ซากุระเดินสวมหูฟังเพื่อฟังเพลงอย่างสบายใจเดินหน้าตั้งมุ่งหน้าไปโรงเรียนเชนไดอย่าว่าแต่เชนไดมองเธอแปลกคนที่เห็นเธอก็มองเธอทั้งนั้นโดยเฉพาะถุงเท้าข้างหนึ่งสั้นข้างหนึ่งยาวดูไม่ปกติเท่าไหร่
ผลัวะ! เพล้ง!
เสียงแว่วดังมาจากซอกแคบที่แสนมืดซากุระหยุดเดินหันไปเลิกคิ้วมองซ้ายมือย่องเข้าไปแอบดูด้านในทีละนิดพลางหลบคนด้านในที่กำลังทะเลาะวิวาท นักเลงสามสี่คนนอนแอ้งแม้งหมดสภาพเรี่ยรายมีเพียงหนึ่งหญิงที่ยืนหอบมองผลงานตัวเองอย่างพึงพอใจ อยู่ในชุดนักเรียนเชนไดอย่างชัดเจนก่อนจะหันหน้าออกมา ซากุระลุกพรวดจากที่หลบซ่อนตัวอยู่
“มาทำอะไรที่นี่ รั้วโรงเรียนใกล้จะปิดแล้วระวังจะเข้าไม่ทัน” เนเนะพาดสูทไว้บนไหล่มองหากระเป๋าก่อนมองหน้าซากุระอย่างไม่ใส่ใจ
“แล้วหัวหน้าไม่กลัวเข้าไม่ทันหรือไง ทำแบบนี้ทุกวันเลยหรือเปล่า”
“ฉันนะปีนรั้วเข้าก็ได้แล้ว เื่มาสายไม่เคยสนใจ” เนเนะถือกระเป๋าเดินออกมาจากซอกแคบ ซากุระรีบหมุนตัวเดินตามหลังลดหูฟังลง
“หัวหน้ามีเื่แบบนี้ทุกวันเลยหรือไง”
“ฮินาโกะให้เธอมาวุ่นวายกับฉันใช่ไหม ฉันว่าเด็กใหม่อย่างเธอเอาเวลาไปจัดการเื่ตัวเองดีกว่าไหม”
“เื่ของฉันมันคือเื่ของฉัน ถ้าฉันมีหน้าสวยๆ แบบหัวหน้าฉันไม่มาเปลืองตัวแบบนี้หรอก ไม่คิดว่ามันไร้สาระหรือไงสู้กันไปสู้กันมา ล้างแค้นกันเหนื่อยเปล่า” ซากุระเอามือล้วงกระเป๋าสูทหยิบลูกอมมาแกะกินเดินตีคู่ไปกับเนเนะ
“เธอไม่เป็ฉันเธอไม่รู้หรอก”
“ฉันรับปากใคร ฉันก็ต้องทำให้ได้” ซากุระฉีกยิ้มมองสบตาเนเนะที่ขมวดคิ้วไม่ชอบใจเดินเร่งฝีเท้าหนี ซากุระที่ยิ้มกรุ้มกริ่มเดินตามหลังจนถึงโรงเรียนประตูรั้วใกล้จะปิด เธอเบิกตาโตฉุดมือเนเนะวิ่งเข้ามาในโรงเรียนเพื่อให้ทันเวลา ทั้งสองยืนหอบอยู่ในรั้วเชนไดก่อนที่เสียงหัวเราะของซากุระหลุดออกมาอย่างชอบใจอยู่ข้างเนเนะที่ยืนเหยียดตรงหอบมองซากุระด้วยความฉงน
“ฮ่ะ ฮ่า ฮา ตื่นเต้นชะมัดทันจนได้เห็นไหมไม่ต้องปีนรั้ว”
“อืม” เนเนะตอบสั้นๆ ก่อนมองข้ามหัวซากุระที่หยุดนิ่งหันมองกลุ่มประธานยกกลุ่มเดินตรงมาหาทั้งสอง เนเนะถอนหายใจยาวบ่งบอกความเซ็ง
“อะไรอีกเนี้ย” ซากุระกัดริมฝีปากจ้องมองประธานหนุ่มหล่อที่หยุดยืนมองทั้งสองพลางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง
“ตัดคะแนนความประพฤติแต่งกายไม่เรียบร้อยโดยเฉพาะเธอเด็กใหม่ถุงเท้าช่วยทำให้เสมอกันด้วย” เคลวินจ้องซากุระที่ก้มมองถุงเท้าตัวเองก่อนมองหน้าเขา เรย์กะจดชื่อทั้งคู่ลงหนังสือควบคุมความประพฤติ
“ก็ยางมันยืด ฉันก็ดึงแล้วนะพอรีบวิ่งเข้าโรงเรียนก็เลยสภาพนี้ ฉันดึงให้ก็ได้” ซากุระยกขาดึงถุงเท้าขึ้นเดินผ่านกลุ่มประธานเข้าไปด้านใน
“เดี๋ยว…”
“อะไรอีก” ซากุระหันขวับเขม็งมองเคลวิน
“ไฝเธอผิดข้างหรือเปล่า”
“ว่าไงนะ เอ๊ะ! ” ซากุระก้มหน้าจับบริเวณมุมปากก่อนชะงักนิ่ง “ก็ข้างเดิมนี่ หน็อย..ยย ประธาน! ”
ซากุระเงยหน้ามองแผ่นหลังพวกประธานที่เดินไปยังรั้วเพื่อจับนักเรียนสาย เธอยืนกัดฟันกระทืบเท้าอย่างเจ็บใจจนทำให้เนเนะยืนมองด้วยความแปลกใจ
ผ่านไปสองคาบเรียนก่อนพักเที่ยงมีการเปลี่ยนห้องเรียนเข้าห้องทดลองเคมี เนเนะเดินแยกตัวออกพาดสูทไว้บนบ่าเปิดประตูชั้นดาดฟ้าก่อนจะปิดแต่ซากุระยกมือยันไว้เดินตามมาติดๆ อีกทั้งยังปรับถุงเท้าให้ยาวข้างสั้นข้างเหมือนเดิม เนเนะขมวดคิ้วมองก่อนจะเดินไปนั่งบนขอบระเบียงห้อยขาออกด้านนอก
“โดดเรียนแบบนี้ไม่ดีเลยนะ” ซากุระเกาะขอบระเบียงมองท้องฟ้าอยู่ข้างๆ เนเนะ
“เรียนซ้ำมาสองรอบ หลักสูตรก็เดิมๆ น่าเบื่อ”
“แสดงว่าแก่นะเนี้ยเรียนหลายรอบ ถ้าเบื่อทำไมไม่รีบเรียนให้จบๆ คิดจะอยู่แบบนี้อีกนานแค่ไหน” ซากุระเงยหน้ามองเนเนะ
“จบไปก็ไม่ต่อมหาลัยอยู่ดี ผลาญเงินพ่อแม่ดีจะตาย เลิกบ่นได้ไหมน่ารำคาญ”
“คงเหงาสินะหัวหน้า เรียกร้องแบบนี้ไม่ดีหรอกนะ เอาเป็ว่าฉันจะตามหัวหน้าทุกฝีก้าวเลย โดดก็โดด” ซากุระฉีกยิ้มกว้างมองสบตาเนเนะที่ก้มมองถึงกับสะอึก
“ไร้สาระน่ารำคาญ” เนเนะหันมองท้องฟ้าขมวดคิ้วไม่พอใจ
“คนที่ไร้สาระน่ารำคาญคือหัวหน้าต่างหากละ โดดเรียน มาสาย มีเื่วิวาท ไร้สาระสิ้นดี ไม่คิดจะเปลี่ยนกิจกรรมบ้างหรือไง” ซากุระหันหลังพิงระเบียงกระตุกยิ้มกอดอก
“เธอ! ..”
“ไม่ได้อยากให้หัวหน้าเปลี่ยนตัวเองหรอกนะ ไม่จำเป็ต้องเปลี่ยนเพื่อใครด้วย ทำแบบนี้กำลังเรียกร้องความสนใจอยู่รู้หรือเปล่า ตัวของเราทำไมเราต้องทำประชดเพื่อให้คนอื่นสนใจด้วย ความอบอุ่นตัวเองก็สร้างได้ ไม่เห็นต้องทำตัวเด่นให้คนสนใจเลย หัวหน้าไม่อยากออกจากโรงเรียนนี่หรือไง ไม่เบื่อรึไงมานั่งเรียนกับทุกคน ทั้งๆ ที่บทเรียนก็ซ้ำไปซ้ำมาจากที่เดินซ้ายลองเปลี่ยนฝั่งมาเดินขวาดูบ้างไหม ความรู้สึกมันต่างกันนะลองทำสิ” ซากุระอมยิ้มเดินะโโลดเต้นเปิดประตูลงด้านล่างทิ้งเนเนะนั่งคิดเหลียวหลังมองก่อนจะเปลี่ยนท่ามายืนนิ่งมองท้องฟ้าแล้วก้มมองดูตัวเอง
ซากุระเดินลงบันไดเดินหาห้องเคมีอย่างมึนๆจนมินามิเดินถือนิตยสารขึ้นบันไดมากับเพื่อนในห้องที่วิ่งแย่งกันขึ้นบันได เธอมองหน้าเพื่อนชายที่ฉีกยิ้มกว้างชูนิตยสารปกรูปตัวเองคอสเป็ผู้หญิง
“วันหยุดสองวันมีงานคอส อามาโนะถูกเชิญให้เป็แขกพิเศษ เนียนไปขอลายเซ็นกันไหม”
“ว่างมากหรือไง”
“ไปเหอะไปด้วยกัน แต่งแบบไหนไปดีนะที่คนจำไม่ค่อยได้” มินามิจับปลายคางคิดยิ้มกรุ้มกริ่มมองหน้าซากุระที่ยืนพิงราวบันไดกอดอก
“อามาโนะคอสตัวไหน”
“คิเคียว ได้ยินมาแบบนั้น”
“ไม่ยาก ซอมบี้ รับรองไม่มีใครจำได้”
“ไม่เลวเลยตามนั้น เดี๋ยวฉันไปรับเธอเอง เจอกัน”
“อือ” ซากุระพยักหน้ารับเดินสวนทางกับมินามิลงบันไดเดินหาห้องต่อไป
ตกเย็นเลิกเรียนนักเรียนทยอยกันออกนอกรั้วอย่างรื่นเริงเนื่องด้วยพรุ่งนี้คือวันหยุดสองวันบางคนก็ชวนกันออกเดต ไปเที่ยวตามประสาวัยรุ่น ซากุระสวมหูฟังเห็นเนเนะเดินนำอยู่ตรงหน้า เธอฉีกยิ้มเดินตามช้าๆ ทุกฝีก้าว เนเนะพาดสูทไว้บนบ่าเดินตามทางเท้าอยู่ฝั่งซ้ายก่อนหยุดกึกนิ่งคิดย้ายมาเดินฝั่งขวาช้าๆ ทำให้คนที่เดินตามอมยิ้มบางๆ ลดหูฟังวิ่งไปเดินตีคู่เนเนะที่ผงะถอยหลังหยุดเดิน
“มาเมื่อไหร่เนี้ย”
“ั้แ่ออกจากเชนไดแล้ว ถ้าเป็อริดักตีหัวได้เลยละ” ซากุระขยิบตาฉีกยิ้มถอดสูทถือไว้ก่อนมองเนเนะที่มองเธอแล้วก็หัวเราะในลำคอ
“หึ ยัยบ้า”
“บ้าแต่ก็หวังดีนะ กินไอศกรีมกัน ฉันเลี้ยงเอง” ซากุระพูดจบยังไม่ทันฟังคำตอบจูงมือเนเนะเข้าร้านที่เดินผ่านร้านไอศกรีมเล็กๆ ติดแอร์จัดตกแต่งน่ารัก สาวเมดมารับออเดอร์ที่โต๊ะของพวกเธอ
“ช็อกโก้ บราวนี่หนึ่งที่ หัวหน้ากินอะไร”
“อะไรก็ได้เธอเลี้ยงไม่ใช่หรือไง”
“งั้นสองที่กับน้ำองุ่นปั่นสองเหมือนกัน” ซากุระสั่งออเดอร์กับสาวเมดก่อนมองรอบร้านที่มีแต่เด็กนักเรียนต่างโรงเรียนเข้ามานั่งคุยกันส่วนใหญ่จะเป็ผู้หญิง
หล่อ...อออ
เสียงซุบซิบแว่วเข้าหูซากุระกับเนเนะที่นั่งรอไอศกรีมเงยหน้าขึ้นมองนักเรียนชายจากเชนไดสองคนเดินเข้ามาสั่งไอศกรีม
“เอาแบบไขมันต่ำหน่อยนะ ลงพุงแล้วจะว่ายน้ำไม่ได้” แฮมเมอร์เอามือล้วงเสื้อวอร์มแตะไหล่เรย์กะที่ขยับแว่นตาพยักหน้า
“ครีมโคนสองกรวยและน้ำเปล่าหนึ่งขวดครับ”
“ค่ะ รอสักครู่นะคะ” เ้าของร้านตรงเคาน์เตอร์ตอบด้วยใบหน้าแดงก่ำมือลนลานทำอะไรไม่ถูก ซากุระมองสองหนุ่มที่ยืนรอก่อนจะมองสาวเมดมาเสิร์ฟ
“หึ พวกผีดิบเ็าไม่เบื่อหรือไงวันๆ เอาแต่เก๊กหล่อ” เนเนะตักไอศกรีมเข้าปากบ่นอุบอิบ
“อย่างน้อยก็ทำให้หัวหน้าสนใจละนะ” ซากุระพูดลอยๆ จับหลอดดูดน้ำทำเนเนะชะงักเมื่อมองสบตาเรย์กะที่รับไอศกรีมกับน้ำเดินออกไป
“เปล่าสักหน่อย”
“สวัสดีเด็กใหม่สุดขี้เหร่” แฮมเมอร์ถือไอศกรีมเดินเลียมาที่โต๊ะสาวเชนได ซากุระมองอย่างไม่สบอารมณ์เงยหน้ามองแฮมเมอร์ที่ยิ้มมุมปาก
“และสาวสายเสมอ” แฮมเมอร์ทักทายเนเนะพลางเลียไอศกรีมไปด้วย
“ดี” เนเนะตอบกลับสีหน้าเหนื่อยๆ
“ร้านนี้ไอศกรีมอร่อยนะ เรย์กะชอบกินมากเลย พวกเธอกินครั้งแรกใช่ไหม”
“ก็อร่อยดี” เนเนะตอบลอยๆ
“ไว้เจอกันวันจันทร์นะอย่าสายละ” แฮมเมอร์โบกมือลาเดินออกไป ซากุระตักไอศกรีมเข้าปากคาบช้อนมองเนเนะยักไหล่กินไอศกรีมต่อหลังแฮมเมอร์ไปสักพักก็มีนักเรียนชายโรงเรียนอื่นเดินเข้ามาแทนที่
“สาวเชนไดสวยทุกคน มีแฟนยังครับจีบได้เปล่า” นักเรียนชายดังกล่าวฉีกยิ้มเท้าโต๊ะมองหน้าเนเนะที่หยุดปฏิกิริยาเหลือบมองอย่างไม่สบอารมณ์
“อย่า มา ยุ่ง”
“ดุจังเลย” นักเรียนชายทำหน้าบูด
“จีบฉันก็ได้นะ ไม่มีแฟนจ้ะ” ซากุระยิ้มแป้นมองนักเรียนชายที่เหล่มองเธอช้าๆ
“ไม่ละ ขี้เหร่แบบนี้ไม่กล้าควง”
ปึก!!
เนเนะทุบโต๊ะยืนขึ้นทำโต๊ะอื่นผวาเฮือกมองกับเป็ตาเดียว ซากุระอ้าปากค้างอึ้งเช่นเดียวกับคนที่มาจีบ
“ขี้เหร่แล้วยังไง มองแต่เปลือกนอกนายหน้าตาดีแค่ไหนถึงว่าคนอื่นขี้เหร่ ไปให้ไกลซะ อย่าให้เจอหน้าจะซัดให้มอบเลย ไป๊! ” เนเนะตวาดลั่น นักเรียนชายรีบวิ่งกลับกลุ่ม สายตาเกรี้ยวกราดหันมองทั้งกลุ่มที่ก้มหน้างุดหลบเธอ ซากุระกวักมือเรียกสาวเมดเก็บเงินก่อนคว้ามือเนเนะมาจูงออกมาด้านนอกด้วยรอยยิ้ม
“ขอบใจนะ” ซากุระควงแขนเนเนะซบไหล่แล้วฉีกยิ้ม
“อย่าทำแบบนี้ได้ไหม ขนลุก” เนเนะผลักหัวซากุระออก
“กอดหน่อยสิ” ซากุระกางมือโผเข้ากอด
“ไม่มีทาง” เนเนะอมยิ้มหลบแล้ววิ่งหนี
“น้า...กอดหน่อยนะหัวหน้า” ซากุระวิ่งตามกางมือวิ่งไล่ตามเนเนะหัวเราะแหย่เล่นกันไปตลอดทางกลับบ้าน
วันเสาร์ก่อนสุดสัปดาห์ ห้องโถงที่โรงแรมแห่งหนึ่งจัดงานมีตแอนด์กรี๊ดนักคอสชื่อดังมีของขายมากมายอยู่ด้านนอกห้องทั้งชั้นยกให้งานนี้หมด นักคอสเพลย์ทุกอาชีพทุกวัยต่างแห่กันมารวมตัวที่นี่ทั้งแต่งตัวเลียนแบบการ์ตูนและแบบธรรมดา มีโต๊ะกลางเวทีจัดไว้สำหรับไอดอลคอสเพลย์แจกลายเซ็นทักทายแฟนคลับของตน บางส่วนยืนรอพบขวัญใจตัวเองอยู่ด้านใน ซอมบี้หน้าเขียวแต่งหน้าจัดเต็มสวมชุดปกติแต่งแค่หน้ากับวิกผมสีดำฟู่ๆ ยืนสูงเด่นอยู่กลางห้องโถงโดยมีผีจูออนหน้าขาวอยู่ข้างๆ ขาวทั้งชุดทั้งตัว ผมสีดำปรกหน้าเล็กน้อยหลายคนเดินผ่านเป็ต้องเหลียวมองบางคนที่แต่งยังต้องขอถ่ายรูป
“เดี๋ยวไปซื้อโปสเตอร์อามาโนะก่อนนะใกล้ได้เวลา” มินามิจับไหล่ซากุระบอกก่อนเดินออกไปด้านออก ซากุระยืนกอดอกมองเด็กคอสเพลย์อย่างภูมิใจ บรรยากาศที่ได้มายืนตอนยังไม่ได้โด่งดังกลับมาอีกครั้ง
“โทษนะคะ ขอถ่ายรูปหน่อย” เสียงใสๆ สะกิดแขนซากุระให้หันกลับมาถึงกับผงะเมื่อมีสาวคอสเพลย์ผมสีแดงในชุดนักเรียนยืนยิ้มอยู่ข้างคนถือกล้องใบหน้าที่คุ้นเคย เนเนะเบิกตาโตคลับคล้ายคลับคลามองซากุระ
“อ้าว รุ่นพี่มาด้วยหรือคะ” ยูมิดูใไม่แพ้กันดีที่ซากุระแต่งในคราบนักเรียนเชนไดผสมจูออนเลยดูออกมาเป็จูออนขี้เหร่
“อ่อ ใช่ มาเป็เพื่อนมินา เอ่อ มิมิ เด็กห้องเอเขาเป็แฟนคลับอามาโนะ”
“ดีใจจังเลยเจอคนรู้จัก” ยูมิยิ้มกว้าง
“ว่าแต่หัวหน้ามางานนี้ด้วยหรือไง ไม่น่าเชื่อเลยนะ” ซากุระอมยิ้มแซวสะกิดแขนเนเนะในเชิงแซวแหย่
“ถ้ายูมิไม่ขอร้องไม่มาด้วยหรอก”
“แหม...รุ่นพี่ละก็ ก็ยูมิไม่มีเพื่อนนี่นา คุณอามาโนะกำลังจะขึ้นเวทีแล้วใช่ไหมคะ วันนี้เธอคอสคิเคียวมาด้วย”
“มาแว้วว อ้าว หน้าคุ้นๆ ” มินามิเดินถือโปสเตอร์มาสองแผ่นใหญ่ๆ มองเนเนะกับยูมิอย่างงงๆ
“หัวหน้าห้องซี เนเนะจังกับยูมิจังรุ่นน้องปีสองห้องบี และนี่แนะนำอย่างเป็ทางการ มินา...อะ มิมิห้องเอ เพื่อนฉันเอง” ซากุระแนะนำพร้อมเหลือบมองหน้ามินามิที่มองหน้ากลับก่อนทักทายหญิงสองคนด้วยรอยยิ้ม มินามิสบตากับยูมิที่ทำตาเป็ประกายถึงกับรู้ความหมายเมื่อหันมองหน้าซากุระอีกครั้ง
“เอาละครับทุกคนใจเย็น ขณะนี้ได้เวลาที่ทุกคนรอคอยแล้วขอเชิญพบกับสุดยอดคอสเพลย์คุณอามาโนะ” พิธีกรผายมือไปด้านหลังปรากฏตัวไอดอลคอสเพลย์ในชุดกิโมโนสีขาวแดงถือธนูไม้เดินออกมายกมือโบกทักทายคนที่ยืนรอปรบมือต้อนรับส่งเสียงเรียกอย่างตื่นเต้น
“เชิญเหล่าแฟนๆ ของคุณอามาโนะต่อแถวเข้าคิวอย่างเป็ระเบียบเพื่อใกล้ชิดกับคุณอามาโนะเลยครับ” พิธีกรเชิญอามาโนะมานั่งที่ ทุกคนรีบกรูกันต่อแถวรวมทั้งมินามิที่จูงมือซากุระไปเข้าคิวต่อแถว ยูมิอมยิ้มฉุดแขนเนเนะไปยืนออหน้าเวทีเพื่อถ่ายรูปให้มินามิกับซากุระทำงานกันเป็ทีมที่เข้าขาโดยอัตโนมัติ
“นึกคำพูดตอนอามาโนะเงยหน้าขึ้นมาก่อนนะ” มินามิยิ้มกรุ้มกริ่มอย่างนึกสนุก
“เงยหน้ามาคงใ”
“เป็แฟนคลับนี่ก็สนุกดีนะ ไม่เคยรู้สึกแบบนี้ ทุกคนที่เข้าคิวคงรู้สึกตื่นเต้นและดีใจมาก ปกติพวกเราได้แต่ยืนอยู่บนเวที นั่งยิ้มนั่งรอถ่ายรูปเซ็นลายเซ็นไม่เห็นสนุกเท่านี้เลย”
“แต่ทุกครั้งที่ออกงานหรือถ่ายรูปคู่กับคนอื่นๆ ก็มีความสุขไม่ใช่หรือไง” ซากุระกอดอกมองเด็กๆ แต่งการ์ตูนถ่ายรูปกันสนุกสนานก่อนมองท้ายแถวที่ยาวเหยียด ยูมิเหลียวหลังส่งซิกให้ซากุระที่ขยับเดินใกล้เวทีทีละนิด
“แฟนคลับอามาโนะสู้ฉันไม่ได้เลย แถวฉันนะต้องขดเป็งูถึงจะอยู่ในห้องได้หมดแทบทะลัก” มินามิยิ้มเ้าเล่ห์ยืดอกบอกมาดมั่น
“ย่ะพ่อคนดัง ทั้งสาววาย สาวคลั่งไคล้ครึ่งประเทศเป็แฟนคลับนายหมด”
“แต่ก็สู้คนแถวนี้ไม่ได้หรอก ลองรับงานสิฉันว่าแถวของคุณซากุระล้นออกไปข้างนอกแน่”
“เว่อร์ไป ใกล้ถึงแล้ว” ซากุระตบแขนมินามิที่แซวแหย่หมุนตัวรอคิวพบอามาโนะที่กำลังโอบกอดแฟนคลับของตนถ่ายรูปคู่กันอย่างสนุกสนาน ทีมงานจัดคิวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นมินามิหนีบโปสเตอร์ไว้ที่แขน ทีมงานผายมือเชิญทั้งคู่ให้เข้าไปหาคนที่นั่งอยู่
“ขอถ่ายรูปคู่สามคนด้วยนะครับคุณอามาโนะ” มินามิดัดเสียงกางโปสเตอร์ยื่นตรงหน้าอามาโนะที่ถือปากกาพยักหน้ารับโดยยังไม่เงยหน้าขึ้นมองก้มหน้าเซ็นลายเซ็นอย่างตั้งใจ
“ได้ค่ะ อะ เอ๋! ” อามาโนะตอบรับเงยหน้าขึ้นถึงกับใหยุดชะงัก ซากุระยกมือส่งจูบพร้อมฉีกยิ้ม
“มาได้ไง”
“แฟนคลับเธอไง ถ่ายรูปด้วยกันหน่อยสิ” มินามิยักไหล่ยืนตัวตรง
“ขะ เขินเหมือนกันนะ แกล้งกันทำไม” อามาโนะยิ้มบางๆ ลุกขึ้นยื่นธนูให้คนดูแลที่ฉีกยิ้มชอบใจ ทั้งสามยืนโพสท่าถ่ายรูปอย่างสนุกสนานราวกับว่าไม่ได้อยู่บนเวที
“ไว้เจอกันที่เชนได” มินามิตบไหล่อามาโนะที่แยกย้ายยื่นโปสเตอร์ให้
“กลับดีๆ นะ” อามาโนะโบกมือส่งยิ้มทำทุกคนแปลกใจกับแฟนคลับสองคนนี้ที่ดูมีกรรมสิทธิ์พิเศษ ซากุระกับมินามิลงจากเวทีเดินมาหายูมิกับเนเนะ
“รุ่นพี่ยืนถ่ายรูปกับคุณอามาโนะ ยูมินึกว่าเป็ไอดอลเหมือนกันซะอีก มีคนสงสัยรุ่นพี่มิมิว่าหน้าคล้ายคุณมินามิด้วยค่ะ ยูมิก็ว่าเหมือนนะ” ยูมิกุมมือบอกด้วยรอยยิ้มตาเป็ประกาย ซากุระมองหน้ามินามิช้าๆ ก่อนมองกลุ่มผู้หญิงสามสี่คนที่ยืนแอบมองด้วยความสงสัยทำให้ซากุระต้องรีบหันกลับทันที
“ได้ลายเซ็นแล้วกลับก่อนนะ ไว้เจอกัน” ซากุระตัดบทจบโดยไม่รอฟังคำตอบรับใดๆ ลากมินามิเดินออกไปด้วย ยูมิอมยิ้มเดินตามเนเนะออกไปดูของด้านนอก
เช้าวันใหม่ของการเรียน ซากุระเดินหาวตลอดทางั้แ่ห้องพักจนตาสว่างเมื่อเห็นคนที่คุ้นหน้าถูกพวกนักเลงล้อมอยู่
“ได้ข่าวว่าเจ๋งนักไม่ใช่หรือไง ไหนโชว์ฝีมือหน่อยสิ” ชายตัวใหญ่หัวหน้านักเลงชี้ไม้ท้าทายเนเนะ ซากุระฟุบเข้าไปแอบดูชายห้าคนล้อมหญิงคนเดียวในซอกซอย
“แน่ก็เข้ามา ไม่เคยกลัว”
ผลัวะ!
เนเนะสวนหมัดต่อยนักเลงตัวใหญ่จนเซก่อนมองนักเลงที่เข้ามาถืออาวุธครบมือชนิดไม่สนว่าคนที่สู้ด้วยเป็เพศไหน
ปึก!
ยังไม่ทันตั้งตัวดีไม้หน้าสามฟาดลงที่ต้นคออย่างแรงของเนเนะถึงกับทรุดลดตัวนั่งจับต้นคอ ซากุระมองซ้ายมองขวาอย่างตั้งสติมองรอบตัวหาบางอย่างที่พอจะจับเป็อาวุธได้ ก่อนสะดุดตากับไม้เสียบปลาย่างเธอก้มหยิบหักไม้แหลมกำแน่นถอดสูทออกแกละผมมัดรอบตึงถลกแขนเสื้อถอดโบทิ้งไว้กับสูท
“ฉันไม่ยอมให้พวกแกทำลายอนาคตของชาติหรอก ย้าก!” ซากุระกำหมัดวิ่งเข้าไปช่วยเนเนะที่พลาดท่าทรุดตัวโดนรุมเตะจนสะบักสะบอม
หมับ!
ซากุระเบรกหน้าหงายเมื่อมีมือมาจับรั้งไว้ดึงตัวเธอกลับมาชิดอก แฮมเมอร์ะโถีบคนที่ถือไม้ฟาดเนเนะ เคลวินมองหน้าซากุระที่ปล่อยไม้แหลมหลุดมือ
“เป็แค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ สู้ไปก็เจ็บตัวเปล่า”
“แต่ฉันจะช่วยเพื่อนฉัน” ซากุระสะบัดแขนจ้องหน้าเคลวินที่ดึงไว้อย่างเหนียวแน่น
“อยู่นิ่งๆ เฉยๆ จะดีกว่า”
“ไม่ ปล่อยนะประธาน! ” ซากุระพยายามแกะมือเขาออกจนถูกดึงเข้าชิดอกเขา เธอขมวดคิ้วเงยหน้ามองเคลวินที่มองนักเลงกลิ้งล้มมาที่ขาเธอโดยฝีมือโช ไม่เกินสิบนาทีนักเลงกระจัดกระจายหนีหัวซุกหัวซุนเหลือเพียงพวกเขาที่ยืนอยู่ เคลวินก้มหยิบสูทกับโบของซากุระที่ทิ้งไว้มาถือพลางมองโชกับแฮมเมอร์เดินประกบเนเนะ รถตู้สีดำจอดเทียบเจมิกส์เลื่อนประตูเปิดออก
“ไปกันได้แล้ว” เคลวินพูดจบดึงแขนซากุระขึ้นรถไปด้วยกันตามด้วยโช แฮมเมอร์และเนเนะ เจมิกส์เลื่อนประตูปิดให้รถขับออกไป
เมื่อถึงเชนไดเนเนะถูกพาไปห้องพยาบาททันทียกเว้นซากุระที่ถูกกักตัวไว้ที่ห้องกรรมการนักเรียนอยู่คนเดียวก่อนที่เคลวินจะเดินเข้ามาพร้อมสูทและโบของเธอ
“แต่งกายให้เรียบร้อย” เคลวินยื่นของส่งให้ซากุระที่รับมาสวมใส่หันหลังให้เขาพอแต่งเสร็จก็หันมาเหล่มองเขาเล็กน้อย เขายืนกอดอกมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง ซากุระยักไหล่เชิดทำทีเดินผ่านเขาออกไป
“เธอจะยอมรับดีๆ หรือจะต้องให้เปิดโปงกัน” เคลวินเอ่ยขึ้นขัดจังหวะยืดตัวตรงมองซากุระที่ค่อยๆหันหน้ามาเผชิญจ้องเขม็งเขา
“ฉันผิดตรงไหนที่ฉันขี้เหร่ เชนไดวิเศษขนาดนั้นเลยหรือไง คนขี้เหร่ถึงเข้าเรียนไม่ได้สองมาตรฐานชัดๆ ”
“ขี้เหร่จริงคงไม่ได้มายืนอยู่ตรงนี้ ใช้เส้นจากผู้อำนวยการได้ก็จริงแต่ความขี้เหร่ไม่ผ่านเกณฑ์คงไม่มีผู้อำนวยการคนไหนทำสิ่งที่ตัวเองสร้างมาหม่นหมอง”
“ฉันจะเป็อะไรมันก็เื่ของฉัน จะแต่งแบบไหนก็ไม่เดือดร้อนใคร”
“เธอกำลังทำลายชื่อเสียงโรงเรียนเื่ภาพพจน์รูปลักษณ์”
“นายว่างมากหรือไงถึงมาวุ่นวายแบบนี้”
“ฉันเป็ประธาน ใครทำผิดกฎก็ต้องกำราบ” ซากุระจ้องหน้าเคลวินอย่างเจ็บใจก่อนหมุนตัวเชิดใส่ไม่โต้ตอบเดินชนแขนเรย์กะที่เหลียวหลังมองช้าๆ แล้วหันกลับมามองเคลวินที่กอดอกหัวเราะชอบใจ
ซากุระเลื่อนประตูห้องพยาบาลเดินไปที่เตียงเนเนะช้าๆ แล้วค่อยๆ ก้มมองเนเนะที่ลืมตาสะลึมสะลือมองคนมาเยี่ยม
“ต่อให้เก่งแค่ไหนมันก็ต้องมีพลาด”
“ชีวิตฉันไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ โลกของฉันไม่ได้สวยขนาดนั้น”
“ถ้าพวกประธานไปช่วยไม่ทันหัวหน้าอาจตายได้นะ”
“แล้วฉันเป็คนหาเื่พวกมันก่อนหรือไง”
“นั่นสินะ ต้องจัดการอะไรสักอย่าง” ซากุระก้มหน้ายืนอยู่ข้างเตียง
“ไม่ต้องหวงฉันหรอกน่า แล้วนี่โดดเรียนหรือไง”
“ถ้าไม่มีหัวหน้าแล้วลูกน้องจะพึ่งพาใครละ”
“ฉันจะรอบคอบและระวังตัวแล้วกัน อย่าห่วงฉันสิ ขนลุกพิลึก” เนเนะลูบแขนทำท่าสยิวพลางอมยิ้มส่งให้ซากุระที่ยิ้มบางๆ ก้มลงกอดเนเนะที่อึ้งค้างมองตาปริบๆ
“ฉันมีหัวหน้าคนเดียวไม่ให้ห่วงได้ไงเล่า” ซากุระฉีกยิ้มห่มผ้าให้เนเนะก่อนเดินออกไปพร้อมปิดประตูเลื่อนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูเหลียวมองประตูช้าๆ ก่อนล้วงหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดคิดไตร่ตรองอย่างละเอียด
“ทำไมฉันจะไม่เข้าใจ ผู้หญิงคนเดียวที่ต่อสู้ตามลำพังมันเ็ปแค่ไหน” ซากุระกำหมัดแน่นก่อนกดมือถือขึ้นฟังเสียงปลายสายที่ติดต่อไป
“ฉันมีงานให้ทำ...”
3K
![[จบ] เกิดใหม่ทั้งทีขอเป็นภรรยาที่รักผู้คลั่งไคล้สามีขี้อาย](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761101998_15779532.webp)
![ทะลุมิติไปเป็นพระชายาโหดแห่งวังหลวง[จบบริบูรณ์]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648709025_33180306.webp)
