ชายรูปร่างกำยำคนนั้นถือเป็ผู้นำเพราะมีพลังฝีมือขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สอง มีพลังเทียบเท่าราชสีห์สิบแปดตัวใน่ชีวิตของเขานั้นยังสามารถมีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สามได้!
ทั่วทั้งเขตชิงกู่ เขาจัดอยู่ในร้อยอันดับไม่ก็สิบอันดับแรกเลย
ส่วนผู้ชายอีกสองคนด้านข้าง ถึงแม้จะไม่ได้เก่งเท่าชายร่างกำยำแต่ก็มีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สอง
ชายรูปร่างสง่างามสามคนยืนอยู่หน้าสาวงามอย่างเฮยจี ราวกับมีผู้คลั่งไคล้แต่ละคนยืดอกตรง ยืนเป็กำแพงเหล็กอยู่หน้าเฮยจี
ผู้ชายแต่ละคนล้วนแต่มีความฝันที่จะได้เป็วีรบุรุษช่วยสาวงามในสักวันใครจะคิดว่าในวันนี้ความฝันนั้นกำลังจะเป็จริงแล้วทำไมพวกเขาสามคนถึงจะไม่ตื่นเต้นกันล่ะ?
“เ้าหน้าขาว ถอยไปเลยเดี๋ยวข้าจะสอนเ้าเองว่าต้องปกป้องผู้หญิงกันอย่างไร” ชายร่างกำยำแสยะยิ้มจากนั้นก็หันหลังกลับไปมองที่ชายหัวล้านแล้วพูดว่า “เ้าโจรชั่ว! ข้าขอเตือนเ้าไว้ก่อนนะ ถ้าเ้ากล้าเดินมาข้างหน้าอีกก้าวเดียวข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ”
ชายอีกสองคนเองก็พูดว่า “ใช่ แต่ถ้าเ้ากล้าก็ลองดู”
ในใจของทุกคนเหมือนจะมีความหวังขึ้นมาคิดไม่ถึงเลยว่าในเวลาคับขันชายสามคนนี้จะออกหน้าไม่แน่ว่าพวกเขาอาจจะเอาชนะพวกโจร แล้วช่วยทุกคนได้
ทุกคนหันไปมองิอวี่ที่ยังมีสีหน้าที่เรียบเฉยสายตาเริ่มดูถูกดูแคลนเขา แล้วก็คิดในใจว่า ‘เ้าหนูนี่ถึงเวลาคับขันขนาดนี้แล้วยังไม่มีท่าทีอะไรเลยไม่รู้จักเรียนรู้จากคนอื่นบ้างว่าเป็ผู้ชายต้องทำตัวยังไง!’
จากนั้น บรรยากาศฝั่งของผู้โดยสารก็เริ่มดีขึ้นมาทันตา
บรรยากาศเหมือนลูกศรที่ถูกง้างและกำลังจะถูกปล่อยออกไป แต่ว่ากลับมีเสียงหัวเราะเสียงหนึ่งทำลายบรรยากาศเหล่านี้
“ฮ่าฮ่าฮ่า ...”
ชายหัวล้านผู้นำกองโจรหัวเราะไปด้วยและพูดว่า “หนุ่มน้อยพูดจาอวดดีใช้ได้ แต่ไม่ไปลองถามใครแถวนี้ดูก่อนล่ะว่า ในรัศมีร้อยลี้นี้มีใครบ้างที่ไม่รู้จักชื่อของข้า‘หูเหวินหลง’หากเ้าไม่อยากจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว ข้าจะส่งเ้าไปตายเอง”
ชายร่างกำยำจิติญญากล้าหาญพลุ่งพล่านขึ้นมาพอเขาได้ยินคำพูดของหูเหวินหลง ก็โมโหอย่างมาก ในเวลานี้นี่แหละ คือห้วงเวลาของการเป็วีรบุรุษช่วยสาวงามเขาะโออกไปว่า “เ้ากล้าบังอาจกับข้าหรือ? เ้าพวกสวะ! ทุกคน! ลุยเลย!”
ระหว่างที่พูดอยู่ก็ชักดาบที่พกติดตัวออกมาแล้วพุ่งฟันไปที่หูเหวินหลงส่วนชายอีกสองคนก็ถืออาวุธของตัวเองจากนั้นก็พุ่งขนาบข้างโจมตีไปที่หูเหวินหลงเหมือนกัน ทำให้ปิดทางหนีทีไล่ของหูเหวินหลงเอาไว้มิด
“เหอะๆ รนหาที่ตาย”
หูเหวินหลงยกมือขวาขึ้น ดาบน้ำหนักห้าร้อยกรัมในมือก็พลิกไปมาอย่างคล่องแคล่วดาบนั้นมาพร้อมกับเสียงคำรามและพุ่งฟันออกไปอย่างรวดเร็ว!
การฟันดาบที่ดูเหมือนขอไปทีของหูเหวินหลงกลับโจมตีไปยังจุดตายของสามคนนั้นและยังเป็พลังที่กระแทกชายสามคนกระเด็นไปไกลสิบเมตรพลังดาบอันบ้าคลั่งนั้นทำให้ชายทั้งสามคนถึงกับกระอักเืจนไม่สามารถลุกขึ้นมาจากพื้นได้
โจมตีทีเดียว ก็ทำให้ชายผู้มีคุณธรรมทั้งสามคนพ่ายแพ้ไม่เป็ท่า!
ทุกคนอึ้งไปหมด ความหวังมากมายที่ผุดขึ้นมาในใจของพวกเขาเมื่อครู่มันสลายไปพร้อมกับดาบที่หูเหวินหลงฟันออกมาแค่ทีเดียว จนเกิดความรู้สึกสิ้นหวัง!
“เป็อะไรไป? ไม่พอใจงั้นหรือ? เ้าลองมองข้าดูอีกทีสิ ถุย!”
สายตาของหูเหวินหลงนั้นจ้องไปที่ชายกำยำที่นอนกองอยู่ที่พื้นแล้วก็ถุยน้ำลายลงหน้าของเขา
ชายกำยำกำหมัดแน่น เขาอยากจะลุกขึ้นมาสู้แต่สายตาของเขานั้นจริงใจมากเพราะเขาไม่กล้าสบตาหูเหวินหลง
แม้แต่น้ำลายที่เปื้อนอยู่ที่หน้า เขาก็ยังไม่กล้าไปเช็ดเลย!
ชายอีกสองคนนี่หนักเลย คุกเข่าตัวสั่นอ้อนวอนอยู่ที่พื้นแสดงท่าทางแบบนี้ต่อหน้าหญิงสาว พูดได้เลยว่าขายหน้ามาก แต่ว่าเพื่อเอาชีวิตรอดแล้วศักดิ์ศรีมันจะมีประโยชน์อะไร?
หูเหวินหลงแทบไม่อยากจะไปสนใจสามคนนั้นเลยจากนั้นก็หันไปมองเฮยจีที่อยู่ด้านหลังผู้คน ตามทิศที่ชางหยางนั้นชี้ไป
ตอนไม่มองยังไม่เป็ไร แต่พอเขามองเท่านั้นแหละ ถึงกับอึ้งไปเลย!
หญิงสาวในชุดกระโปรงสีดำ สะโพกเข้ารูป หน้าอกอวบอิ่ม เอวสมส่วนขาขาวเรียวยาว สวมรองเท้าสีดำที่เห็นหลังเท้าขาวๆ มองเห็นนิ้วเท้าบางส่วน ...
สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ใบหน้าที่ดูสวยงามไร้ที่ติ ผมยาวสลวย ถึงอยู่ห่างกันตั้งไกลแต่ก็ราวกับได้กลิ่นหอมโชยมาจากเส้นผมเ่าั้
“สาวน้อยคนสวย สวยมากจริงๆ เลย ฮ่าฮ่า แบบนี้ข้าชอบ!”
หูเหวินหลงดูแล้วน้ำลายแทบไหล เขารีบเดินมุ่งหน้ามาดาบในมือของเขาชี้ไปที่บริเวณหน้าอกของเฮยจี
ดาบที่มีความแหลมคมแบบนี้ มันสามารถตัดทุกอย่างให้ขาดได้ขอแค่กระดิกปลายดาบนิดเดียวเท่านั้น รูปร่างอันสวยงามของหญิงที่อยู่ตรงหน้าก็จะเผยออกมาให้เขาได้เห็น
ในเวลานี้เอง ิอวี่ที่ยืนมองทุกอย่างเงียบๆ ทางขวามือของเฮยจี ก็ได้ยกมือซ้ายขึ้นมาแล้วปัดไปทางด้านซ้ายมือจนเกิดเสียงขึ้นมาเบาๆดาบเล่มนั้นก็เบี่ยงไปด้านข้างอย่างง่ายดาย
การกระทำของิอวี่ทำให้ทุกคนหันมาจับตามอง
เดิมทีทุกคนคิดว่าสิ้นหวังกันแล้ว แต่การปัดดาบของิอวี่ทำให้ทุกคนตะลึงมากหรือว่าเ้าหนูหน้าขาวนี่มันบ้าไปแล้ว?
ขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สองสามคนเมื่อครู่ถูกหูเหวินหลงเล่นงานจนหมดสภาพเ้าหนูหน้าขาวถ้าเป็คนเข้าใจอะไรง่ายๆ ก็น่าจะเจียมตัว คนเรายืดได้หดได้มันเป็หลักการง่ายๆ ที่คนต้องเรียนรู้ แต่ว่าเ้าหนูนี่เหมือนจะล้มเหลวในด้านนี้วันนี้ถือว่าเป็ผู้แพ้อย่างสมบูรณ์เลย!
หูเหวินหลงอึ้งไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็มองมาที่ิอวี่แล้วพูดว่า “ทำไมเ้ายังคิดว่านางยังเป็ผู้หญิงของเ้าอยู่อีกหรือ? ข้าจะบอกกับเ้าตรงนี้เลยนะว่านางเป็ผู้หญิงของข้า ข้าจะนับถึงสาม แล้วไปให้พ้น”
“ถ้าอย่างนั้นเ้าก็นับเลย ข้าก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าหลังจากนับครบสามแล้วหากข้ายังไม่ไปจุดจบข้าจะเป็อย่างไร”
ิอวี่ยื่นมือแสดงท่าทาง “เชิญ” จากนั้นก็เอามือกอดอกเอาไว้แล้วรอดูการเคลื่อนไหวของหูเหวินหลงอย่างเงียบๆ
หูเหวินหลงไม่เคยเจอใครอวดดีกับเขาแบบนี้มาก่อนเลย ตอนนี้เขาอยากจะฟันเ้าคนไม่เอาไหนตรงหน้านี้ให้ขาดไปเลยแต่ว่าก็ไม่อยากเสียหน้า เขาเลยเริ่มนับ
“หนึ่ง” หูเหวินหลงรู้สึกว่าิอวี่แค่แกล้งเข้มแข็งไปอย่างนั้นเองเขาเลยตะคอกเสียงดังขึ้นหน่อย
“สอง!”
หูเหวินหลงเพิ่มความเข้มของเสียงขึ้นไปอีกแต่ว่าสายตาของิอวี่ก็ยังนิ่งอยู่ ไม่มีอารมณ์ใดๆ เลยบนใบหน้า ไม่ขยับด้วย
“สาม ดีมาก ถึงเวลาตายของเ้าแล้ว”
หลังนับถึงสามิอวี่ก็ยังไม่ขยับ หูเหวินหลงยิ้มอย่างโเี้มือของเขาจับดาบเอาไว้แน่นแล้วฟันลงมาที่หัวของิอวี่
หูเหวินหลงมีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่สามมีพลังเทียบเท่ากับราชสีห์ห้าสิบตัวดาบก็คมกริบ เป้าของดาบตั้งใจให้ิอวี่ขาดเป็สองท่อนเลย!
ดาบยังลงมาไม่ถึงเป้า ทุกคนก็ััได้ถึงพลังของดาบที่แผ่กระจายออกมารอบตัวของหูเหวินหลงมันพัดผ่านมาทำให้ิัรู้สึกเจ็บ จากนั้นหูเหวินหลงก็ส่งเสียงแล้วฟันดาบน้ำหนักห้าร้อยกรัมลงมาอย่างบ้าคลั่ง
“แก๊ง!”
เสียงเหล็กดังขึ้น ดาบน้ำหนักห้าร้อยกรัมเหมือนฟันถูกของแข็งๆอะไรบางอย่าง ิอวี่ยื่นมือขวาออกไป นิ้วหนีบไปที่ตัวดาบ!
หลังจากที่ได้เกราะจักจั่นปีกบางมาแล้วร่างกายของิอวี่ก็แข็งแกร่งเหมือนเหล็กการใช้นิ้วหนีบดาบของหูิเหวินก็ทำได้ง่ายมาก
เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลย แต่ััได้ว่ารอบตัวเขามันเงียบไปหมด
ิอวี่หันไปมองโจรูเาที่อยู่ตรงหน้าก็พบว่าพวกเขาแต่ละคนชะโงกหน้า อ้าปากค้างแทบจะหล่นถึงพื้น มองมาที่นิ้วของเขาอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
ชายกำยำที่นอนกองอยู่ที่พื้นเองก็ตาโต จ้องมาที่นิ้วของิอวี่ไม่กระพริบตาเลย
จากนั้น ชายกำยำก็ตบไปที่หน้าของตัวเองอย่างแรงจากนั้นก็ส่ายหน้าแล้วมองไปที่นิ้วของิอวี่อีกครั้ง
“ไม่จริง ... มันก็เจ็บนี่นา ... ข้าไม่ได้ฝันไปนี่!”
ชายคนนั้นอยากจะร้องไห้แล้ว เขามองมาที่นิ้วของิอวี่แบบอึ้งๆ “แต่ทำไมเขาถึงได้รับมือกับดาบนั้นได้ล่ะ? เพราะอะไรกัน”
ในเวลานี้เอง ชางหยางที่หลบอยู่ที่มุมๆ หนึ่งก็ล้มลงไปกับพื้น
ิอวี่ใช้สองนิ้วก็สามารถสกัดดาบของหูเหวินหลงได้มันต้องใช้พลังมากแค่ไหนกันเชียว? ก่อนหน้านี้เขายังคิดว่าจะสั่งสอนิอวี่อยู่เลยตอนนี้เขารู้สึกว่ามันเป็เื่ตลก!
เฮยจีเห็นปฏิกิริยาของทุกคนรอบตัว อารมณ์ที่มืดมนของนางก็หายไปจากนั้นก็กำหมัดทุบไปที่หัวไหล่ซ้ายของิอวี่ แล้วหัวเราะแบบหัวเสียเล็กน้อยว่า“ดูเ้าสิ ทำคนอื่นเขาใกันหมดแล้ว”
“เป็ความผิดของข้าหรือ?”
ิอวี่ไม่มีอะไรจะพูด ใช่ว่าเขาจะตั้งใจแต่เพราะดาบของหูเหวินหลงมันไม่ได้มีอานุภาพอะไรเลยจริงๆ
ไม่มีใครที่รู้สึกอับอายได้เท่ากับหูเหวินหลงอีกแล้วเขายังคิดจะใช้แรงกดดาบลงไปเพื่อสู้กับ ... นิ้วของิอวี่ ทั้งสาวงามยังกระซิบกระซาบกับิอวี่อีกแสดงว่าิอวี่แทบไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย!
“อ่า!”
เส้นเอ็นตามร่างกายของหูเหวินหลงเริ่มเปล่ง กล้ามเนื้อเริ่มรัดแน่น ะเิพลังราชสีห์ห้าสิบตัวของเขาออกมาลมปราณของเขาพลุ่งพล่านมาที่แขนไม่หยุดเพื่อเพิ่มพลัง!
แต่มันไม่มีประโยชน์อะไร นิ้วของิอวี่นั้นแทบไม่ขยับเลย
“ขึ้นมา!”
หูเหวินหลงเริ่มฉลาด เขาพบว่าในเมื่อกดดาบลงไปไม่ได้ งั้นก็ดึงดาบขึ้นแทนแต่ว่าดึงยังไงก็ดึงไม่ออก ...
หลังจากมีขอบเขตหลุดพ้นปุถุชนขั้นที่ห้าระดับลอกคราบ และฝึกเกราะจักจั่นปีกบางจนสำเร็จแล้วอาวุธเหล็กทั่วไปก็จะทำอะไริอวี่ไม่ได้เลยพูดได้เลยว่าร่างกายของเขาไม่ต่างกับอาวุธ! ต่อให้ิอวี่ยืนเฉยๆแล้วให้คนธรรมดาทั่วไปมาฟันเขาอย่างบ้าคลั่ง เขาก็แค่รู้สึกคันๆ เท่านั้น
อีกอย่างแรงกำลังของิอวี่ก็เทียบเท่ากับราชสีห์หนึ่งพันตัวไปแล้ว ต่อหน้าเขา หูเหวินหลงเทียบเด็กสามขวบยังไม่ได้เลย
“ข้าจะฆ่าเ้า!”
หูเหวินหลงเลือกที่จะทิ้งดาบเขาไม่สามารถเทียบกำลังพันเท่าที่ิอวี่มีได้เขาเลยชกหมัดเข้าไปที่ใบหน้าของิอวี่แทน
แต่มันก็ช้าเกินไป ิอวี่ทิ้งดาบลงแล้วหลบหมัดของหูเหวินหลงได้อย่างง่ายดายจากนั้นก็ใช้นิ้วซัดเข้าไปที่หน้าผากของหูเหวินหลง
หัวของหูเหวินหลงเอนไปด้านหลังจากนั้นเขาก็ล้มลง กลางหน้าผากของเขามีรูที่มีรอยเืปรากฏขึ้น!
เขาเงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นภาพตรงหน้าเลือนรางมาก จากนั้นก็หลับตาลงไปตลอดกาลก่อนตายเขายังจำความอัปยศนี้ได้ดีว่า เขาถูกิอวี่ใช้นิ้วดีดเขาจนตาย!
สิ่งที่เกิดขึ้น ทำให้ชายกำยำใจนร้องไห้ออกมา “น่ากลัวเกินไปแล้ว ..น่ากลัวเกินไปจริงๆ ... ท่านแม่ ... ข้าอยากกลับบ้าน ... ฮือ ...”
หากทุกคนเห็นสภาพเด็กน้อยของชายกำยำร่างั์ จะต้องดูถูกเขาอย่างแน่นอนแต่ว่าหลังจากที่เจอการดีดนิ้วจนทำให้ขวัญกระเจิงของิอวี่เข้าไปท่าทางของชายกำยำคนนั้นที่แสดงออกมาพวกเขาก็เข้าใจได้ ...
แต่ิอวี่ไม่ได้สนใจคนอื่นเลย เขาเหลือบมองไปด้านหน้าแล้วพูดว่า“หัวหน้าโจรก็ตายไปแล้ว แล้วคนขับรถม้าทำไมต้องหนีด้วย ไม่มาพาเราเดินทางต่อหรืออย่างไร?”
ระหว่างที่พูดเขาก็กางมือออกจากนั้นก็ใช้ลมปราณดูดเอาตัวของชางหยางที่กำลังจะหนีไปให้กลับมาิอวี่ใช้มือซ้ายจับไปที่คอของชางหยางแล้วยกตัวของเขาขึ้น
2K
