ตอนที่ 7
"เฮ้ย น้ำมนตร์ แกเป็ไรวะ ทำหน้าอย่างกับโกรธใครมา"ยัยพิ้งค์พูด
"นั่นสิ น้ำมนตร์ แกมีอะไรหรือป่าววะ"ยัยหวาน
"ทะเลาะกับใครมาวะ" ยัยทิพย์
เหอะ ทะเลาะหรอ ควรเรียกว่ายังไงดีล่ะแรด? ร่าน!!! จุกชะมัดเลยต่อละคำ ทำไมพี่มันเป็คนปากร้ายขนาดนี้วะ
"อารมณ์เสียน่ะเจอคนบ้าปากหมาเมื่อคืน คิดแล้วโมโห ฉันน่าจะจับหักคอซะ"
"เอ่อ น้ำมนตร์ เราว่า ไม่ดีมั้ง"
"อ้าวก้อยมาั้แ่เมื่อไหร่"
"มาชัดถูกประโยคเลยล่ะน้ำมนตร์" ก้อยพูดแล้วก็ยิ้มแหยๆใส่ฉัน ทำไมต้องคิดว่าฉันน่ากลัวขนาดนั้นว่ะ ฉันไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นซะหน่อย
"แล้วยัยปลากับพวกแดนพวกหินล่ะ" ยัยพิ้งค์เป็คนถาม มันคงไม่อยากให้ยัยก้อยกลัวฉันล่ะมั้ง
"อ๋อพวกนั้นไปหาของกินน่ะ" พวกฉันพยักหน้าเป็อันว่ารับรู้แล้ว
"เฮ้ ลูกสาววววว ทำอะไรกันอยู่จ๊ะแล้วนั่นน้ำมนตร์เป็อะไรจะลูก ทำไมทำหน้าเหมือนอยากฆ่าคนอย่างนั้นล่ะ" ฉันหันไปยิ้มให้เจ๊ริชชี่นิดหน่อยก่อนจะจมอยู่ในภวังค์ความคิดของตัวเอง
"เจ๊ อย่าพึ่งไปเซ้าซี้มันเลยยัยนี่ถ้าไม่บอกก็คือไม่บอก ขืนเซ้าซี้น่ะ มันฆ่าเราแน่" แต่ก็ยังไม่วายได้ยินเสียงยัยหวานกระซิบกระซาบกับพวกเจ๊ริชชี่
"แล้ววันนี้ จะซ้อมอะไรกันลูกเพลงแต่งถึงไหนแล้ว" เจ๊ริชชี่ก็ยังคงถามคำถามต่อไป
"วันนี้หนู ไม่สิ พวกหนูจะซ้อมวอลเล่ย์ก่อนค่ะส่วนเพลงใกล้สมบูรณ์แล้วค่ะ สมบูรณ์เมื่อไหร่ หนูจะพาพวกเพื่อนไปซ้อมทันทีเจ๊"ฉันเลือกที่จะตอบคำถามเจ๊เอง ซึ่งคงไม่มีใครตอบได้ดีอย่างฉันแล้วล่ะ
"มาแล้วๆ กินไหมพวกแก พวกฉันซื้อขนมมาเต็มเลย"ฉันไม่กิน แต่ที่เหลืออย่างกับปอบลง ไม่รู้พวกมันอดอยากมาจากไหน แต่ขนมสามสี่ถุงใหญ่ๆหมดไปในพริบตา
"นี่ถามจริง กินหรือแดก"
"โอ๊ย อย่ามาพูดมากยัยมนตร์ ถ้าแกกินแค่นี้จะพอมั้ยฮะ"ยัยทิพย์เป็คนตอบฉันพลางกัดฉันไปเบาๆ ตามประสาเพื่อนที่สนิทกัน มันก็จริงอย่างยัยทิพย์ว่าฉันนะคนกินเก่ง แต่ไม่เก่งเท่ายัยพิ้งค์ รายนั้นน่ะ กินเก่งสุดยอด รวมๆแล้ว พวกฉันก็กินเก่งกันทั้งนั้นแหละ
"ปะ เถอะ ไปซ้อมกัน" ไอ้หินเป็คนพูดจากนั้นพวกเราทั้งหมดก็พากันไปที่โดมซ้อมกีฬา ของคณะวิศวะ
"แบ่ง ยังไงดี ชายหญิง หรือว่ารวมกัน"ไอ้แดนพูด
"ไม่ต้อง แบ่งชายหญิงไปเลย ทำเหมือนแข่งกันเลยไม่ต้องออม เพราะคณะอื่นคงไม่ออมแรงตอนแข่งหรอก" ยัยปลาพูด และนั่นทำให้ฉันเห็นด้วย
"เอาอย่างนั้นก็ได้ ถ้าพวกฉันรุนแรงก็อย่าว่ากันล่ะ"ไอ้หินคนพูด
"โอเค งั้นเจ๊สรุปให้นะ ทีมชายมีแดนหิน อั๋น ฟิวส์ กอล์ฟ เต้ ส่วมทีมหญิง มีมนตร์ พิ้งค์ ทิพย์ หวาน ปลา ก้อย ตามนี้น่ะ"เจ๊ริชชี่พูดจบ พวกเราก็เข้าประจำที่ทันที
"เฮ้ย ไอ้มนตร์อ่ะ พวกฉันไม่รู้ว่าแกไปอารมณ์เสียอะไรมาน่ะเพราะฉะนั้นแกใส่อารมณ์ทั้งหมดมากับวอลเล่ย์ได้เลย ไม่ต้องยั้ง" ไอ้อั๋นเป็คนพูด
"พวกแกแน่ใจนะเว้ย" ไอ้หวานเป็คนพูด
"ไอ้มนตร์เป็ผู้หญิงยังไงแรงมันคงไม่มากเท่าไหร่ พวกฉันรับได้สบายเว้ย" ไอ้ฟิวส์พูด ซึ่งพวกยัยทิพย์ยัยหวานยัยพิ้งค์ก็หันมามองฉันก่อนจะหันไปมองพวกผู้ชาย
"งั้นพวกฉันก็ขอให้พวกแกโชคดีนะ" ยัยพิ้งค์พูด
"โอเค ไอ้มนตร์ จัดมาเลยไม่ต้องยั้ง"ฉันกระตุกยิ้มให้ไอ้แดนก่อนจะแจกยิ้มร้ายให้พวกมันทุกคน
"ถึงพวกแกไม่บอกฉันก็ไม่ยั้งอยู่แล้ว รับให้ดีล่ะ" ฉันพูด
"โอเค ถ้าทุกคนพร้อมแล้ว เจ๊ขอเริ่มเกมส์เลยนะ"
ปรี๊ดดด
ทันทีที่เสียงนกหวีดจากเจ๊ริชชี่ดังขึ้นเกมส์อันดุเดือดของพวกเราก็เริ่มขึ้น
"ปล่อย ปล่อย" ไอ้ปลารับลูกแรกและเปิดบอลให้ยัยหวาน เพราะหวานมันอยู่หน้าเซตส์
"มนตร์"
ตุบ
และลูกแรกที่ฉันตบลงไป พวกผู้ชายก็ตั้งรับได้อย่างดี
"มนตร์"
ตุบ
"มนตร์"
ตุบ
"มนตร์"
ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ ตุบ
ปรี๊ดดด
"เฮ้ย โกรธอะไรมาวะ แรงตบไม่ลดลงเลย"ไอ้เต้พูด ฉันก็ยิ้มๆให้พวกมัน ซึ่งการเล่นกีฬามันก็ทำให้ฉันรู้สึกดีขึ้น
"โทษทีว่ะพอดียั้งมือไม่เป็" ฉันตอบ
"ยัยปีศาจ" ไอ้กอล์ฟพูด แต่ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไร นอกจากยักไหล่กวนๆให้พวกมัน
"ฉันเตือนแกแล้ว" หวาน
"ใช่ บอกไปแล้ว" พิ้งค์
"สมน้ำหน้าบอกแล้วอย่าไปยั่วมัน" ทิพย์พูด
"เอาล่ะเด็กๆหายเหนื่อยแล้วก็มาต่อ มนตร์ลูกสาว เพลาๆหน่อยก็ได้นะลูก"
"ขอโทษค่ะเจ๊หนูออมแรงไม่เป็" ฉันพูดจบเกมส์ต่อไปก็เริ่มทันที
"มนตร์"
ตุบ
"มนตร์"
ตุบ
"เฮ้ย ไอ้มนตร์ เบาๆหน่อยดิว่ะเหนื่อยแล้วนะเว้ย" ไอ้อั๋นพูด
"แค่สนุกๆน่าอย่าซีเรียส" ฉันตอบก่อนจะตบอีกลูก
ตุบ
แปะ แปะ แปะ
"โห สุดยอดเลย แรงดีจริงๆ"พอหันไปก็เป็พี่เหนือที่พูด
"หวังว่าพวกฉันคงไม่ได้มาขัดจังหวะการซ้อมของพวกเธอหรอกนะ" พี่วินเป็คนพูด
"จะขัดได้ไง เขาไม่ได้ห้ามมาดูการซ้อมกีฬานี่"พี่ดินคนพูด
"ก็ยังไม่มีใครว่าอะไรเลยนี่คะ" ยัยหวานเป็คนตอบ ส่วนฉันก็ยืนนิ่งๆ ไม่หือไม่อืออะไรกับใครทั้งสิ้น แต่ฉันก็เห็นผ่านหางตานะว่าเค้ายืนมองฉันอยู่ แต่มันเป็สายตาที่นิ่ง
"เมื่อกี้น้องมนตร์ตบโหดมากเลยนะครับ พวกพี่เห็น ตบเอาๆ" พี่เหนือพูด ฉันก็เลยยิ้มให้เค้าซึ่งเราสามารถเรียกพี่ๆเค้าว่าพี่ได้ แต่คนเดียวที่เรียกไม่ได้คือพี่ทอร์นาโดที่ยืนหน้านิ่งคิ้วขมวดมองฉันอยู่นั่น
"โหพี่ มันอารมณ์เสียอะไรมาไม่รู้ตบเอาๆั้แ่เปิดเกมส์แหนะ" ไอ้เต้เป็คนพูด
"หือ อารมณ์เสียหรอครับ ถ้าตบแบบนี้แรงอาจตกได้นะ"พี่ดินพูด ฉันยิ้มให้พี่เค้า
"แค่เล่นคลายอารมณ์เท่านั้นแหละค่ะแต่ถ้าลงจริงๆต้องใช้ทั้งหัวและแรงรวมถึงสติค่ะ มนตร์แยกแยะได้" ฉันตอบพี่ดินยิ้มๆ
"เหอะ"
ฉันหันไปมองคนที่ทำเสียงหัวเราะในลำคอด้วยความไม่พอใจ
"ฉันรู้แล้วว่ามันโมโหอะไรมา" ยัยทิพย์พูด
"แรงเท่ามด"
"โดนตบอีกสักทีสองทีไหมละคะผู้ชายปากหมาสันดานหยาบ"
"เฮ้ย ไอ้มนตร์ใจเย็นดิ"ยัยพิ้งค์พูด
"ทำไมต้องกลัว นี่มันหมดเวลารุ่นพี่รุ่นน้องละทำไมต้องเคารพ ในเมื่อไม่เคยทำตัวให้น่าเคารพ"
"เธอ!!"
"หรือมันไม่จริง เหอะ ฉันจำได้ทุกคำพูดที่นายดูถูกฉันเอาไว้เลยล่ะจำไว้น่ะ นายแกล้งกดขี่ข่มเหงฉันได้เฉพาะอยู่ในมหาลัยเท่านั้นแหละ หมดเวลามหาลัยฉันก็ไม่ยอมให้นายมาดูถูกหรือแกล้งฉันได้หรอก"ฉันพูด แล้วก็มองหน้าพี่มันนิ่ง
"เอาล่ะๆ วันนี้พอแค่นี้ เราไปร้านนั่งชิวกันดีกว่า"เจ๊ริชชี่พูดตัดบท พวกฉันจึงพากันแยกย้ายเก็บข้าวของและกลับไปเตรียมตัวเพื่อเจอกันที่จุดนัดพบ
ลงรูปในไอจีดีกว่า
IG: nammont24 อย่าใ ไม่ได้หาเื่ใครแค่ซ้อมกีฬา????
jk.หรา
bb.ยัยโหด
irin.กรี๊ดพี่น้ำมนตร์เท่มากเลยค่า
peter.น่ารักจังเลยครับ
namwan19.แหม สวยจริงๆ ลูกตบ????
namtip15.ตบเอาๆ ไม่หาเื่ใครเลย????
nampink20.แรงหมดหรือยังตบตลอดขนาดนั้น????
หลังจากลงรูปในไอจี ก็มีแฟนคลับและเหล่าเพื่อนๆของฉันมาคอมเม้นแต่ฉันไม่ได้ตอบใครกลับไปหรอก บอกตามตรงอารมณ์ฉันยังไม่คงที่ ยิ่งเห็นหน้าพี่มันฉันก็ยิ่งเดือดเหอะแล้วเดี๋ยวก็ต้องไปเจอพวกพี่มันที่ร้านนั่งชิวอีก เซ็ง!
แอ๊ดดด เสียงเปิดประตู
"น้ำมนตร์แกเสร็จรึยัง"
"เสร็จแล้วล่ะหวานแต่แปปนึงน่ะ เก็บของก่อน"
"เออเร็วๆยัยสองตัวมันรออยู่ข้างล่างคอนโดแล้ว" ฉันไม่ตอบอะไรมันกลับไปนอกจากหยิบกระเป๋าสะพายและมีดพกใส่กระเป๋าไว้สำหรับป้องกันตัวเวลาเกิดเหตุฉุกเฉิน ก็สมัยนี้มันไว้ใจใครได้ที่ไหนล่ะ คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจ ดูอย่างไอ้พี่ทอร์นาโดเป็ตัวอย่างสิฉันก็ต้องป้องกันตัวเป็ธรรมดาสิ
"ปะ"
หลังจากเช็คตัวเองเรียบร้อย ฉันก็ชวนยัยหวานลงมาข้างล่างเพราะไม่อยากให้ยัยพิ้งค์กับยัยทิพย์รอนาน
"ว้าวน้ำมนตร์ยังคงคาแลคเตอร์ไม่เปลี่ยนเลยนะ" ยัยพิ้งค์
"แกก็เหมือนกันแหละน่าชมพูซะ" ฉันตอบ
"แล้วก็พวกแกก็ยังคงความเป็ตัวเองสุดๆโดยเฉพาะแก จะเซ็กซี่ไปไหนฮะ" ฉันหันไปว่าให้ยัยหวานและเอ็ดให้ยัยทิพย์ สงสัยกันล่ะสิว่าพวกฉันแต่งตัวยังไง
ยัยพิ้งค์แต่งตัวตามชื่อมันเลย ชมพูทั้งตัวย้ำทั้งตัว บางทีเพื่อนฉันก็เสพติดสีชมพูมากไป แต่ถึงอย่างนั้นชุดที่ยัยพิ้งค์ใส่ก็น่ารักเข้ากับตัวมันมากเลยล่ะต่อมายัยหวาน ยัยนี่แต่งตัวสบายๆแต่ก็ยังคงความหวานตามชื่อ ถึงแม้มันจะดูหวานมากไปนิดนึงก็เถอะ ต่อมายัยทิพย์ ยัยนี่ยังคงความเซ็กซี่ไม่เปลี่ยนฮอท จนไม่รู้ว่าจะฮอทยังไง ส่วนฉันนะหรอ เสื้อยืด คุมยีนส์ กางเกงยีนส์ขายาวขาดๆ ชิคๆเท่ๆ สไตล์ฉันนั่นแหละ ก็อย่างว่าร้านนั่งชิวนี่จำเป็ต้องเต็มขนาดนี้ไหม ช่างเถอะเสียเวลามานานล่ะ
ณ ร้านสกาล่า
ตัวร้านตกแต่งอย่างสวยงาม สมกับชื่อสกาล่าเหมาะที่เป็ร้านนั่งชิว สบายอารมณ์ เพราะดนตรีเป็ดนตรีสด แถมยังมีอาหาร เหล้าเบียร์พร้อมบริการอย่างหลากหลาย ซึ่งภายในร้านก็ตกแต่งได้อย่างลงตัว เพราะทางร้านจัดแบ่งเป็โซนได้อย่างชัดเจนใครชอบความเป็ส่วนตัว ก็มีมุมวีไอพีที่ส่วนตัวแบบสุดๆแถมยังมีบรรยากาศที่สดชื่นมากอีกด้วยใครชอบเสียงดนตรีมากๆก็เห็นทีว่าจะนั่งหน้าเวทีชิดติดขอบกับนักร้องนักแสดงจนเวทีขั้นสุดทั้งบริการยังน่าประทับใจ เหนือสิ่งอื่นใด เด็กเสิร์ฟแต่ละคน งานโคตรดี ผู้ชายล้วนๆเกย์ก็มี คือร้านนี้รับแต่ผู้ชายน่ะ ส่วนผู้หญิงก็รับนะ ถ้าไม่อยู่เค้าเตอร์เก็บเงินก็เป็พนักงานต้อนรับ ไม่ก็ล้างจาน สรุปแล้ว ร้านนี้ดีมากเว่อร์ เหมาะกับการมานั่งชิวสุดๆ แฮ่ บรรยายมาซะนานละเอียดยิบขนาดนี้ ไม่ต้องสงสัยหรอกค่ะ ร้านนี้เป็ร้านพี่ชายข้างบ้านสมัยเด็กๆของพวกฉันเองตอนแรกก็ใที่มาเห็นทีนี่ ไม่คิดเหมือนกันว่าจะเป็ร้านนี้ที่พวกเจ๊ริชชี่นัดมา จริงๆพวกฉันไม่เคยมาเลยนะแต่ที่รู้ว่าเป็ร้านพี่เค้าก็เพราะว่าพี่เค้าเคยชวนมาเลี้ยงตอนเปิดร้านใหม่ๆนะ เลยพอจำได้
"สาวๆ ทางนี้จ้า" และทันทีที่เข้ามาในร้านเสียงเจ๊ริชชี่ก็ดังขึ้นแทรกเสียงดนตรีที่กำลังบรรเลงอย่างช้าๆ
"ชักช้า ไม่มีมารยาท"
"เอ่อ มามา มานั่งนี้ดีกว่า"ฉันกำลังจะอ้าปากสวนคนพูด แต่เจ๊ริชชี่ก็ตัดบทซะก่อน คงทายถูกใช่ไหมคะว่าใครที่ว่าฉันพี่มันจงใจว่าฉันชัดๆ เหอะ เซ็ง
"แหมแต่งตัวตามบุคลิกตัวเองเด๊ะเลยนะ" ไอ้หิน
"ตามสไตล์ว่ะ" ยัยทิพย์เป็คนตอบ
"มาๆ กินรัยกันดีจ๊ะสาวๆ วันนี้ป๋าพายุมันเลี้ยง"
เฮๆๆๆๆ
หลังจากเจ๊ริชชี่พูดจบ พวกเพื่อนฉันก็เฮกันใหญ่ก่อนจะสั่งอาหารมากิน แต่ก็รวมไปถึงเหล้าเบียร์ขนานต่างๆด้วย
"แม่งคนที่จริงใจมันอยู่ไหนกันหมดวะ"
"ผู้หญิงแม่งก็เลวเหมือนกันหมด"
"ผู้ชายก็ชั่วเหมือนกันหมด"
"เมื่อไหร่จะเจอคนที่จริงใจที่จะอยู่ด้วยกันไปตลอดสักทีวะ"หลังจากสั่งอะไรมากิน เสียงผู้คนรอบๆโต๊ะ รอบๆบริเวณก็ดังขึ้น และเป็เื่เดียวกันแทบทั้งหมดอารมณ์เดียวกันอีกต่างหาก
"วันนี้มันวันอกหักโลกหรือไงวะ"ไอ้ฟิวส์เป็คนพูด เหอะ จริงของมัน
"เอ่อ ขอโทษนะครับ ขอถ่ายรูปได้ไหมครับ"ยังไม่ทันจะคิดอะไรต่อก็มีบ๋อยหรือเด็กเสิร์ฟเดินถือโทรศัพท์มาขอถ่ายรูป
"ฉันหรอคะ" ฉันถามเพราะไม่แน่ใจ ก็โต๊ะฉันนั่งกันเป็สิบๆ มันก็ต้องถามเพื่อความแน่ใจ
"ครับ" ผู้ชายหน้าตาน่ารัก ตอบกลับมายิ้มๆ
ตุบ
ฉันหันไปมองคนกระแทกแก้วกับโต๊ะเสียงดังด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะตอบไปว่า
"ได้ค่ะ" หลังฉันตอบไปยิ้มๆ เค้าก็เดินมาถ่ายรูปคู่กับฉันก่อนจะขอตัวออกไป ฉันก็ยิ้มให้อย่างมีมารยาทสงสัยเป็แฟนคลับมั้ง
"แหม ฮอทจังเลยน่ะ" ยัยหวาน
"รู้งี้ไม่แต่งตัวเซ็กซี่มาหรอกขนาดแต่งแบบแกยังมีคนมาขอถ่ายรูปเลย" ยัยทิพย์พูด ฉันไม่ตอบอะไร ได้แต่ส่ายหน้าใส่พวกมันก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นสายตาที่แสดงความไม่พอใจจากพี่ทอร์นาโด ที่นั่งจ้องฉันเขม็งแถมยังทำสายตาดุมาให้อีก อะไรวะ ไม่ชอบขี้หน้าก็ต่างคนต่างอยู่สิ
"อ้าว พี่พายุ มานั่งชิวหรอคะ"ก่อนที่าประสาททางสายตาของฉันกับพี่มันจะเริ่มขึ้นก็มีผู้หญิงที่ไหนไม่รู้หน้าตาสวยใช้ได้เลยล่ะเข้ามาทักพี่มัน ส่วนการแต่งตัวก็ อื้ม ฉันว่ายัยทิพย์แต่งเซ็กซี่แล้วยัยนี่หนักเข้าไปอีก
"ครับ" พี่มันหันไปตอบยัยนั่นยิ้มๆ
"นั่งด้วยกันไหมครับ"แล้วพี่มันก็ชวนยัยนั่นนั่งด้วย อ้อ ส่วนยัยนั่นน่ะหรอ ไม่ปฏิเสธสักนิดแถมยังนั่งเบียดกระซิกแทบจะสิงพี่มันอยู่แล้ว เออ แล้วทำไมฉันต้องรู้สึกไม่พอใจด้วยวะเค้าจะทำอะไรก็เื่ของเค้าสิ
"เอ่อ นั่นใครอ่ะพายุ" เจ๊ริชชี่ถามด้วยความไม่พอใจ
"นี่พรรณปีหนึ่งเอกดนตรี" พี่เขาตอบแค่นั้นก่อนจะหันไปคุยกับยัยนั่นต่อ ฉันว่าและทำไมคุ้นๆยัยนั่นนะเอง คนที่ลงแร๊พตัวแทนเอกดนตรี
เหอะ "มีปัญหาอะไรกับฉันหรือเปล่าคะ"
"เปล่า" "เปล่าแล้วเหอะทำไม"ยัยนั่นถามฉัน ไม่สิ เรียกว่าหาเื่ดีกว่า
"ก็บอกว่าเปล่าจะหาเื่"ฉันถามกลับนิ่งๆ
"น้ำมนตร์ หยุดหาเื่ได้แล้วทำลายบรรยากาศ" ฉันหันไปมองหน้าพี่มันด้วยความไม่พอใจ ก่อนจะยกแก้ววิสกี้ดื่มเพื่อดับความร้อนให้ตัวเองไม่ต้องกลัวฉันเมาน่ะ พวกฉันสายแข็ง
"ใจเย็นมึง"ยัยทิพย์หันมาบอกฉัน ฉันพยักหน้ากลับไป ก่อนจะทำเหมือนพี่มันไม่มีตัวตน
2K
![แม่หญิงพลอย ยอดคุณครูแห่งอยุธยา [E-book]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1686666673_17032219.webp)
