ในขณะที่เซียร่ากำลังยกแก้วเบียร์ขึ้นมาดื่มแต่ทว่าเธอก็ได้ยินเสียงเคาะประตู
“ไปเปิดเถอะ น่าจะเป็อับบาลที่มารับเกรเทล..”
เพอร่ากล่าวก่อนจะอุ้มเกรเทลขึ้นมา และเมื่อเห็นดังนั้นเซียร่าก็รีบเดินไปเปิดประตูในทันที เธอส่งยิ้มจางๆ ให้กับชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้า
“ข้ามารับภรรยาครับ”
“รอสักครู่นะคะ เพอร่ากำลังอุ้มนางมา”
อับบาลก้มหน้าลงเพื่อขอบคุณเซียร่า
“ขอบคุณที่เป็เพื่อนกับเกรเทล ต่อจากนี้นางอาจจะมาที่บ้านของเ้าบ่อยๆ ฝากช่วยดูแลและต้อนรับภรรยาที่แสนพูดเยอะของข้าด้วยนะครับ”
ไม่รู้ทำไมเซียร่าถึงได้มองว่าอับบาลเขารักเกรเทลจากใจจริง ความห่วงใยและความรักของเขามันออกมาจากสายตาที่แสนอบอุ่นนั่น ยังไม่รวมกับที่เขาทั้งสุภาพและอ่อนโยนอีกด้วย
เพอร่าส่งเกรเทลในอ้อมแขนให้กับอับบาล
“นางดื่มเยอะไปหน่อย ท่าทางจะยินดีที่เซียร่าย้ายบ้านใหม่”
อับบาลมิได้กล่าวคำใด เขาก้มหน้าเพื่อเป็การอำลาก่อนจะเดินจากไป เขารู้ดีว่าเกรเทลยังคงดื่มเหล้าหนักเหมือนเดิม และทุกครั้งที่นางดื่มนางมักจะพูดเื่ของเขา ทั้งตัดพ้อและด่ากราด..
“เขา..ก็ดูจะรักเกรเทลมากเลยนะ”
เพอร่าถอนหายใจ
“นี่ล่ะเื่ราวชวนปวดหัวเื่ความรัก เราไม่ได้ยืนในจุดที่เกรเทลกำลังยืนเพราะฉะนั้นเราไม่สามารถทำความเข้าใจเกี่ยวกับเื่ราวที่นางกำลังประสบพบเจอได้หรอก”
เซียร่ายกมือขึ้นมาเท้าคาง
“แล้ว..เ้าล่ะ เ้าไม่มีความรักเลยอย่างนั้นหรือเพอร่า”
ในสายตาของเซียร่า เพอร่าถือว่าเป็ความสมบูรณ์แบบเลยก็ว่าได้ ใบหน้าที่งดงามรูปร่างที่ดูแข็งแกร่งและนิสัยที่เรียกได้ว่านางเฉลียวฉลาดพอสมควร สตรีที่ดีพร้อมถึงเพียงนี้กลับไม่มีคนรักอย่างนั้นหรือ?
เพอร่ายกยิ้ม ก่อนจะยกแก้วเบียร์ที่พึ่งจะเทเบียร์ลงไปเต็มแก้วขึ้นมากรอกใส่ปาก ครั้งเดียวจนหมดแก้ว
“ข้าไร้ศรัทธาเกี่ยวกับความรักและข้าคิดว่า..การสนุกไปเรื่อยๆ มันน่าจะเหมาะสมกับแม่เสือสาวแบบข้ามากกว่า ดึกมาแล้วสินะ เห็นทีว่าข้าคงจะต้องขอตัวกลับก่อน”
เซียร่าส่งยิ้มให้กับเพอร่า
“พรุ่งนี้เจอกัน”
หลังจากที่เพอร่าเดินจากไป เธอก็จัดการเก็บโต๊ะอาหาร และนำแก้ว ถ้วย จานไปล้าง ถึงที่นี่จะอยู่ในป่าแต่ทว่ามีร้านขายของที่จำเป็ มีขายทุกอย่างั้แ่เสื้อผ้าไปยันอาหารและของใช้
ก่อนจะย้ายมาที่นี่เซียร่าใช้เงินไปเพียงแค่สามเหรียญทองแต่ทว่าเธอกลับได้ของแทบจะทุกอย่างในร้านนั้นมา สิ่งที่เซียร่าประทับใจและคิดถึงมากที่สุดคือชุดเดรส
มันเป็เพียงชุดเดรสที่ยาวคลุมเข่าแต่ทว่ามันก็ให้ความรู้สึกดีมากกว่าการสวมผ้าที่ทั้งสั้นและบางพวกนั้นก็แล้วกัน เมื่อจัดการเก็บทุกอย่างเรียบร้อยเซียร่าก็รู้สึกว่าในคืนนี้มันร้อนมากกว่าปกติเธอถือตะเกียงก่อนจะเดินไปหลังบ้านที่เป็ลำธาร โชคดีที่คืนนี้พระจันทร์เต็มดวงมันจึงทำให้บรรยากาศรอบๆ ลำธารแห่งนี้ไม่มืดสักเท่าไหร่
เธอนั่งลงด้านหลังโขดหินเพื่อแช่น้ำ และมันดีมากกว่าเดิมหลายเท่าเมื่อมันมีสบู่ที่ซื้อมาจากร้านขายของด้วย มีน้ำมันหอมระเหยที่เอาไว้ทาตามผิว เธอชอบกลิ่นหอมๆ ของดอกกุหลาบ มันจึงเป็ความเคยชินที่จะทาน้ำมันหอมระเหยขวดนี้หลังจากที่อาบน้ำเสร็จแล้ว
มีเื่ราวเกิดขึ้นมากมายใน่ระยะเวลาที่ผ่านมา แต่อย่างน้อยมันก็มีความสุขมากกว่าความเศร้าก็แล้วกัน เธอได้รู้จักการตกหลุมรัก..
อา..ใช่แล้วเื่ของความรักแรกพบที่สวยงามและหัวใจเต้นแรงเหมือนในนิยายที่เคยอ่านเลย แตกต่างกันเล็กน้อยตรงที่เธอไม่สมหวังนี่แหละ
เซียร่าหลับตาลงก่อนจะเอนหลังพิงโขดหินอีกครั้ง อยากจะหลับไปทั้งแบบนี้แต่วันพรุ่งนี้เธอจะต้องป่วยอย่างแน่นอน ในขณะที่เธอกำลังหลับอยู่เซียร่าคิดว่าเธอได้ยินเสียงคนกำลังเดินลงมาในน้ำ ไวกว่าความคิดเธอจึงรีบลืมตาขึ้นมาเพื่อมองไปยังต้นตอของเสียง..
สิ่งที่เธอเห็นนั้นราวกับว่าเธอกำลังถูกมนต์สะกดเลย ผมยาวสีเงินที่สะท้อนกับแสงของดวงจันทร์ช่างเปล่งประกายและดูสูงส่งราวกับว่าเขาคือเทวดาหรือไม่ก็เป็เทพผู้พิทักษ์ป่าเขาแห่งนี้
ใบหน้าที่งดงาม ขนาดที่เธอเป็สตรียังต้องอับอาย ผิวกายขาวเนียนอีกทั้งดวงตาสีแดงก่ำที่กำลังจ้องมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ
หรือว่าเธอมาลุกล้ำที่ของเขากันนะ..คงจะเป็แบบนั้นสินะเพราะว่าเธอลงมาอาบน้ำไกลจากหลังบ้านพอสมควรเพราะเห็นว่าตรงนี้มันเป็แอ่งน้ำ
“ขะ..ขอโทษค่ะ หากว่าข้ารุกล้ำเข้ามาในพื้นที่ของท่าน ข้าจะรีบออกไป..”
เขามองหน้าเธอนิ่งๆ
“เช่นนั้นก็รีบไปได้แล้วสาวน้อย”
เธอเองก็อยากจะทำเช่นนั้น อยากจะวิ่งหนีไปเสียเดี๋ยวนี้เลย หากแต่ว่าเธอกำลังเปลือยเปล่า..ถึงจะเป็ตอนกลางคืนแต่แสงจันทร์ก็สว่างมากพอที่จะทำให้เขามองเห็นร่างกายของเธอได้อย่างชัดเจน
“คือว่า ท่านช่วยหันไปหลังไปสักครู่ได้ไหมคะ”
แววตาที่โกรธเคืองของเขาในตอนแรกแปรเปลี่ยนไปอย่างรวดเร็วเมื่อเขาได้ยินคำกล่าวร้องขอของสตรีเบื้องหน้า ไม่ผิดที่เขากำลังหงุดหงิด เขาหงุดหงิดมากพอสมควรที่ตัวเองไม่สามารถแปลงร่างเป็งูได้เพราะเขา้าจะเดินทางเข้าไปใกล้นางให้มากกว่านี้ แต่ทว่าเขากลับไม่สามารถทำได้และนางกลับหันมาเห็นเขาที่กำลังแอบมองนางอยู่พอดี
เื่นี้สร้างความไม่พอใจให้เขามากๆ เลยล่ะ
ครั้งแรกที่มองเห็นนางอาบน้ำ มันเหมือนกับว่านี่คือเทพธิดาที่อยู่กลางป่า ความสวยงามที่ไร้ที่ติทั้งใบหน้าร่างกายและท่าทาง สวยงามจนชวนให้เขาเก็บไปเพ้อฝัน
คงจะดีหากเขาได้เข้าใกล้นาง แต่ทว่าเ้าสิงโตนั่นกลับรู้มากจนขัดขวางนางจากเขา แต่ทว่าครั้งนี้ไม่เป็เช่นนั้นแล้วเพราะไม่มีทั้งสิงโตและเสือที่มาคอยขัดขวางเขาอีกแล้ว
โอกาสที่แสนเหมาะสมเช่นนี้ไม่ได้มีมาบ่อยๆ งูพิษเช่นเขาไฉนเลยจะไม่ไขว่คว้าเอาไว้
“เหตุใดข้าจะต้องทำตามที่เ้ากล่าวออกมาด้วย ทั้งที่เ้าเป็ฝ่ายบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ของข้า”
ั้แ่อยู่ที่นี่พึ่งจะเจอแวร์บีสต์ที่เอาแต่ใจแบบนี้เป็ครั้งแรกเลย เธอมองหน้าเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโมโหเช่นกัน ในเมื่อเขาไม่ยอมเช่นนั้นเธอก็จะไม่ยอมเหมือนกัน
“เช่นนั้นข้าขอหลักฐานหน่อยค่ะ หลักฐานที่ว่าลำธารแห่งนี้เป็ของท่าน!”
ไซนอลมองใบหน้าที่เริ่มแดงก่ำด้วยความโมโหของเซียร่า ด้วยแววตาที่นึกสนุก
“ไม่มีหรอกหลักฐานอะไรแบบนั้นเพราะส่วนใหญ่แวร์บีสต์จะใช้กำลังในการตัดสิน มาสิสาวน้อยหากเ้าสามารถเอาชนะข้า ข้าก็จะยินยอมมอบลำธารแห่งนี้ให้เ้าเอง”
ใครมันจะไปเอาชนะเขาได้กัน รูปร่างของเราก็แตกต่างกันแล้วเธอจะเอาอะไรไปสู้เขาได้ แบบนี้มันขี้โกงชัดๆ เลยนี่เพราะมันคือเื่ที่เธอไม่มีทางที่จะเอาชนะเขาได้เลย
ไซนอลเดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็วและ
มันเร็วมากจนเซียร่ามองตามไม่ทันเลย เขายกมือขึ้นมาคว้าเธอไปกอดเอาไว้แนบอก
“เ้าแพ้แล้ว..”
3K
