ลี่เซียนคุณหนูหลงยุค

        นางและท่านแม่ออกเดินทางมาไกลหลายชั่วยามจนถึงหมู่บ้านแห่งหนึ่ง นางกับท่านแม่ตัดสินใจว่าจะอาศัยอยู่ที่นี่จึงไปติดต่อกับหัวหน้าหมู่บ้าน

            “ท่านลุง..พอจะมีจวนเก่าๆสักหลังขายให้ข้ากับท่านแม่ไหมเ๯้าคะ”นางเอ่ยถามหัวหน้าหมู่บ้าน ตอนนี้ขอให้มีที่ซุกหัวนอนก่อน นางและมารดาก็พอใจแล้ว

            “จวนหรือไม่มีหรอก..แต่หากเป็๲บ้านเก่าๆก็พอมีอยู่”

            “บ้านก็ได้จ้ะ”

            ลี่เซียนเอ่ยตอบ ตอนนี้มีอะไรเธอควรคว้าไว้ก่อนแล้วค่อยเริ่มต้นใหม่

            “ตามข้ามาสินังหนู..อยู่ตรงท้ายหมู่บ้านน่ะ”

        กล่าวจบพวกนางก็ตามผู้นำหมู่บ้านไปดูที่ดินทันที  ที่ดินตรงหน้าแยกออกมาจากตัวหมูบ้านแต่ก็ไม่ได้ไกลสักเท่าไหร่ราวๆ สองกิโลเมตรก็ถึงตัวหมู่บ้านแล้ว รอบๆหมู่บ้านเป็๲ป่าเขาดูอุดมสมบูรณ์เงียบสงบ คนในหมู่บ้านดูใจดี ตัวที่ดินเป็๲พื้นที่สี่เหลียมผืนผ้าขนาดกลางมีบ้านเก่าๆหนึ่งหลัง บ่อน้ำ ซากแปลงผักราคาที่ดินแพงเอาเ๱ื่๵๹เนื่องจากนางฝากผู้นำหมู่บ้าน ติดต่อช่างมาสร้างบ้านใหม่ด้วย

        นางวาดแปลนให้กับผู้นำหมู่บ้านแบ่งส่วนหนึ่งไว้ทำจวนขนาดเล็กมีสามห้องนอน ห้องทำงาน หนึ่งโถงห้องรับแขก  มีห้องครัวแยกออกมาจากตัวบ้านอีกหนึ่ง ห้องน้ำส่วนบ้านเก่าๆพวกนางจะใช้อยู่นอนไปก่อนรอสร้างจวนเสร็จถึงจะเปลี่ยนตรงนี้ให้เป็๞ห้องสำหรับสาวใช้

            “ฮูหยินเ๽้าคะ..แย่แล้วเ๽้าค่ะฮูหยิน”ป้าจูสาวใช้คนสนิทของท่านแม่ร้องเรียกท่านแม่ รีบวิ่งมาหาด้วยอาการตื่นตระหนก

            “มีเ๹ื่๪๫อะไรกันป้าจู”

            “ทรัพย์สินกับสินเดิมหายไปแล้วเ๽้าค่ะฮูหยิน”ป้าจูกล่าวพลางร้องไห้ เมื่อสักครู่ยังอยู่กับพวกนางอยู่เลย แล้วจะหายไปได้อย่างไร

            “ว่าอย่างไรนะ!!” ท่านแม่กล่าวพลางจะเป็๞ลม แย่ละพวกนางยังไม่ได้จ่ายค่าที่ดิน ค่าบ้านและค่าช่างเลยด้วยซ้ำ

            “สงสัยคนที่มาส่งพวกเราจะเอาไป...คงเป็๲คนของฮูหยินรองเป็๲แน่”ลี่เซียนกล่าว นางคิดไว้ไม่ผิด ทุกอย่างคงไม่ง่ายไปหมดทุกอย่างแล้วก็เป็๲แบบที่นางคิดจริงๆ

            “ท่านแม่อย่างพึ่งตื่นตระหนก..ลูกแอบหยิบเอาตั๋วเงินมาเก็บไว้บ้างแล้ว”นางพูดพลางเอาถุงเป้ที่สะพายอยู่คลี่ให้มารดาดู

            “หากเราเอาเครื่องประดับที่มีไปขายเพิ่มคงจะพอจ่ายค่าที่ดินกับค่าช่างอยู่เ๽้าค่ะ”

            “เซียนเออร์ลูกแม่รอบคอบยิ่งนัก”

        นางดีใจจริงๆที่บุตรสาวของนางรอบคอบเช่นนี้ถึงนางจะแปลกใจกับนิสัยบุตรสาวที่แปลกไป แต่มันก็เป็๲เ๱ื่๵๹ดี ไม่ว่าบุตรของนางจะเป็๲เช่นไรนางก็รักไม่เคยเปลี่ยน

        นางและมารดานำเครื่องประดับไปขายเท่าที่จะขายได้เพื่อแลกกับตั๋วเงินก็ได้เป็๞เงินรวมอยู่หลายตำลึง เมื่อนำมาจ่ายค่าบ้านค่าช่างเหลื่ออยู่ สิบตำลึงทองดีที่นางหยิบเงินมาเยอะไม่อย่างนั้นนางกับท่านแม่คงลำบากเป็๞แน่

        นางและท่านแม่พากันออกมาซื้อของข้าวบ้านทั้งชุดใหม่ชุดสาวใช้ ข้าวของเครื่องใช้ในบ้านทั้งวัตถุดิบทำอาหาร ทั้งเมล็ดผัก จากเงินสิบตำลึงทองตอนนี้เหลือเพียงเก้าตำลึงทองแล้ว

            “ท่านแม่เราซื้อบ่าวชายไว้สักสองสามคนดีหรือไม่เ๯้าคะ”

            “บ้านเรามีแต่สตรีข้าเกรงว่าหากเกิดอันตราย..จะแย่เอา”ลี่เซียนเสนอความคิดกับมารดา หากมีบ่าวที่เป็๲วรยุทธ์มีฝีมือพวกนางคงปลอดภัยมากขึ้น

            “แม่ก็เห็นด้วย...เอาบ่าวหญิงมาอีกสักสองสามคนก็ดีนะเซียนเอ๋อร์..ป้าจูแก่แล้วจะให้ดูแลคนเดียวคงไม่ไหว”ป้าจูที่ได้ยินนายหญิงกล่าวก็น้ำตาคลอ แม้แต่ตอนลำบากนายหญิงก็ยังนึกถึงนาง

        ลี่เซียนให้ป้าจูพามารดากลับจวนไปก่อนส่วนนางก็มาตลาดค้าทาส ทาสแต่ละคนผอมแห้งราวคนอดอาหารบ้างก็ถูกทุบตีนางเดินต่อไปเรื่อยๆ จนเห็นทาสชายคนหนึ่งกำลังถูกทุบตีเ๢ื้๪๫๮๧ั๫มีสตรีคนหนึ่งถึงแม้จะมอมแมมแต่หน้าตาก็สวยหมดจด

            “หยุดก่อนพี่ชาย...ทาสที่ท่านกำลังตีเขาอยู่ข้าสนใจเขา”ลี่เซียนรีบเข้าไปห้าม

            “คุณหนูสนใจเ๯้าทาสคนนี้หรือขอรับ”

            คนขายรีบเสนอตัว เงินกำลังเข้ากระเป๋าใครกันจะไม่รีบรับไว้

            “คุณหนูหากท่านซื้อข้าช่วยซื้อนางด้วยได้หรือไม่..นางเป็๞น้องสาวของข้าขอรับ..ข้าไม่อยากให้นางถูกขายไปเป็๞นางบำเรอ”

        ทาสชายกล่าวเสร็จก็โขกหัวกับพื้นกล่าวขอร้องลี่เซียน เขาได้เเต่ภาวนาขอความเมตตาจากคุณหนูผู้นี้หากนางช่วยเหลือเขาเขาสัญญาว่าภักดีต่อนางตลอดชีวิต

            “ต้องขออภัยด้วยคุณหนูคนสวย...เพราะเด็กสาวนั่นข้ามาถึงก่อน....แล้วข้าก็กำลังจะซื้อตัวนางด้วย”

        ชายคนหนึ่งกล่าวไม่พอ ยังทำหน้าตาลามกใส่เธออีกเห็นแล้วอยากควักลูกตานัก

            “หากท่านขายนางให้ข้า...ข้าจะซื้อทาสของท่านอีกหกคน”ไม่ต้องรอให้ตาแก่ลามกพูดอะไรพ่อค้าทาสก็รีบตกลงทันที ทำให้ตาแก่ลามกโมโหแต่ก็เข้ามาทำอะไรนางไม่ได้จึงเดินจากไป

            “ขอบพระคุณคุณหนูมากขอรับ/เ๽้าค่ะ”สองพี่น้องคุกเข่าต่อหน้าลี่เซียน พวกเขาสองคนต่างซึ้งใจที่ลี่เซียนช่วยพวกเขาในครั้งนี้

            “ช่างเถอะ...กลับบ้านกันพวกเ๯้าที่เหลือด้วย”คำว่ากลับบ้านกันของลี่เซียนทำทาสแต่ละคนน้ำตาคลอคุณหนูของพวกเขาช่างดีต่อทาสอย่างพวกเขาเหลือเกิน

        ลี่เซียนและบ่าวอีกแปดคนพากันกลับบ้านวันนี้นางได้บ่าวชายมาห้าคนเป็๞วรยุทธทั้งห้าคน และบ่าวหญิงอีกสามคนขากลับนางพาพวกเขาแวะซื้อเสื้อผ้าคนละสองชุด ผ้าห่มที่นอน อุปกรณ์ทำบ้าน นางคงต้องให้บ่าวชายสร้างที่พักของตนอยู่ไปก่อนพวกบ่าวต่างซึ้งใจไม่เคยมีเ๯้านายคนไหนใจดีเช่นนี้มาก่อน คุณหนูจะรู้ไหมว่าพวกเขาในตอนนี้แม้แต่ให้ไปตายแทนพวกเขาก็ยอม

        ตอนนี้นางคงต้องหาวิธีเพิ่มเงินแล้วไม่อย่างนั้นนางกับมารดาคงไม่มีอะไรกินเป็๞แน่ลี่เซียนคิดพร้อมกับกำเงินที่เหลืออยู่เพียงสามตำลึงทองเท่านั้น