ตอนนี้นิ้วมือผมก็ไม่ค่อยเจ็บมากแล้วเสาร์หน้าต้องแข่งบอล แต่หมอนัดเอาเฝือกออกก็หลังจากแข่งบอลโน่น เออก็แข่งมันทั้งอย่างนี้แหละ ชีวิตกูก็คงไม่น่าจะซวยมากกว่านี้แล้วมั้ง
เรามีเวลาซ้อมกันอีก 3 วัน หลังจากนั้นจะเป็วันชิงแชมป์กับทีมสถาปัต รองแชมป์เก่าวันนี้ตอนเย็นผมกับเดอะแก็งค์ ไอ้เต้ ไอ้ดีน ก็ไปซ้อมกันตามปกติ ไอ้พี่ปืนมันก็มามันมองหน้าผมด้วยสายตาที่ผมดูไม่ออกจริงๆ
“กูจะคอยดู ถ้ามึงยังเจ็บมือกูจะไม่ให้มึงลงแข่งจริงๆ”
“กูก็บอกแล้ว ว่าไม่เจ็บแล้ว พี่มึงจะเอายังไง”
“ไปซ้อมได้แล้ว แต่กูจะคอยดู”
แหม ย้ำจังนะ พี่มันทำหน้าเหมือนจะกินหัวกูอ่ะ
“กูว่าพี่มันเป็ห่วงมึงนะ”
ไอ้ดีนกระซิบหลังจากที่เราเดินเข้าสนามเพื่อไปซ้อม
“อืม ไอ้ดีน มึงดูฉลาดขึ้นนะ”
ไอ้เต้กระซิบอีกคนมึงกลัวใครได้ยินรึไง
“สัด ฟังดูไม่เหมือนชมกูเลย”
“พี่มันกลัวกูเป็ตัวถ่วงทีมหรอก”
“มึงคิดว่าเป็อย่างั้นจริงๆเหรอ ไอ้มีน”
ไอ้เต้มันหันมาถามผมด้วยใบหน้าที่จริงจังอย่าถามกูเยอะ ห่า กูสับสน
“เออน่า ช่างมันเหอะ”
สัดทำกูใจเต้นตึกตักอีกแล้ว
หลังจากที่เราซ้อมกันเสร็จไอ้พี่ปืนมันก็เรียกผมไปคุย
“ขอมือมึงหน่อย”
มันแบมือรอทำยังกับกูเป็หมา
“กูไม่ใช่พุดเดิ้ลนะ”
“…เร็วๆ”
โฮ่งๆ เอ้ยยบ๊อกๆ ผมก็ยื่นมือให้มันดู มันจับพลิกซ้ายพลิกขวา แล้วมองหน้าผม
“ยังเจ็บอยู่รึเปล่า”
เสียงนุ่มสัดอ๋อย ใจกูเอาอีกแล้ว
“มะ…ไม่เจ็บ”
“ดีแล้ว วันนี้กูต้องรีบกลับไว้วันหลังจะพาไปกินข้าว”
“อืม”
แล้วพี่มันก็ลูบหัวกูลูบหางกูห่า หลบไม่ทัน มาแบบไม่ทันตั้งตัว
“กลับดีๆ”
“อืม”
กูพูดอะไรไม่ออกหน้ากูร้อนๆยังไงชอบกล หรือว่ากูจะเป็ไข้ เฮ้ออ
“กลับได้แล้วมึง เขินจนหน้าแดงจะเป็ตูดลิงอยู่แล้ว”
สัด ตูดลิงอะไรสีแดงกูไม่เคยเห็น
“อย่าบอกนะ ไอ้มีน ว่าพี่ปืนช…”
ไอ้เต้รีบเอามืออุดปากไอ้ดีนทันที
“สัด เค็มฉิบหาย มึงปิดปากกูทำไมเนี่ย”
“อะไร ของพวกมึง 2 ตัว”
กูงงนะอธิบายกูหน่อย เล่นอะไรปัญญาอ่อนกันพวกมึงอ่ะ
“เปล๊า ปล่อยให้มันโง่ต่อไป”
ประโยคหลังไอ้เต้มันหันไปบอกไอ้ดีนแต่ผมได้ยินไม่ถนัด
หลังจากนั้นเาาวเดอะแก็งค์ก็กลับหอโดยสวัสดิภาพเอ่อ พูดเหมือนไปรบมา เหนื่อยฉิบหาย ง่วงด้วย อาบน้ำนอนดีกว่า
วันนี้ผมมีเรียนสายเลยแวะหาข้าวเช้าที่โรงอาหารกินกับไอ้เต้ก่อนพอดีไปเจอพี่ออมเลยไปนั่งกินข้าวด้วยกันไอ้เต้มันไลน์ไปบอกไอ้ดีนให้มาเจอกันที่โรงอาหาร วันนี้ไอ้ดีนมันเอารถมาเอง
“หวัดดีพี่ ไม่เจอกันหลายวัน”
“สวัสดีครับ”
ไอ้เต้ยังคงทักทายพี่ออมอย่างมีมารยาทได้ยินว่ามึงจะจีบพี่เขา ก็เลยต้องทำตัวเป็สุภาพบุรุษไรงี้เหรอ
“เออ อืม”
หือพี่มันดูแปลกๆวะ ดูไม่ค่อยสบตาไอ้เต้เลย แต่หน้าพี่แกแดงๆนะ
“ไอ้เต้ ไปเป็เพื่อนกูซื้อข้าวหน่อย”
ไอ้เต้มันงงๆแต่ก็ลุกเดินตามมา
“มึงไปทำอะไรพี่รหัสกูวะ ดูแกแปลกๆหน้าแดงด้วย”
“สัด ทีเื่มึงแหละ ไม่ค่อยเล่าทีเื่กูเสือกจริงๆ”
“เอ๊า ก็นั่นพี่รหัสกูอ่ะ”
“เอ๊า พี่ปืนก็ลุงรหัสกูอ่ะ”
“ตกลงมึงจะเล่าไม่เล่า”
“เออ ก็ตอนไปเที่ยวบ้านมึงอ่ะ กูขอเบอร์พี่เขา”
“เชี่ย ทำไมกูไม่รู้”
“มึงก็ไม่รู้ทุกเื่แหละสัด”
“แล้วพี่เขาให้มึงเหรอ”
“อืม แล้วกูก็ขอคุยๆกับพี่เขาอยู่”
“…”
“ก็คือแบบคุยๆกันก่อน ไรงี้ โง่นะมึงอ่ะ”
“สัด แรดฉิบหายมึง ไวไฟจริงๆ”
“มึงนี่พูดเหมือนเป็พ่อกูเลยนะ”
ความรู้สึกผมเหมือนลูกชายกำลังเป็ฝั่งเป็ฝายังไงไม่รู้
“เออ สัด แล้วก็อย่าไปทำอะไรพี่รหัสกูล่ะ”
ห่ามันจะปล้ำพี่รหัสกูรึเปล่าวะเนี่ย
“เห็นกูเป็คนยังไง ตอนนี้ก็แค่คุยๆยังไม่ได้อะไร”
“เหรอออ”
ไวไฟจริงไอ้นี่ เออเนอะ มันเคยมีแฟนนี่หว่ามันก็เคยจีบคนอื่น มีแต่กูนี่แหละ จะจีบเขาแต่เขาไม่เอาด้วย
ซักพักไอ้ดีนก็มาเราก็กินข้าวกันไป พี่ออมแยกตัวไปเรียน พวกผมก็เลยเดินไปที่ตึกเรียนบ้าง
“ไอ้ดีนมึงรู้มั้ย ว่าไอ้เต้มันจีบใครอยู่”
“ก็พี่ออมไง พี่รหัสมึง”
“ทำไมมึงรู้อ่ะ”
“ก็มีมึงที่ไม่รู้อยู่คนเดียวไม่ใช่แค่เื่พี่ออม”
ไอ้เต้มันพูดแปลกๆ
“ไอ้เต้ มึงยังจีบคนอื่นอีกเหรอ”
“สัด ไม่ใช่เว้ย พี่ปืนต่างหาก”
ไอ้ดีนมันตอบแทนหรือมึง 2 ตัวกิ๊กกัน รู้เื่กันอยู่ 2 คนอีกแล้ว
“ไอ้เต้มึงจีบไอ้พี่ปืนเหรอ”
นึกภาพไอ้เต้จีบไอ้พี่ปืนแล้วขนลุกสัดแต่ใจมันรู้สึกแปลกๆ
“เฮ้ออ โง่จริงๆมึงเนี่ย ไม่ใช่พี่ปืนกำลังจีบคนๆนึงต่างหาก”
ไอ้เต้วันนี้ด่ากูโง่กี่รอบแล้วเดี๋ยวกูโบกเลย
“…คะ ใครวะ”
ไม่อยากรู้คำตอบรู้สึกว่าใจมันโหวงๆ
“ไม่บอก มึงลองไปถามพี่เขาเองดิ”
เขาไม่โบกหัวกูเหรอไปเสือกเื่ของเขาอ่ะ
“…”
หลังจากนั้นผมก็เข้าเรียนแต่เรียนไม่รู้เื่เลยครับ ความอยากเสือกมันครอบงำ อยากจะไลน์ไปถามแต่กลัวพี่มันไม่ตอบอีกอย่างกลัวมันจะถีบเอาด้วย
Rrrrrrrrrrr
เสียงมือถือผมดังขึ้นหลังเราออกมาจากห้องเรียน เป็สายไอ้พี่ปืนโทรเข้า กูจะถามมันเลยดีมั้ยวะแต่เดี๋ยวมันจะหาว่ากูเสือก
[ไอ้เตี้ย มึงอยู่ไหน]
“กำลังไปโรงอาหาร”
[แล้วมึงอยู่กับไอ้เต้มั้ย]
“อยู่ ทำไมอ่ะ พี่มึงจะคุยกับมันเหรอ”
[แวะซื้อข้าวมาให้กูกับไอ้แทนหน่อย]
“…”
[ว่าไงได้ยินมั้ย]
“รู้แล้ว เอาอะไร”
“อะไรก็ได้ กูอยู่ที่ช็อป”
“เออ เดี๋ยวไป”
ดีนะบ่ายอาจารย์ยกคลาส ไม่งั้นกูต้องวิ่งไปวิ่งมาอีกแล้วผมก็บอกไอ้เต้กับไอ้ดีน สรุปเราสั่งข้างกล่อง 5 กล่องเอาไปกินที่ช็อปพี่มันเลยดีกว่า
วันนี้พวกพี่ๆมันใส่เสื้อช็อป เท่ฉิบหาย กูนี่ต้องรอขึ้นปี 2 ถึงจะได้เท่ เฮ้อ อิจฉา
“เออๆ โทษทีแล้วก็ขอบใจพวกมึงมากนะ พอดีพวกกูทำงานเลยไม่มีเวลาซื้อข้าว”
พี่แทนผู้หน้าโหดใจดีขอบคุณพวกเราที่ซื้อข้าวมาส่งส่วนใอ้พี่ปืนแค่พยักหน้าให้เท่านั้น ไม่ขอบคุณพวกกูเลย
กินข้าวเสร็จพวกเราก็นั่งเถลไถลกันไปเรื่อยผมว่าจะหาโอกาสถามพี่มันซักหน่อย แต่ไอ้พี่ปืนมันก็เดินไปที่รถแล้ว ไวฉิบหายมันเปิดประตูรถ หยิบถุงออกมา 2-3ถุงแล้วเอามาวางที่โต๊ะ
“พ่อกูไปญี่ปุ่นมา พวกมึงเอาไปแบ่งกันแล้วกัน”
พี่มันชี้ไปที่ถุงขนมมีพวกโมจิ ไดฟูกุ เซมเบ้แบบต่างๆ แล้วก็มันจู เข้าใจซื้อว่ะ น่ากินทั้งนั้นแต่ถ้าเป็ตัวพี่มึงเองนี่ไม่น่าจะซื้อของอะไรพวกนี้ได้นะ
“โหขอบคุณครับพี่ ได้กินของนอกด้วย”
ไอ้เต้ขอบคุณลุงรหัสมัน
“ให้ผมด้วยเหรอ ดีใจอ่ะ”
ไอ้ดีนยิ้มจนปากจะฉีกไอ้ตัวแดกของหวาน ไอ้สายเขียว
แล้วพี่แกก็เดินไปที่รถอีกรอบเปิดท้ายรถ หยิบ ตุ๊กตาปิกาจูตัวสีเหลืองอ๋อย !ตัวใหญ่กว่าไอ้ปืนใหญ่หน่อยนึงออกมา เฮ้ยๆ น่ารักอ่ะ
“อันนี้กูให้มึง”
พี่มันยื่นมาให้ผมโอ้ยๆ ดีใจ ผมยิ้มแก้มแทบแตก
“หุบปากหน่อยไอ้มีนแมลงวันจะบินเข้าปากมึงแล้ว”
เชี่ยเต้ชอบขัดกู
“น้ำลายมึงจะไหลออกมาแล้ว ไอ้มีน”
มึงอีกตัวไอ้ดีน
“เอ่อ… ขอบคุณนะ”
ผมขอบคุณพี่มันดีใจฉิบหาย
“ทำไมให้ไอ้มีนคนเดียวแล้วของผมอ่ะพี่”
ไอ้เต้มันถามลุงรหัสมัน
“มึงอยากได้เหรอ”
“เอ่อ… ไม่เอาอ่ะพี่”
มันทำหน้าสยองหน่อยๆ
“ให้ไอ้เตี้ยมันปัญญาอ่อนคนเดียวก็พอ ส่วนพวกมึงเดี๋ยววันหลังกูเลี้ยงเหล้า”
“ขอบคุณคร๊าบบ”
ยิ้มหน้าบานกว่าได้ขนมอีกพวกมึงอ่ะ
“เลี้ยงกูด้วยมั้ย”
พี่แทนมันถามเพื่อนมันกับเพื่อนกับฝูงยังคิดเล็กคิดน้อยอีกนะ
“เออๆ”
หลังจากนั้นผมก็กลับหอวันนี้ไม่มีซ้อม เมื่อถึงห้องผมก็นอนกอดปิกาจูเล่น จะตั้งชื่อว่าอะไรดีให้เข้ากับไอ้ปืนใหญ่ผมหยิบมันมาวางคู่กันแล้วมองอย่างพิจารณา
“ขนาดนี้แล้วมึงจะยังไม่รู้ใช่มั้ยว่าพี่เขาจีบใคร”
ไอ้เต้มันเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วถามผม
“กูไม่รู้ กูไม่อยากรู้แล้ว”
สัด เขินอะกูคิดไปเองรึเปล่าวะ
“มึงอย่าทำเป็หนีความจริง”
“อะ...อะไร”
หน้ากูคงแดงหมดแล้วเนี่ยอ๋อย รู้สึกหน้ามันร้อนๆ
“จะต้องให้กูพูดเหรอ”
“พอๆ นอนได้แล้วมึง”
“นี่มัน 5 โมงเย็นเขินจนลืมเวลาเหรอมึง”
“สัด…”
“เดี๋ยวกูจะไปกินข้าวกับพี่ออม มึงเอาอะไรมั้ย”
“อืม ซื้อข้าวกล่องมาให้กูหน่อยข้าวผัดไม่ใส่ผัก”
“เออๆ”
หลังจากนั้นผมก็นอนกอดตุ๊กตาเล่นนี่กูปัญญาอ่อนจริงๆเหรอวะ เฮ้อ นึกถึงคำที่ไอ้เต้พูดแล้วกูก็เขิน แล้วจะกูให้ทำไง
Rrrrrrrrrrrrrr
ใครโทรมาวะ กี่โมงแล้ว อ่อทุ่มกว่า ผมเผลอหลับไปครับ นอนไปนอนมาหลับซะได้
“โหลๆ ว่าไงอ่ะ”
[หลับเหรอ ไอ้เตี้ย เสียงมึงงัวเงีย]
“อืม พี่มึงมีไร”
[เปล่า…แล้วมือมึงเป็ไง]
“บอกว่าหายแล้ว จะให้กูพูดกี่รอบเนี่ย”
[กูเป็ห่วงนะ ไม่อยากให้มึงเจ็บอีก]
ตูมใจกูะเิ โอ้ยๆ กูจะทนไม่ไหวแล้ว
“…”
[เห็นมึงเจ็บกูก็ใจคอไม่ดี]
“อืม ขอบคุณ”
[นอนต่อเหอะ ฝันดีนะ]
“พี่มึงก็เหมือนกัน ฝันดีนะ”
แล้วผมก็วางสายไม่กล้าฟังต่อว่ามันจะพูดอะไรอีกหรือเปล่าพี่มันทำหัวใจผมะเิเป็รอบที่ร้อยแล้วมั้ง กูจะตายก่อนเรียนจบมั้ยเนี่ยแล้วไอ้เต้ทำไมยังไม่กลับอีก กูหิวข้าวแล้วเนี่ย เขินจนพาลเลยกู
6K
