ตอนที่ 17 น้ำส้มรสสวาท
เมื่อแมนขับรถกลับมาถึงคฤหาสน์ สิ่งแรกที่เขานึกถึงก็คือคุณนายสาวของเขา เขารีบจอดรถแล้วเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์อย่างไม่รอช้า
เมื่อก้าวเข้าไปในตัวบ้าน เสียงหวาน ๆ ที่เขาโหยหาก็ดังขึ้น
“กลับมาแล้วเหรอจ๊ะแมน”
เสียงนั้นเป็ของวาสนา คุณนายคนสวยที่ตอนนี้กำลังลุ่มหลงในกามอย่างหนัก เธอเฝ้ารอแมนอยู่ด้วยใจที่ร้อนรุ่มอย่างที่ไม่เคยเป็มาก่อน
วาสนาเธอนั่งอยู่บนโซฟาในชุดเสื้อกล้ามตัวจิ๋วสีชมพูอ่อนที่เผยให้เห็นร่องอกอันขาวอวบ และกางเกงขาสั้นที่รัดแน่นจนเห็นสัดส่วนของสะโพกและบั้นท้ายอย่างชัดเจน เสื้อกล้ามสีชมพูอ่อนที่เธอสวมใส่นั้นมีขนาดเล็กจนรัดแน่นไปทั่วทั้งหน้าอก เผยให้เห็นเนินเนื้ออวบอิ่มที่ล้นออกมาจนแทบจะทะลัก
แมนยืนมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง อารมณ์ความรู้สึกอันร้อนรุ่มที่เขาคอยระงับไว้พุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว เขากลืนน้ำลายลงคอเบา ๆ แล้วตอบกลับด้วยเสียงที่แหบพร่า
“ครับ...ผมกลับมาแล้ว”
และเมื่อแมนมองดูที่เสื้อกล้ามตัวจิ๋วของวาสนาดี ๆ ก็จะเห็นหัวนมของเธอที่นูนเด่นออกมาอย่างชัดเจน เพราะเธอไม่ได้สวมเสื้อใน เธอจงใจทำแบบนั้นเพื่อยั่วยวนเขา
แมนยืนนิ่งจ้องมองเธอที่นั่งอยู่บนโซฟา
เธอยิ้มออกมาแล้วพูดว่า
“เป็อะไรไปแมน...ยืนตัวแข็งเชียว”
“ป่าวครับ ๆ แค่คิดอะไรเพลิน ๆ”
แมนรีบตอบปฏิเสธ
“งั้นก็ดีแล้ว...ไปหยิบแก้วน้ำส้มที่วางอยู่ในครัวให้หน่อยสิ”
เธอสั่งด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
“ได้ครับ”
แมนตอบรับทันที แล้วรีบเดินไปที่ครัวเพื่อหยิบแก้วน้ำส้มมาให้เธอ
“มาแล้วครับคุณวาสนา”
เขายื่นแก้วให้เธอ
“ขอบใจจ้ะ”
เธอรับแก้วมา พร้อมกับเอ่ยปากชวนเขามานั่งข้าง ๆ
“ขับรถมาเหนื่อย ๆ มานั่งพักที่โซฟาก่อนสิแมน”
“ครับผม”
แมนตอบรับแล้วเดินไปนั่งข้างเธอด้วยใจที่เต้นรัว
แมนมานั่งอยู่ข้างวาสนา สายตาของเขาแอบมองเรือนร่างของเธออย่างหิวกระหาย เขามองเสื้อกล้ามสีชมพูที่รัดแน่นจนเผยให้เห็นร่องอก เขามองดูหัวนมที่นูนเด่นออกมาอย่างเด่นชัด แล้วเลื่อนสายตาลงไปที่กางเกงขาสั้นที่รัดแน่น เผยให้เห็นต้นขาขาวเนียน ทุกส่วนของร่างกายเธอดูเซ็กซี่และยั่วยวนจนเขาแทบคลั่ง
วาสนาที่รับรู้ถึงสายตาที่ร้อนแรงนั้น จึงค่อย ๆ ยกแก้วน้ำส้มขึ้นมาดื่มอย่างช้า ๆ ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอค่อย ๆ ัักับขอบแก้วอย่างแ่เบา แล้วจิบน้ำส้มเข้าไปอย่างเย้ายวน เธอเอียงคอเล็กน้อยขณะดื่ม ทำให้หน้าอกของเธอดูโดดเด่นยิ่งขึ้น
เมื่อจิบน้ำส้มเสร็จแล้ว เธอก็วางแก้วลงแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
“แมนดื่มน้ำส้มหน่อยสิ จะได้หายเหนื่อย”
เธอยื่นแก้วไปให้แมน เขากำลังจะรับแก้วน้ำ
แต่เธอก็พูดขึ้น
“ไม่เป็ไร เดี๋ยวฉันถือให้เอง”
“โอเคครับ”
แมนจึงลดมือลง แล้วรอให้เธอป้อนน้ำส้มอย่างใจจดใจจ่อ ที่ขอบแก้วนั้นมีรอยลิปสติกสีแดงของเธอติดอยู่ และเธอก็หันขอบแก้วด้านนั้นไปให้แมนอย่างจงใจ
วาสนาค่อย ๆ ป้อนน้ำส้มให้แมนดื่ม ปากของเขาได้ลิ้มรสน้ำส้มไปพร้อมกับรสลิปสติกของเธอที่ติดอยู่ที่ขอบแก้ว อารมณ์สวาทของแมนพุ่งพล่านไปทั่วทั้งร่าง เขาค่อย ๆ ใช้ลิ้นเลียไปที่ขอบแก้วอย่างช้า ๆ ซึมซับรสชาติของลิปสติกสีแดงของเธอจนสีของลิปสติกจางหายไป
วาสนาที่เห็นแบบนั้นก็เกิดอารมณ์ขึ้นเช่นกัน
“อืมม...แมนคงจะอร่อยมากสินะจ๊ะ”
“ครับ...อร่อยมากเลย”
แมนตอบกลับด้วยเสียงแหบพร่า ดวงตาของพวกเขาทั้งคู่สบประสานกันอย่างมีความใน
583
