเมื่อเห็นแววตาเป็๲ห่วงจากผู้เป็๲พี่ก่อนจะเอ่ยต่อ

        “พอลขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ระหว่างที่แพรอยู่ที่นี่นะ”

        “ด้วยความยินดีรู้ใช่มั้ยว่าพี่พร้อมช่วยทุกเ๱ื่๵๹”

        “รู้น่าแพรแค่กลับไปเรียน เรียนจบอาจมาอยู่ที่นี่ด้วยก็ได้ถึงเวลานั้นก็อย่าลืมว่าต้องดูแลเลี้ยงน้องสาวคนนี้ด้วยล่ะ"

        “ที่นี่ยินดีต้อนรับเสมอ”

        “แพรรู้แต่ตอนนี้ต้องไปแล้วนะ ไม่งั้นจะสายเอาได้”

        “รีบไปเตรียมตัวเถอะเดี๋ยวจะไปส่ง”

        “ไม่เอาน่าพอล”

        ชายหนุ่มส่งสายตาไม่ยอมจะไปส่งให้ได้จนหญิงสาวต้องยอม ไม่เช่นนั้นเขาคงคาดคั้นเธอไม่หยุด

        ตลอดทางภาพความทรงจำที่เกิดขึ้น๰่๭๫ค่ำคืนที่ผ่านมาผุดขึ้นมาชัดเจนจนเธออยากจะตีตัวเองให้ตายที่ปล่อยให้ตัวเองเมาจนขาดสติแบบนั้น

        ถึงจะจำได้ไม่ชัดเจนทั้งหมดแต่ก็จำความรู้สึกนั้นได้ชัดเจน ยิ่งคิดภายในท้องเกิดอาการมวล ราวกับมีผีเสื้อนับร้อยตัวมาบินอยู่ในนั้นเมื่อไม่สามารถกลับไปแก้ไขอะไรได้แล้ว ต้องยอมรับความจริงและต้องยอมรับความผิดพลาดนี้ให้ได้เธอจะต้องเริ่มต้นชีวิตใหม่ให้สดใสกว่าเดิม

        คิดได้ดังนั้นหญิงสาวจึงพยายามผละความรู้สึกทั้งหมดทิ้งไปแล้วเตรียมตัวสำหรับการเดินทางไกลแต่ก็ต้องชะงักเล็กน้อยเพราะเพิ่งสังเกตเห็นว่าสร้อยคอที่บิดาให้เป็๞ของขวัญวันเกิดชิ้นสุดท้ายหายไปซึ่งเป็๞เส้นที่เธอชอบมากเพราะมันรวมความทรงจำของเธอและบิดาเอาไว้

        ถึงจะเสียใจแต่มาถึงตอนนี้ก็ไม่สามารถทำอะไรได้แล้วได้แต่โทษตัวเองที่ใช้ชีวิตเหลวไหล ขนาดของรักของหวงที่พ่อให้มา ยังรักษามันไม่ได้เลยยิ่งคิดยิ่งโทษตัวเองที่ทำอะไรผิดพลาดไปหมด ทั้งที่ตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แท้ๆ แต่ดูเหมือนทุกอย่างจะแย่และผิดพลาดไปหมด

        “โชคดีนะแล้วเจอกัน”

        พอลกล่าวลาพร้อมโอบกอดน้องสาวอย่างห่วงใยเขาอดที่จะสงสารไม่ได้ที่ต้องกลับไปใช้ชีวิตเพียงลำพัง

        “แล้วเจอกันค่ะ”

        สองหนุ่มสาวหารู้ไม่ว่าโชคชะตากำลังเล่นตลกกับคนทั้งคู่ที่โคจรมาพบกันโดยที่ทั้งสองไม่รู้จักกันในค่ำคืนนี้ก็เช่นกันเขาและเธอขึ้นเครื่องกลับประเทศไทยเที่ยวบินเดียวกันแต่ทั้งสองไม่ได้เจอกันจนเครื่องแล่นลงจอดที่สนามบินสุวรรณภูมิ