บทที่ 2 (2/2)
ข้าขอเถิดนะ (2) ( มี nc นิด ๆ นะเ้าคะ)
เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของผู้เป็บิดาเสียงสวบสาบของเนื้อผ้า จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงคล้ายกับจะร้องห้าม เสียงร้องครวญครางราวกับเ็ปมากแล้วไหนจะเสียงเนื้อกระทบกันซึ่งมันดังขึ้นเป็จังหวะอย่างต่อเนื่องอยู่เหนือศีรษะของพวกนาง
ยามนี้อวิ่นซงถิงเผลอเอาเสียงที่ได้ยินมาจินตนาการเป็ภาพนางรู้สึกร้อนรุ่มจนสั่นสะท้าน รู้สึกแปลก ๆ ที่ช่องท้อง และส่วนล่าง
อวิ่นซงถิงอยากจะร้องไห้นางอยากมีเวทมนตร์จะได้เปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็ใบไม้หรือเป็เศษฝุ่นเล็ก ๆ ก็ได้ นางจะได้ปลิวออกไปจากที่นี่! ตอนนี้เลย!!
“นายท่านมันลึก...อึก! ท่านี้มันเข้ามาลึกมาก...อื้อ! นายท่านเ้าคะ ข้า...ข้าไม่ไหว มันเข้ามาลึกเกินไปเ้าค่ะ!”
“อาเฉียว เ้าชอบให้ข้าเข้าไปลึก ๆ และก็ชอบแบบแรง ๆ เช่นนี้ไม่ใช่หรือ?”
อวิ่นซงถิงหลับตาปี๋นางไม่อยากได้ยิน นางอยากจะยกมือขึ้นมาปิดหู แต่ติดตรงที่ตัวนางถูกโอบกอดยามนี้มือทั้งสองข้างอยู่ด้างล่าง นางจึงทำได้เพียงซุกใบหน้าเข้าไปที่แผงอกกว้างเพื่อหลบหนีเสียงต่าง ๆ ที่มันยังคงดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แล้วในขณะนั้น...
คราแรกอวิ่นเฟยหยวนตั้งใจจะตัดประสาทััเนื่องจากตัวเขารู้สึกมีอารมณ์้าั้แ่มอบจุมพิตแรกให้กับอวิ่นซงถิงแล้ว
ทว่าสตรีในอ้อมแขนกลับไม่รู้ประสานางขยับร่างกายมั่วซั่ว จนลมหายใจที่อวิ่นเฟยหยวนพยายามจะปรับเพื่อตัด...มันเตลิดจนยากที่จะระงับแล้วยิ่งยามนี้ความร้อนแรงจากกิจส่วนตัวของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีบนเตียงรวมเข้ากับกลิ่นหอมอ่อน ๆ และร่างกายนุ่มนิ่มที่กำลังสั่นเทาราวกับลูกนกในอ้อมกอด
หากสถานการณ์นี้เกิดขึ้นระหว่างอวิ่นเฟยหยวนกับสตรีนางอื่นเขาคงจะเขวี้ยงสตรีนางนั้นออกไปนอกห้องนานแล้ว หรือไม่...เขาก็คงไม่แม้แต่จะคิดก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในห้องนี้ั้แ่แรก
แต่เพราะทุกอย่างมัน...! อวิ่นเฟยหยวนกัดฟันกรอด!! เขาพยายามรวบรวมสติของตัวเองอีกครั้งอย่างสุดความสามารถระหว่างนั้นอวิ่นซงถิงก็ขยับซุกใบหน้าเข้ามาหาลมหายใจอุ่นร้อนของนางตกกระทบลงบนเนื้อผ้า แล้วผ่านทะลุเข้ามาััิั...
เขาตัดสินใจประเดี๋ยวนั้นคว้าจับมือของสตรีในอ้อมแขน จากนั้นก็พลิกอีกฝ่ายให้นอนหงายแล้วขึ้นไปคร่อมอยู่บนตัวนาง
อวิ่นเฟยหยวนตั้งใจจะตรึงอวิ่นซงถิงเอาไว้ใต้ร่างเพื่อที่นางจะได้ไม่ขยับร่างกาย จนอาจจะเกิดปัญหาใหญ่ตามมาแต่ทว่า...ดวงตาคมหรี่ลงไปมองสตรีตรงหน้า
แม้อวิ่นเฟยหยวนจะรีบเบือนหน้าไปอีกทางพยายามสูดลมหายใจเข้าออกลึก ๆ แต่ภาพดวงหน้างามที่เคยขาวผ่องยามนี้แดงซ่านไปจนถึงลำคอ ดวงตากลมโตก็กำลังหยาดเยิ้มเอ่อคลอริมฝีปากอิ่มแดงระเรื่อบวมเจ่อขึ้นเล็กน้อย เนื่องจากเมื่อครู่เพิ่งจะถูกเขาจุมพิตไป
‘ผู้ใดไหวไปก่อน หรือไม่ก็เชิญอดทน เชิญอดกลั้นต่อไปเถิด แต่ข้าผู้นี้...หมดความอดทนแล้ว!’
อวิ่นเฟยหยวนกดจุมพิตลงไปที่ริมฝีปากอิ่มคราแรกเขาตั้งใจจะมอบจุมพิตหวาน ๆ แบบเมื่อครู่ต่อแต่เพียงแค่ได้ัั...เขาก็รู้สึกอยากจะกลืนกินอวิ่นซงถิงลงท้อง
ร่างกายนุ่มนิ่มกลิ่นกายหอมอ่อน ๆ แล้วไหนจะเสียงเตียงลั่น เสียงกิจส่วนตัวของท่านพ่อตากับบ่าวอุ่นเตียงที่ยังคงดังอย่างต่อเนื่องอยู่เหนือศีรษะ
อวิ่นเฟยหยวนรู้สึกอยากจะบ้าตายยามนี้ส่วนล่างลามขึ้นมาถึงส่วนบนของร่างกายราวกับมีเปลวไฟโหมกระหน่ำ
เขาพยายามดึงสติมาวางไว้ที่ริมฝีปากจากนั้นก็หลับตา อวิ่นเฟยหยวนค่อย ๆบดริมฝีปากของตนเองกับริมฝีปากอิ่มอย่างร้อนแรง แต่เชื่องช้า เขาดูดกลืน ขบกัดแล้วส่งปลายลิ้นร้ายกวาดผ่านแนวฟันเข้าไปไล่ต้อนลิ้นเล็กจนทั่วโพรงปากยิ่งสตรีใต้ร่างพยายามหลบหนี หรือหดลิ้นกลับเขาก็ยิ่งส่งลิ้นร้ายของตนเข้าไปเกี่ยวรัด
ยามนี้อวิ่นซงถิงรู้สึกเจ็บไปทั้งปาก่ที่อวิ่นเฟยหยวนผละออกให้นางหายใจ นางก็คิดจะเอ่ยประท้วงแต่เพียงแค่กดเสียงเรียกขาน ริมฝีปากของบุรุษบนร่างก็ทาบทับกลับลงมา
“พี่ชาย...อื้อ!”
อวิ่นเฟยหยวนได้ยินเสียงครางหวานได้ยินเสียงเอ่ยเรียกของสตรีใต้ร่าง สิ่งที่มันงัวเงียคล้ายกึ่งหลับกึ่งตื่นตอนนี้มันตื่นขึ้นมาแล้วอย่างเต็มตา
อวิ่นซงถิงถูกจุมพิตมอมเมาจนมึนงงและชาไปทั้งปาก แล้วในระหว่างนั้นสิ่งใหญ่โตแข็งๆ มันก็ค่อย ๆ กดเข้ามาที่ระหว่างขา และหน้าท้องของนาง
ฉับพลัน อวิ่นซงถิงสังหรณ์ใจได้ถึงเื่ราวที่มันกำลังจะเกิดขึ้นนางจึงรีบดิ้น รีบขยับร่างกายถอยห่าง
“ถิงเอ๋อร์พี่ชายขอโทษ แต่ได้โปรดอย่าขยับหนี ข้าสัญญาจะััเ้าเพียงแค่ภายนอกเท่านั้นข้าขอเถิดนะ ได้โปรดช่วยข้าเถิดนะคนดี” อวิ่นเฟยหยวนขยับเข้าไปกระซิบที่ข้างหูของสตรีใต้ร่างยามนี้เขาหมดกำลังจะสู้กับสิ่งเร้าภายนอกและความ้าที่ปะทุขึ้นมาจากส่วนล่างแล้ว
อวิ่นซงถิงนิ่งค้างลมหายใจหอบถี่ของฝ่ายตรงข้ามตกลงบนริมฝีปาก นางเงยหน้าขึ้นมองอวิ่นเฟยหยวนตอนนี้ใบหน้ารูปงามเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ อีกฝ่ายกำลังกัดฟันแล้วใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความปรารถนามองสบลงมา
ในขณะที่นางเฝ้ามอง...เสียงกิจส่วนตัวของหนึ่งบุรุษหนึ่งสตรีที่อยู่เหนือศีรษะก็ยังคงดังอย่างต่อเนื่องร่างกายของอวิ่นซงถิงตอนนี้ก็รู้สึกปั่นป่วนรุ่มร้อนราวกับมีเปลวเพลิงกองหนึ่งกำลังลุกลามจากด้านในส่วนลับของนางก็เหมือนจะมีน้ำอะไรบางอย่างค่อย ๆ รินไหลออกมา
นางเงยหน้าขึ้นมองสบตากับบุรุษบนร่างหากอีกฝ่ายไม่ใช่คนที่ตนรัก นางจะเอ่ยปฏิเสธทันที นางคงไม่รู้สึกลังเลใจเช่นนี้!
แล้วยามนี้อวิ่นซงถิงก็เหมือนจะพ่ายแพ้ให้กับความ้านางอยากจะยื่นมือไปััร่างกายของฝ่ายตรงข้าม และก็อยากให้อวิ่นเฟยหยวนโอบกอดอยากให้อีกฝ่ายััร่างกายของนาง
แม้การตัดสินใจครั้งนี้มันอาจจะลงเอยด้วยคราบน้ำตา แต่เพราะนางก็เชื่อในคำพูดและเชื่อมั่นในตัวอวิ่นเฟยหยวนมาก
อวิ่นซงถิงยกแขนทั้งสองข้างขึ้นไปโอบรอบคอของอวิ่นเฟยหยวนแล้วยื่นใบหน้าขึ้นไปจุมพิตเบาๆ ที่ริมฝีปากบาง จากนั้นนางก็ผละออกมาพยักหน้า
เพียงแค่นางตอบรับสายตาของบุรุษบนร่างก็เปลี่ยน...! อวิ่นซงถิงจึงรีบเบือนหน้าไปอีกทาง
‘สายตาของพี่ชายยามนี้น่ากลัวมาก ข้าเปลี่ยนใจทันหรือไม่นะ?’
309
