เวลาบ่ายคล้อยยามเมื่อแสงแดดถูกมวลหมู่เมฆบดบัง หญิงชราพลางนั่งขายขนมไทยหลากหลายชนิดอยู่ที่หน้าบ้านของตน ถาดขนมแยกแต่ละชนิดนั้นเมื่อเริ่มขายั้แ่เช้าจนถึงบ่ายก็เริ่มหมดไปทีละถาด โดยมากแล้วมักเป็ลูกค้าเก่าเ้าประจำที่แวะเวียนกันเข้ามาอุดหนุนขนมของยายฉายอยู่ไม่ขาด
“กลับมาแล้วค่ะ”
“กลับมาแล้วเหรอ” ยายฉายตอบรับเสียงหลานด้วยรอยยิ้มพร้อมชะเง้อมองเด็กสาวที่กลับมาจากตัวเมือง แปลกใจที่เธอกลับมาช้ากว่าเวลาที่กำหนดเนื่องจากก่อนไปเด็กสาวบอกเพียงว่าจะรีบไปซื้อเสื้อนักเรียนตัวใหม่แล้วรีบกลับ ทว่าเมื่อกลับมาแล้วไม่เพียงมีถุงเสื้อตัวใหม่แต่ยังมีถุงปริศนาในมืออีกใบ หากมองไม่ผิดนั่นคงเป็กล่องเค้กที่ดูมีราคาพอควร
“นี่ของฝาก เพื่อนให้มาน่ะ” จันทร์เ้าวางถุงเค้กไว้บนโต๊ะมอบให้ยาย
ยายฉายทำหน้าประหลาดใจ “เพื่อนเหรอ”
“เธอบอกว่าแบบนั้น บอกว่าเป็วันเกิดพ่อ ก็เลยให้นี่มาน่ะ”
“โอ้ งั้นเหรอเนี่ย” ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มอย่างตื่นเต้น
“ยัยหนูเ้าของเราก็มีเพื่อนใจดีแบบนี้เหมือนกันเหรอเนี่ย” ยายฉายดีใจเมื่อรู้แบบนั้น ที่ผ่านมาตลอดสิบปีั้แ่ที่ได้เลี้ยงดูเด็กคนนี้มาหล่อนไม่เคยได้ยินจันทร์เ้าเอ่ยถึงเพื่อนเลยสักครั้ง บางครั้งหล่อนก็แอบคิดว่ายัยหนูของหล่อนนั้นไม่มีเพื่อนเลยสักคน ทว่าหล่อนคงจะคิดผิดไป
ดวงตะวันลาลับขอบฟ้า ความเงียบงันในความมืดก็พลันปรากฏขึ้นในทุกๆ ที่เมื่อยามราตรีมาเยือนอีกครั้ง จันทร์เ้ายังคงนั่งอ่านหนังสือแม้เวลากำลังจะผันเปลี่ยนเป็อีกวัน เป้าหมายในชีวิตของเธอคือการหาเงินเพื่อให้ยายได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย ตอบแทนบุญคุณที่หล่อนได้ให้ที่พักพิง ให้ข้าว ให้น้ำ เลี้ยงปากท้องเธอมาจึงถึงทุกวันนี้ก็เป็เวลาสิบปีแล้ว ดังนั้นการจะหาเงินได้คือการมีความรู้และได้เข้าทำงานในที่ดีๆ
เมื่อไม่นานมานี้ชีวิตที่โดดเดี่ยวกลับมีเพื่อนคนหนึ่งปรากฏขึ้น แม้จะรู้ความหมายของคำว่าเพื่อน แต่ในความเป็จริงของชีวิตนับสิบปี เธอยังไม่เคยเข้าใจความหมายนี้จริงๆ เลยสักครั้ง หากแต่เมื่อเวลาผ่านไป เธอจะเริ่มเข้าใจมันด้วยตัวเอง
‘จันทร์เ้า ไปกินข้าวที่โรงอาหารกันเถอะ’
‘นี่ เมื่อคืนได้ดูละครเื่นี้หรือเปล่า’
‘จันทร์เ้า เธอไม่เป็อะไรนะ’
‘นี่ เธอต้องลองกินไอศกรีมรสนี้ดูนะ’
‘นี่ ฉันว่าฉันเลือกมหาลัยที่จะเข้าได้แล้วล่ะ’
‘นี่ๆ ฉันจะป้ายยาไอดอลคนนี้ให้เธอเอง’
‘นี่ วันนี้เราจะกินอะไรกันดี’
‘นี่ๆ จันทร์เ้า’
‘จันทร์เ้า’
ชีวิตเด็กสาวมัธยมปลายปีสุดท้ายยังคงดำเนินไปเหมือนเช่นทุกวัน แม้จะยังมีสายตาเหยียดหยามมองมาหากแต่ว่าการกลั่นแกล้งนั้นกลับเบาบางลงแล้ว หลังกลับมาจากโรงเรียนหน้าที่ของหลานสาวร้านขายขนมก็ได้เริ่มต้นขึ้น จันทร์เ้าเปลี่ยนเป็ชุดที่ใส่สบายพร้อมช่วยงานของยายด้วยการปั่นจักรยานเร่ขายขนมใน่เย็น และเธอมักจะเจอลูกค้าหลากหลายประเภท
“นี่ๆ ทางนี่ เอาเหมือนเดิมนะ”
“ไม่เอา ไปเลยไปไม่กิน”
“อันนี้ลดให้หน่อยได้ไหม”
“ซื้อแล้วมีแถมฟรีให้ไหม”
“วันนี้ไม่เอาแล้ว ไว้วันอื่นนะ”
จันทร์เ้ายังคงปั่นจักรยานต่อไปจนกว่าฟ้าจะมืดหรือขนมจะหมดตะกร้า เธอชินกับชีวิตแบบนี้แม้ว่ายายมักจะเป็ห่วงเธอมากก็ตาม ขณะที่เด็กสาวเร่ขายขนมอยู่นั้น ทางแยกด้านหน้ากลับมีรถกระบะเปิดท้ายพร้อมด้วยชายวัยฉกรรจ์สองคนกำลังนั่งดื่มสุราอย่างอารมณ์ดี ขณะนั้นเมื่อเด็กสาวขายขนมผ่านทางมา ชายคนหนึ่งจึงได้กวักมือเรียกราวกับ้าจะซื้อขนมของเธอ
จันทร์เ้าหยุดปั่นพร้อมจอดจักรยานไว้ด้านหน้า เธอเต็มใจที่จะขายขนมให้กับทุกคนและอยากขายให้หมดตะกร้า เหลือขนมอีกไม่มากนักเด็กสาวจึงเลือกหยิบถุงขนมแต่ละชนิดเดินตรงเข้าไปหาชายทั้งสอง
“ขายอะไรนะ ขนมอะไร” น้ำเสียงที่เริ่มออกฤทธิ์สุรากล่าวถามขึ้น
“อ๋อ ตอนนี้เหลือแค่ขนมตาล เปียกปูน แล้วก็หม้อแกงค่ะ” จันทร์เ้าตอบ
“แล้วนี่ขายดีไหมล่ะ”
“ก็พอได้ค่ะ แล้วจะเอาอะไรคะ”
“อืม...” เขาจ้องมองเด็กสาวั้แ่หัวจรดเท้าก่อนยิ้มออกมา
“แล้วนี่ต้องปั่นจักรยานขายขนมไปทั่วแบบนี้ เหนื่อยไหมเนี่ย”
“จะเอาอะไรคะ จะซื้อหรือเปล่า” จันทร์เ้าถามอย่างตรงไปตรงมา เพราะเวลาของเธอเป็เงินเป็ทอง หากจะมาเสียเวลากับคนเมาก็คงไม่ใช่เื่
“ซื้อสิๆ ใจร้อนจังเลยนะวัยรุ่นเนี่ย” เขาหัวเราะ
“ก็แค่ถามเพราะเป็ห่วง เห็นปั่นจักรยานไปมาคงเหนื่อยน่าดูเลยนะ กินน้ำหน่อยไหมล่ะ มานั่งคุยกันก่อนสิ” ชายทั้งสองฉีกยิ้มอย่างมีเลศนัย ทว่าใบหน้าที่ใช้สำหรับผูกมิตรกับลูกค้านั้นจันทร์เ้าคงไม่ต้องใช้มันกับพวกเขาแล้ว
“ถ้าไม่ซื้อก็ขอตัวก่อน”
“เอ๊ะเดี๋ยวสิๆ จะรีบไปไหนล่ะ”
เพียงแค่จันทร์เ้าหันหลังกลับไปทั้งสองก็รีบพุ่งพรวดเข้ามารั้งตัวเธอเอาไว้ ใบหน้าที่มีแต่ความหยาบกร้านดูก็รู้ว่ามีความคิดไม่ดีบางอย่างแฝงอยู่ “จะรีบไปไหนล่ะ ก็บอกว่าจะซื้อไงเล่า อย่าใจร้อนสิ” มือหยาบกระด้างนั้นกำไปที่แขนของเด็กสาวเพื่อไม่ให้เธอสามารถหนีไปได้ ชายฉกรรจ์ทั้งสองต่างประกบข้างซ้ายและขวาทำให้เธอตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่สู้ดีและจันทร์เ้าเองก็รู้สึกไม่ชอบใจกับการกระทำของพวกเขา
“ปล่อยนะ”
“ปล่อยไปไหนเล่า มาขายของไม่ใช่เหรอ”
“ฉันบอกให้ปล่อย” จันทร์เ้าพยายามสะบัดพวกเขาให้ออกแต่ดูเหมือนแรงของเด็กสาวเบาะบางนี้จะสู้แรงของชายตัวใหญ่ถึงสองคนไม่ได้จริงๆ ยิ่งเธอมีท่าทีที่ดูเหมือนอยากจะดิ้นให้หลุดพ้น พวกเขาก็ยิ่งชอบใจ
“นี่ปล่อยนะ ฉันจะต้องไปขายของต่อนะ”
“ก็บอกว่าพวกเราจะซื้อเอง แต่ว่าขอซื้ออย่างอื่นได้ไหมล่ะ” เขาแสยะยิ้ม
“ฉันขายขนม ถ้าไม่ซื้อขนมก็ปล่อย” จันทร์เ้าขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์
“แต่ว่าพวกเราอยากกินอย่างอื่นนี่นา”
“ช่างมันเถอะน่า ไม่ต้องพูดแล้ว ลากไปเลย”
“เอางั้นเหรอ ได้”
สิ้นสุดการสนทนาที่ข้ามศีรษะเด็กสาวไปมาของคนทั้งสอง พวกเขาจึงพยายามลากร่างที่เบาะบางนี้ไปที่ข้างรถ จันทร์เ้าพยายามที่จะขัดขืนทว่าเธอกลับถูกทุบตีก่อนที่ชายคนหนึ่งจะรีบใช้มือปิดปากเธอไม่ให้ส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เธอค่อยๆ ถูกคนร่างใหญ่ลากเข้าไปในมุมอับสายตาอย่างไร้เรี่ยวแรง
เธอเป็เพียงแค่เด็กสาวธรรมดาที่หากถูกตบด้วยแรงของชายฉกรรจ์ใบหน้าเนียนใสนั้นก็มีรอยแผลเกิดขึ้นได้ไม่ยาก เืของเธอปรากฏอยู่ที่มุมปาก เพราะถูกต่อยเข้าที่ท้องอย่างรุนแรงเธอจึงไม่มีแรงที่จะขัดขืน จึงได้แต่ถูกพวกเขาลากตัวไปได้อย่างง่ายดาย สถานการณ์นี้หากเทียบกับสิ่งที่เธอมักถูกกระทำที่โรงเรียน พวกเขานั้นโหดร้ายกว่ามาก จันทร์เ้ารับรู้ได้จึงความเจ็บที่ได้รับ
ทว่าขณะที่เธอรับรู้ได้ว่ากำลังถูกพวกเขาลากไปนั้น สายตาอ่อนล้าเหลือบไปเห็นบางอย่างที่พื้นด้านหน้า คงเป็ตอนที่เธอพยายามขัดขืนทำให้ขนมของยายที่ตั้งใจทำตกลงพื้น มิหนำซ้ำขนมนั้นยังถูกพวกเขาเหยียบจนไม่เหลือสภาพของความเป็ขนมแสนอร่อยของยาย ขนมที่มีค่าสำหรับเธอ พวกเขากล้าดีอย่างไรมาทำลายของที่มีค่าเช่นนี้ได้
“ฉันเหลืออดกับพวกแกแล้วนะ”
สิ้นสุดเสียงแ่เบาราวเสียงลม ขณะที่ชายทั้งสองกำลังลากเด็กสาวไปที่รถกลับต้องหยุดชะงักเมื่ออยู่ๆ พวกเขากลับลากเด็กสาวตัวเล็กนี้ไม่ไปตามแรง เมื่อออกแรงดึงร่างของเธอกลับไม่ขยับเขยื้อนเลยแม้แต่นิด ราวกับว่าเธอตัวหนักเท่าูเาลูกใหญ่
“อะไรวะเนี่ย เกิดอะไรขึ้น”
คนทั้งสองพากันยืนฉงนกับสิ่งที่เกิดขึ้น ทันใดนั้นสายตาเย็นเยือกพลันจ้องไปยังชายคนข้างๆ ก่อนจับแขนของเขาบิดไปด้านหลัง เสียงกระดูกที่หักผิดรูปดังขึ้นพร้อมเสียงร้องอันเ็ปเจียนจะขาดใจของชายคนนั้น ไม่เพียงเท่านั้นเพราะเขายังถูกเด็กสาวอ่อนแอคนเมื่อครู่เตะเข้าที่ขาจนเข่าทรุดในคราวเดียว เสียงร้องนั้นเต็มไปด้วยความทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้ารวดเร็วจนชายอีกคนถึงกับตั้งตัวไม่ทัน เขายืนอึ้งอยู่ชั่วครู่ราวกับตัวเองอาจตาฝาดจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทว่าทันใดนั้นยังไม่ทันที่จะได้โต้ตอบอะไรกับเด็กสาว รู้ตัวอีกทีเขาก็ล้มทรุดเข่าไปกับพื้นก่อนที่ความเ็ปที่ขาจะแทรกเข้ามาอย่างรวดเร็ว ต่อด้วยใบหน้าที่ถูกตบจนเืกบปากในครั้งเดียว
“ยะ ยอมแล้ว! ยอมแล้ว! ช่วยด้วย!”
เสียงร้องขอชีวิตของพวกเขาดังขึ้นด้วยสภาพที่กองอยู่บนพื้น พวกเขารู้ซึ้งแล้วว่าไม่สามารถต่อกรกับเธอได้และยังรักชีวิตตัวเองอยู่ ทว่าจันทร์เ้าไม่ได้้าคำอ้อนวอนใดๆ แต่สิ่งที่เธอ้ามีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น
เด็กสาวย่อตัวลงไปจ้องหน้าที่ดูหมดสภาพของชายทั้งสอง พวกเขาตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว เพราะอะไรเด็กสาวถึงได้เปลี่ยนไป
“รู้ไหมว่าคนทำขนมเขาตั้งใจทำมากขนาดไหน แล้วรู้ไหมว่ามันต้องใช้ต้นทุนไปเท่าไหร่ เงินมันไม่ได้งอกออกมาจากดินนะไอ้เวรนี่!” จันทร์เ้าสบถคำหยาบออกมาด้วยความโกรธ เธอกำเส้นผมของเขาแล้วจ้องมองเข้าไปั์ตาที่หวาดกลัวของเขา “คิดว่าของมันเสกมาได้เองหรือยังไง ยายฉันนั่งทำหลังคดหลังแข็งอยู่หลายชั่วโมง แต่พวกแกกลับเหยียบมันจมดินแค่เสี้ยววินาทีเนี่ยนะ”
“ขะ ขอโทษ ผมขอโทษครับ อย่าทำอะไรผมเลยนะ”
“ขอโทษแล้วมันจะกลับคืนมาได้ไหม” เธอขมวดคิ้ว “กินเข้าไปซะ”
“เอ๊ะ!” ทั้งสองถึงกับชะงัก พร้อมมองไปที่เศษซากของขนมบนพื้น
“ก็บอกว่าให้กินเข้าไปไงเล่า”
“กะ กิน! กินแล้ว กินแล้ว”
มือหยาบสั่นรัวรีบเอื้อมหยิบเศษขนมบนพื้นเข้าปากอย่างเร่งรีบ พวกเขาขบเคี้ยวเศษขนมและเศษดินทั้งน้ำตา หยิบแล้วหยิบเล่าจนในที่สุดซากขนมบนพื้นก็หมดไป แม้อยากจะอาเจียนทั้งหมดออกมาแต่ก็ไม่สามารถทำได้ พวกเขาจึงทำได้เพียงอดกลั้นเอาไว้จนกว่าจะรอดไปจากเงื้อมมือของเด็กสาวประหลาดนี้ไปได้
“กิน กินหมดแล้ว” เขาร้องออกมาอย่างน่าเวทนา
จันทร์เ้ามองดูสภาพน่าสมเพชของพวกเขา ช่างแตกต่างไปจากตอนแรกที่เจอกัน คนทั้งสองคงไม่คิดว่าตอนจบจะกลายมาเป็แบบนี้ พวกเขาได้ทำพลาดอย่างใหญ่หลวง แต่เมื่อพวกเขาได้ทานขนมรสเลิศเข้าไปแล้ว จันทร์เ้าจึงได้คลายโทสะลง “แล้วไงต่อ ขนมก็ได้กินแล้ว ของก็ไม่เหลือแล้ว คิดจะกินฟรีหรือไง”
ไม่ต้องให้จันทร์เ้าพูดย้ำพวกเขาก็เข้าใจความหมายของเธอ เศษเงินที่ยังอยู่ในกระเป๋ากางเกง พวกเขารีบควักมันให้กับเธอเพื่อจ่ายค่าขนมที่ทานเข้าไป จันทร์เ้าไม่้าเอาเปรียบและเธอ้าเพียงแค่ขายขนม ดังนั้นเมื่อได้รับเงินเกินมาจากราคาที่ต้องจ่าย เธอจึงได้หยิบเงินทอนให้พวกเขาคืนไปด้วยความซื่อสัตย์ จากนั้นจึงเดินกลับไปที่รถของเธอแล้วปั่นจักรยานเร่ขายขนมที่เหลือต่อให้หมด เหลือไว้เพียงความเงียบสงัดพร้อมร่างของชายฉกรรจ์ทั้งสองที่ไม่ต่างอะไรกับสุนัขโดนรถเหยียบทับอยู่กลางถนน พวกเขาเจ็บระบมไปทั้งตัว ทั้งแค้นและหวาดกลัวไปพร้อมกัน ทว่ามีสิ่งหนึ่งที่พวกเขาได้แต่สงสัย
เด็กสาวที่ถูกทุบตีจนหมดเรี่ยวแรงไปแล้วนั้น ทำไมอยู่ๆ ถึงได้มีแรงโค่นล้มชายฉกรรจ์สองคนได้ในเวลาอันสั้น อีกทั้งดูเหมือนเธอจะไม่เป็อะไรเลยด้วยซ้ำ ร่างกายยังคงแข็งแรงเป็ปกติ นั่นใช่เด็กสาวธรรมดาที่ขายขนมอย่างเดียวแน่หรือ
จันทร์เ้ายังคงปั่นจักรยานเร่ขายขนมในตะกร้าของเธอต่อไป จนกระทั่งฟ้าเริ่มเปลี่ยนสี แม้ยังเหลือขนมอยู่เพียงสองถุงแต่ก็ได้เวลาที่จะต้องกลับบ้านก่อนที่ยายจะเป็ห่วงไปมากกว่านี้ ระหว่างทางปั่นจักรยานกลับบ้านนั้น จันทร์เ้าบังเอิญพบกลุ่มคนมากมายกำลังยืนมุมดูเื่น่าสงสัยบางอย่างที่อยู่บนถนน
หากสังเกตสถานการณ์ให้ดีแล้วล่ะก็ เดาว่าคงมีอุบัติเหตุเกิดขึ้น
แม้จันทร์เ้าจะไม่ได้สนใจเื่ของชาวบ้าน แต่หากกลุ่มคนพลุกพล่านที่อยู่ด้านหน้านั้นจะเป็โอกาสให้ขนมสองถุงสุดท้ายขายออก จันทร์เ้าก็พร้อมจะเดินหยิบถุงขนมไปเร่ขายให้กับกลุ่มคนเ่าั้ แต่เมื่อเดินใกล้เข้าไปยังสถานที่เกิดเหตุ เธอกลับพบรถกระบะที่ดูคุ้นตาราวกับเพิ่งเจอกันเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน และสิ่งที่ยืนยันได้ว่าเธอเคยเห็นรถคันนี้มาก่อนนั่นก็คือร่างของชายฉกรรจ์สองคนที่ติดอยู่ในซากรถคันนี้
ทว่าบนพื้นถนนยังมีเด็กสาวผู้เคราะห์ร้ายอยู่อีกหนึ่งคน ร่างนั้นเต็มไปด้วยเืที่เกิดจากอุบัติเหตุรถชน จันทร์เ้าเดินแทรกเข้ามาในฝูงชนที่กำลังตื่นตระหนกกับเหตุการณ์แสนสลดนี้ เธอหวังจะหาลูกค้าให้ได้สักคน หากแต่เมื่อจันทร์เ้าได้เห็นร่างของเด็กสาวคนนั้นกับตาตัวเอง ั์ตาสีเข้มก็พลันเบิกกว้างอย่างตกตะลึง ความรู้สึกะเืใจแบบนี้คืออะไรกัน ถุงขนมทั้งสองร่วงหล่นลงสู่พื้นด้วยความเงียบงัน
ข่าวร้ายที่ครูประจำชั้นได้มาแจ้งให้นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่หกห้องสองทราบ เป็ข่าวร้ายที่สุดะเืใจของทุกคนในห้อง การจากไปอย่างกะทันหันของหัวหน้าห้องเป็เื่ที่ไม่มีใครอยากให้มันเกิดขึ้น หลายคนหลั่งน้ำตาแห่งความโศกเศร้าออกมา ทว่าการสูญเสียเพื่อนร่วมชั้นอีกทั้งยังเป็หัวหน้าห้อง ทำให้ในใจทุกคนเกิดคำถามว่าเป็เพราะตัวหายนะหรือไม่ ทุกคนต่างเลือกที่จะหันมาโจมตีจันทร์เ้าด้วยความโกรธ พวกเขาอ้างว่าเป็เพราะหัวหน้าห้องไปสนิทชิดเชื้อกับคนอย่างเธอจึงได้พบกับความโชคร้ายแบบนี้ ตีตราว่าเธอคือตัวกาลกิณี คนที่ทำให้กอหญ้าต้องตาย
ทุกคนโทษเธอ ต่อว่าเธอ รังเกียจเธอ การกลั่นแกล้งภายในโรงเรียนจึงเริ่มกลับมาอีกครั้งและมันรุนแรงขึ้นเป็เท่าตัว ทว่าจันทร์เ้ากลับยังคงเมินเฉยและไม่ใส่ใจเื่ไร้สาระของพวกเขา เธอยังคงใช้ชีวิตตามปกติ การไม่รู้ร้อนรู้หนาวของเธอนั้นกลับยิ่งทำให้ไฟในใจของทุกคนปะทุขึ้น
พวกเขาแทบไม่อยากอยู่ร่วมห้องกับเธอแม้แต่วันเดียว
พวกเขาอยากให้เธอหายออกไปให้พ้นหูพ้นตา
พวกเขาอาจจะอยากให้เธอหายไปตลอดกาล
โรงนาร้างห่างไกลบ้านเรือน จันทร์เ้าลืมตาขึ้นพบว่าเธออยู่สถานที่ที่ดูแปลกตา เธอนอนอยู่บนพื้นหญ้าหน้าโรงนาที่อยู่ด้านหลัง เมื่อได้สติกลับพบว่าที่ศีรษะของเธอมีเืออก ก่อนจะเงยหน้ามองไปรอบๆ พบกับเพื่อนร่วมชั้นทุกคนในห้อง พวกเขายืนล้อมเธอด้วยสายตาขยะแขยง
“ตื่นแล้วเหรอ ตัวเสนียด”
หากจันทร์เ้าจำไม่ผิด ระหว่างทางที่เธอกำลังเดินกลับบ้าน ดูเหมือนว่าเธอจะถูกของแข็งฟาดเข้าที่ศีรษะอย่างแรง หรือเป็ฝีมือของพวกเขาที่อยู่ที่นี่
พวกเขาไม่อ้อมค้อม เป็เพราะท่าทีที่น่าขนลุกของจันทร์เ้าที่เธอมักทำตัวเฉยชาตลอดเวลาแม้ว่าพวกเขาจะกลั่นแกล้งเธอไปกี่ครั้งกี่หนแล้วก็ตาม เธอก็ยังทำตัวไม่รู้สึกรู้สาจนทุกคนทนไม่ได้อีกต่อไป พวกเขาจับเธอมาเพื่อ้าจะขู่ให้เธอย้ายออกจากโรงเรียนไปซะ พวกเขารู้สึกรังเกียจที่จะต้องทนอยู่ร่วมห้องกับคนอย่างเธอ
“ถ้าไม่อยากเจ็บตัว แกก็ออกไปจากที่นี่ซะ อีตัวเสนียด”
“ใช่! ย้ายออกไปเลยนะ ออกไปเลย”
“แล้วทำไมฉันต้องออก” จันทร์เ้าเอ่ยเสียงเรียบนิ่ง เธอทนมามากพอแล้ว เด็กสาวค่อยๆ ลุกขึ้นยืนก่อนมองทุกคนด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ เธอเพียง้าเป็แค่เด็กสาวธรรมดาทั่วไปที่เรียนจบแล้วมีงานทำ แต่ดูเหมือนว่าเส้นทางนี้ของเธอจะมีอุปสรรคมากเกินไปแล้วจริงๆ จันทร์เ้าได้กล่าวขึ้น “ถ้ามันหนักที่หัวใคร ก็ไปตายแล้วเกิดใหม่สิวะไอ้เวรนี่ ฉันก็ทนกับพวกแกมามากพอแล้วนะ คือจะให้ฉันอยู่อย่างสงบบ้างไม่ได้หรือไงกันวะ แม่งเอ๊ย! น่ารำคาญเป็บ้าเลยวะ”
ราวกับทุกอย่างหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ไม่มีใครคาดคิดว่าคนที่ไม่เคยโต้ตอบใดๆ จะพ่นถ้อยคำเหล่านี้ออกมาได้ นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขา้ามาตลอดงั้นหรือ การที่ทำให้จันทร์เ้าะเิอารมณ์ออกมา จันทร์เ้าไม่ได้เป็คนที่นิ่งเงียบและยอมให้พวกเขากระทำอยู่ฝ่ายเดียวอีกต่อไปแล้ว เจอแบบนี้ทุกคนกลับตั้งตัวไม่ทัน
เมื่อการเจรจาพูดคุยกันไม่สำเร็จ จันทร์เ้ายืนกรานที่จะไม่ออกไปไหน อีกทั้งท่าทีกวนประสาทของเธอทำให้พวกเขาต้องใช้ความรุนแรงในการสั่งสอนให้เธอยอมแพ้ จันทร์เ้าพยายามป้องกันตัวแต่ด้วยจำนวนคนและอาวุธครบมือของพวกเขา เด็กสาวกลับพลาดท่าถูกเด็กหนุ่มใช้มีดพกแทงเข้าไปที่หัวใจด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว
จันทร์เ้าล้มลงไปกับพื้น เธอนอนแน่นิ่งพร้อมเืสีแดงสดที่ไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้ทุกคนพากันช็อก เด็กหนุ่มเมื่อได้สติก็ตกตะลึงกับสิ่งที่ทำเกินไป ทุกคนเพียงแค่อยากจะนำจันทร์เ้ามาสั่งสอนพร้อมข่มขู่ให้กลัวแต่ใครจะไปคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดขึ้น เมื่อรีบตรวจสอบกลับพบว่าร่างที่เต็มไปด้วยาแเต็มตัวนั้นไม่หายใจแล้ว
“ละ แล้วเราจะทำยังไงกันดีล่ะ”
“ทำไงกันดี นังนี่มันตายแล้ว จะมีใครรู้หรือเปล่า”
เพราะกลัวความผิดทุกคนจึงหน้ามืดตามัวไม่สนผิดชอบชั่วดี สิ่งแรกที่คิดได้คือทำลายหลักฐานโดยการนำศพของจันทร์เ้าเข้าไปไว้ในโรงนาร้างแล้วจุดไฟเผาให้ร่างนั้นมอดไหม้กลายเป็เถ้าถ่าน จากนั้นทุกคนก็รีบพากันหนีไปให้ไกลจากจุดเกิดเหตุ ต่างคนต่างกลับบ้านพร้อมทำเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทว่าภาพนั้นยังคงติดตาและคอยหลอกหลอนอยู่ในความฝัน
พระอาทิตย์ส่องแสงต้อนรับวันใหม่อีกครั้ง อากาศยามเช้าก็ยังคงสดใสอย่างเช่นทุกวัน ทว่าบรรยากาศภายในห้องเรียนห้องหนึ่งกลับดูอึมครึมน่าฉงน ทุกคนนั่งประจำที่โต๊ะของตน ทว่าโต๊ะด้านหลังตัวสุดท้ายกลับว่างเปล่า บนโต๊ะนั้นเต็มไปด้วยรอยปากกาและรอยขีดข่วน ทุกคนรู้ดีว่าโต๊ะตัวนั้นไม่มีเ้าของอีกต่อไปแล้ว
ขณะนั่งรอครูประจำชั้นเข้าห้อง ต่างคนต่างพากันนั่งก้มหน้าเงียบราวกับคนที่กำลังปกผิดความผิดของตน ต่างไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเื่ของเมื่อวาน กระทั่งครูประจำชั้นเดินเข้ามาทุกคนจึงได้สะดุ้งและพยายามกลบเกลื่อนสีหน้าหวาดกลัวของตัวเอง
“งั้นเดี๋ยวมาเช็กชื่อกันก่อนนะ”
ครูประจำชั้นเริ่มขานชื่อของนักเรียนทุกคน ความกังวลในใจของพวกเขาจึงเริ่มเกิดขึ้น การขานชื่อนั้นเป็ไปได้อย่างราบรื่นกระทั่งถึงชื่อของเธอคนนั้น
“จันทร์เ้า แสงอาทัย”
ชื่อที่ถูกขานไปแต่ไม่มีเสียงขานรับกลับมา ครูประจำชั้นเงยหน้ามองไปยังโต๊ะประจำตำแหน่งของนักเรียนกลับพบว่าโต๊ะตัวนั้นว่างเปล่า ขณะนี้บรรยากาศภายในห้องกลับเย็นะเือย่างบอกไม่ถูก ทุกคนพลางนึกถึงภาพนั้นพร้อมกัน
“จันทร์เ้า จันทร์เ้าไม่มา ไม่แจ้งลา งั้นเช็กขาดนะ”
“มาค่ะ!”
“...”
เสียงอันน่าสะพรึงดังขึ้นด้านหลังของทุกคน ใบหน้าซีดของพวกเขาค่อยๆ หันมองไปตามเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามาในห้อง ทันใดนั้นพวกเขาทั้งหมดก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง เด็กสาวในชุดนักเรียนพร้อมด้วยร่างกายไร้รอยขีดข่วน เธอเดินตรงไปนั่งที่โต๊ะด้วยใบหน้าสดใส
และใบหน้านั้นก็คือคนเดียวกับคนเมื่อวานไม่ผิดแน่...
“ขอโทษที่มาสายนะคะ จันทร์เ้า แสงอาทัย...มาแล้วค่ะ”
4K
![จอมใจท่านแม่ทัพ [Yaoi,จีนโบราณ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1594950742_80574421.webp)
