เกิดมาตบเกรียน เซียนก้มกราบ

หวีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เสียงนกหวีดเรียก๬ั๹๠๱ของ ริโอล่า ดังแต่แ๶่๥เบาราวเสียงนก

จู่ๆก็มีมังกรตัวใหญ่ บินออกมา มันคือ มิโคโตะ นั่นเอง ผมต้องตกใจอย่างมาก ที่มีคนเลี้ยงมังกร พันธ์ุ อาลาบาไว้เป็นเพื่อนเล่น
" ขึ้นหลังลูกสาวของชั้นเร็ว " ริโอล่า กล่าว (ริโอล่า เรียกมังกรที่เลี้ยงไว้ว่าลูกสาว)
ผมค่อยๆขึ้นไปบนตัวของมิโคโตะ แม้ว่าตอนนี้ตัวผมจะกลายเป็นมอนสเตอร์ สเกลเลตันไปแล้ว แต่ตัวก็ยังหนักอยู่ เกรงว่าจะไปทำความไม่พอใจให้ มิโคโตะ มังกรสาวน้อย แต่เธอก็ไม่บ่นอะไร
ฟ้าวววววววววววววววว
เสียงบินด้วยความรวดเร็ว ราวลมพัด แม้ความเร็วสูงสุดตอนผมใช้พลังขั้นเซียน ก็ยังไม่สามารถ เทียบกับความเร็วระดับตำนานของมิโคโตะได้
ในไม่ช้า ภาพของกองทัพโปปุรอน อันเกรียงไกร ก็ ปรากฏอยู่ตรงหน้าเราทั้งสอง
"นั่นศัตรูของนายใช่มะ " ริโอล่ากล่าว แล้วยังไม่ทันฟังคำตอบจากผม เธอก็กระโดดลงไปจากหลังของมิโคโตะ
ตูมมมมมมมมมมมมมมม เสียงเท้ากระแทกพื้นดังระงม ริโอล่า ยืนตะหง่านอยู่หน้ากองทัพโปปุรอนที่กำลังเคลื่อนทัพ เพื่อหมายยึดครองอาณาจักร ออโดนอส 
แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็เกิดขึ้นเร็วมาก พลหอกกล้า ของอาณาจักรโปปุรอน 3กอง เข้าโจมตีริโอล่า โดยไม่พูดพล่ามทำเพลง เพราะริโอล่า พุ่งจิตสังหารออกมา
ริโอล่า ใช้นิ้วดีด พลหอกกล้า ทหารขั้นสูงของอาณาจักร โปปุรอน กระเด็น ราวเศษใบไม้ แล้วกระโดดเตะ กองทัพปืนใหญ่ ของอาณาจักรโปปุรอนทันที ที่พวกมันยิงปืนใหญ่ใส่เธอ
ริโอล่า อาละวาดอยู่เพียงไม่กี่วินาที กองทัพโปปุรอน กว่าครึ่งกองทัพ ก็แตกสลาย ราวใบไม้ร่วง เหมือนคน เลเวล 100 ไล่กระทืบ คนเลเวล 1
ตอนนั้นเอง เสนาธิการทหารของฝ่ายโปปุรอน ไรชิน ก็เดินออกมา เขามองเห็นสภาพการปัจจุบันได้ว่า ริโอล่า ต้องมีพลังระดับอสูรขั้นไปเพชร ไปจนถึงอสูรขั้นตำนานเลยทีเดียว ถึงได้ทำลายกองทัพ โปปุรอนไปมากมายถึงเพียงนี้
ไรชินรีบกล่าวด้วยความสุภาพเชื้อเชิญ ริโอล่า ให้มากินขนม โดยแกะ ช๊อคโกแลตเบียกโกะ เบียกโกะ ที่หาได้ยากออกมา มันมีรสชาติหวานหอมอร่อย แทบจะเรียกว่า คนธรรมด๊าธรรมดา ไม่สามารถหามารับประทานได้
" ช๊อคโกแลตตตตตตตตตตตตตตตตต ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด " ริโอล่า โผเข้ามาหยิบช๊อคโกแลตไปจากมือ ของไรชินในทันที
" ถ้าหากท่านริโอล่า อยากกินอีกละก็ ให้ถือว่าการต่อสู้ครั้งนี้เสมอละกันนะ " ไรชินกล่าวด้วยความฉลาดเฉลียว ถ้าหากไม่อาจเอาชนะด้วยกำลังได้ก็ต้องใช้ปัญญาแทน
" ตกลง เสมอก็เสมอ " แล้วริโอล่า ก็เคี้ยวช๊อคโกแลต เบียกโกะ เบียกโกะ ตุ้ยๆ
ผมที่ลงมาทีหลังก็รู้สึกอึ้ง และนี่คือการพบกันครั้งแรกของผมกับไรชิน ผมรีบตะโกนออกไป
" กองทัพโปปุรอน หากไม่รีบถอยกลับไปจากเขตแดน ของอาณาจักรออโดนอส จะต้องถูกทำลาย " ผมกล่าว
" อ้อ นั่นจอมปราชญ์ อาวิน นี่เอง ได้ยินชื่อเสียงมานาน นับถือ นับถือ " ไรชินกล่าว ก่อนจะกล่าวสืบต่อ
" ถ้าไง แต่ละฝ่ายส่งตัวแทนมาฝ่ายละคน แล้วสุ้กัน หากฝ่ายเราแพ้ เราจะรีบถอยทัพทันที แต่หากฝ่ายเราชนะ ท่านจอมปราชญ์ อาวิน กับ ริโอล่า จะต้องไม่ยุ่งกับศึกสงคราม ระหว่าง อาณาจักร ออโดนอส กับ อาณาจักร โปปุรอน นะ "
" ย่อมได้ ตกลงตามนี้ "
.
.
และแล้ว สตรีใส่ชุดเกราะสีแดง ใบหน้ารุปไข่ งามระหงส์ ถือดาบโอโบรอส คาชิ ก็เดินออกมาหน้ากองทัพโปปุรอน เธอก็คือ แลนเวีย ฮิเมะ เจ้าหญิงนักสู้แห่งอาณาจักรโปปุรอนนั่นเอง
เธอแย้มยิ้มราวกับนางฟ้า ที่มาพร้อมกับความตาย ถ้าได้ตายในอ้อมกอดของเธอ คงจะดีไม่น้อยเลย
" เริ่มได้ " ไรชินกล่าว ในขณะที่ริโอล่า กำลังทานขนม
เคร้งงงง! เสียงโอโบรอส คาชิ ปะทะ กับดาบห่วยๆที่ผมติดมือมา แลนเวีย ฮิเมะ แย้มยิ้มให้กับการไม่เตรียมตัวมาสู้ครั้งนี้ของผม
" ขอเวลานอกก่อน ขอเวลานอก " ผมกล่าว แล้วหันไปขอยืม เคียวยมฑูตจาก เจ๊ ริโอล่า ซึ่งเธอก็ให้ยืมอย่างขอไปที และกินขนมต่อไป
" มาสู้กันต่อได้แล้ว " ผมหันไป และโบกมือให้กับแลนเวีย ฮิเมะ จากประสบการณ์การต่อสุ้ของผมที่ผ่านมาอย่างโชกโชน เธอเป็นคู่ต่อสู้ที่ตึงมือที่สุดในประวัติศาสตร์ ทำไมผมต้องมาเจอยอดวีรสตรี เช่นเธอด้วยนะ
วูบบบบ! แลนเวีย ฮิเมะ ใช้ทักษะอัศวิน เคลื่อนไหวพริบตา มันช่างสวยงามและรวดเร็วเกินคาดการณ์ แต่ผมเชื่อว่า [ ฟ้าลิขิต หรือจะสู้มานะตน ] ถึงวันนี้ฟ้าจะลิขิตให้ผมแพ้ แต่ด้วยความมานะของผม ผมจะเปลี่ยนแปลงหน้าประวัติศาสตร์เอง
แลนเวีย ฮิเมะ ก็เป็นคน ไม่ใช่สัตว์ประหลาด อย่างไคโอ เธอจะต้องมีจุดอ่อนที่ไหนซักแห่ง อย่างแน่นอน แต่ในขณะที่ผมกำลังคิดอยู่นั้น
ฉึกกกก! เสียงดาบ โอโบรอส คาชิ ได้จิ้มเข้าที่สีข้างผม ปกติถ้าผมยังเป็นคนละก็ คงต้องร้อง จ๊ากกกกกกก ไปแล้ว แต่ตอนนี้ ผมเป็น สเกลเลตัน(มนุษย์โครงกระดูก) ทำให้การโจมตีของ แลนเวีย ฮิเมะไร้ผล
แต่ผมก็ค่อยๆถูกเธอกดดันจนต้องก้าวถอยเรื่อยๆ แต่เวลาค่อยๆผ่านไป แลนเวีย ฮิเมะ ที่แสนแข็งแกร่ง ค่อยๆหอบหายใจแรง ใช่แล้ว จุดอ่อนของเธอ ก็คือ เธอยังเป็นคนยังไงล่ะ
แลนเวีย ฮิเมะ เริ่มรู้ตัวแล้วว่า ผมนั้นไม่เหนื่อยเลย นี่อาจเป็นโชคของผมที่ติดคำสาปอยู่ก็เป็นได้
" แกเล่นลูกไม้อะไร " แลนเวีย ฮิเมะ ขมวดคิ้ว ทำให้หน้าสวยๆของเธอเป็นรอยย่น ระหว่างคิ้ว ยามที่เธอโกรธ ก็ดูสวยไปอีกแบบ
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ
แลนเวีย ฮิเมะ เปล่งรังสีอำหมิต และเริ่มบุกจู่โจมทั้งที่ยังหอบเหนื่อยไม่หาย เพื่อเอาชนะผม เธอจึงตัดสินใจใช้ท่าไม้ตาย เธอกระโดดขึ้นฟ้า และตะโกนชื่อท่าเสียงดัง
[ สตาร์บัสสตรีม ( ดาบดาวตกเวหาทลายปฐพี )]
ฉัวะ ฉัวะ ฉัวะ เสียงดาบคาตานะ โอโบรอส คาชิ ดังกังวาล เป็นท่าคอมโบต่อเนื่อง 1 หมื่นฮิต
ใช่แล้ว แลนเวีย ฮิเมะ กำลัง โจมตีสุดกำลัง และกำลังจะได้ชัยชนะผม ในขณะที่ผม พึมพำ คาถาที่ต้องร่ายยาว และพลังชีวิต กำลังลดลงเรื่อยๆ จนถึงจุดคับขัน
แต่แล้วในวินาทีวิกฤตินั้นเอง ในขณะที่แลนเวีย ฮิเมะ จะลงดาบสุดท้ายที่จะทำให้เธอได้ชัยชนะ จู่ๆเธอก็หน้ามืด และเห็นดวงตาปีศาจ ที่เกิดจากเวทย์มนต์ของ เจ๊ ริโอล่าที่แอบเล่นโกงช่วยผม
ในชั่วเสี้ยววินาทีนั้น ผมก็ร่ายเวทย์ที่แสนยืดยาวสำเร็จ
[ โฮลี่ เมเทโอ สโตรม ดึ ] ผมกล่าวคาถา แล้ว กลุ่มดาวแสงสีฟ้าหลายดวงก็ระเบิดใส่เธอ จนแลนเวีย ฮิเมะ กระเด้งถอยหลังไปหลายตลบ และกลิ้งตกลงไปในหลุม เธอ หอบหายใจอย่างเหนื่อยล้า และสลบหมดสติในที่สุด
" อาวิน เซอาดีน ชนะ " เจ๊ ริโอล่า ตะโกนออกมาด้วยความดีใจ ก่อนจะเขมือบช็อคโกแลตชิ้นสุดท้าย แม้แต่ไรชินเองก็ยังทำสีหน้าตกใจ ไม่นึกว่า แม้แต่ แลนเวีย ฮิเมะ ฮีโร่ของพวกเขาจะแพ้ และตามสัญญากองทัพ โปปุรอน ต้องถอยกลับไป ทั้งๆที่เมืองฟัมลิส เมืองหลวงของอาราจักร ออโดนอส อยู่อีกไม่ไกลแท้ๆ
" เย้ๆ อาวิน ชนะ เย้ๆ " เจ๊ ริโอล่า พุดอย่างมีความสุขที่แอบโกงชนะ ซึ่งตอนก่อนที่ผมจะร่ายเวทย์สำเร็จ ผมก็เห็นเธอ แอบร่ายเวทย์สายลวงตา นี้แล้ว มันไม่ใช่เวทย์ร้ายแรงอะไร แต่เป็นเวทย์ขัดจังหวะที่โหดร้ายมาก
" เจ๊ ริโอล่า ขอบคุณนะครับที่ช่วยผม " ผมกล่าวกับเธอในฐานะรุ่นพี่
" นายพูดอะไรไร้สาระ ถ้านายยังพูดอะไรไร้สาระอีก ชั้นจะ ระเบิดเมืองฟัมลิสให้กลายเป็นซากไปเลย " เจ๊ ริโอล่า กล่าวอย่างไม่ถูกใจสิ่งนี้ ที่ถูกผมจับพิรุธได้
ยามบ่ายแก่ๆ กองทัพ โปปุรอน ก็ค่อยๆถอยทัพกลับไป และทำให้ อาณาจักรออโดนอส พ้นภัยจากการสิ้นชาติและ จารึกว่าผมเป็น ฮีโร่
" แล้วนายจะทำอะไรต่อไป " เจ๊ ริโอล่า ถาม
" ผมกะจะกลับไปเมืองฟัมลิส และตามหา ชิลรอน หลิงเอ๋อ และ เบลรีฟาครับ หลังจากนั้นจะหาทางแก้คำสาปที่ผมติดสถานะอยู่
" งั้นโชคดีนะ เราต้องแยกทางกันตรงนี้แล้ว " ว่าแล้ว เจ๊ ริโอล่า ก็กระโดดขึ้นขี่ มิโคโตะ และบินจากไป โดยไม่รอให้ผมพูดอะไร ถ้าโชคชะตาฟ้ากำหนดให้ผมเจอ เจ๊ ริโอล่า อีกครั้ง ครั้งหน้าผมจะมอบขนมหวานให้เธอ เหมือนไรชินมั่ง ผมค่อยๆก้าวเดินต่อไป เพื่อมุ่งหน้าสู่เมืองฟัมลิส โดยไม่ลืม สลักรอยจารึกแห่งชัยชนะไว้ที่ก้อนหิน ก้อนนึง เพื่อเป็นที่ระลึก ตอนนี้เองที่ผมค่อยๆรุ้สึกถึงสายลมแห่งโชคชะตาที่ค่อยๆพัดผ่าน
*****************************************************************************โปรดติดตามตอนต่อไป