แสงแดดอบอุ่นของเช้าวันใหม่ส่องสว่างลอดผ่านม่านเนื้อโปร่งสีขาวเข้ามาในห้องนอนแขกชั้นบน ไพริณลืมตาขึ้นช้า ๆ ด้วยความรู้สึกสลึมสลือและล้าจากความจริงที่ว่าเธอแทบไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืนที่ผ่านมา หลังจากที่เธอเดินกลับขึ้นมาจากห้องทำงานของณพลเมื่อคืนนี้ ความคิดของเธอก็เตลิดเปิดเปิงจนกู่ไม่กลับ ััอุ่นร้อนจากฝ่ามือหนาที่ประคองใบหน้าและริมฝีปากที่ประทับลงบนหน้าผากมนของเธอมันยังคงแจ่มชัดราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่นี้เอง
หญิงสาวบิดี้เีอยู่บนเตียงนอนหนานุ่ม ร่างกายซาบซ่านขึ้นมาดื้อ ๆ เมื่อนึกถึงคำพูดกระซิบข้างหูของพี่สามี—'ถ้าเหงา... หรือถ้านอนไม่หลับกลางดึกอีก จะลงมาหาพี่ที่ห้องทำงานนี้ หรือจะเคาะประตูห้องนอนพี่ก็ได้นะ พี่พร้อมจะ... ดูแลเธอตลอดเวลา'
"บ้าจริง... ไพริณ เธอคิดอะไรอยู่เนี่ย เขาเป็พี่สามีของเธอนะ" ไพริณดุตัวเองพลางดึงหมอนขึ้นมาทุบเบา ๆ เพื่อระบายความฟุ้งซ่าน แต่สุดท้ายใบหน้าหวานก็เปื้อนไปด้วยรอยยิ้มบาง ๆ ที่แฝงความเขินอายปนกระสับกระส่าย
เธอลุกขึ้นไปอาบน้ำชำระล้างผิวกายเนียนละเอียด กลิ่นหอมสะอาดของสบู่ช่วยให้สมองปลอดโปร่งขึ้นบ้าง วันนี้ไพริณเลือกสวมชุดเดรสสั้นผ้าไหมพรมถักสีเหลืองพาสเทลเข้ารูปที่แสนใส่สบาย ทว่าด้วยเนื้อผ้าที่ยืดหยุ่นตามทรวดทรง มันกลับโอบรัดหน้าอกอิ่มสะบึมของเธอจนเด่นนูน และขับเน้นบั้นท้ายกลมกลึงให้สะดุดตาอย่างเลี่ยงไม่ได้ คอเสื้อกว้างเผยให้เห็น่ไหล่บางและกระดูกไหปลาร้าเนียนละเอียดที่ชวนมอง
ทันทีที่ก้าวเท้าเดินลงบันไดมายังชั้นล่าง กลิ่นหอมกรุ่นอันเป็เอกลักษณ์ของเมล็ดกาแฟบดสดใหม่และกลิ่นขนมปังอบอุ่นก็โชยมาปะทะจมูก กลิ่นนั้นพาให้จิตใจของเธอรู้สึกผ่อนคลายอย่างประหลาด ไพริณเดินตามกลิ่นหอมไปยังส่วนครัว และพบร่างสูงสง่าของณพลกำลังยืนหันหลังง่วนอยู่กับการทำกาแฟดริป
วันนี้ณพลสวมเสื้อโปโลสีดำเข้ารูปที่ขับให้ไหล่กว้างและหน้าอกแกร่งดูเด่นขึ้น และกางเกงขาสั้นสีเบจกึ่งลำลอง แม้จะเป็การแต่งตัวสบาย ๆ อยู่บ้าน แต่เสน่ห์ดิบเท่แบบผู้ชายวัยยี่สิบแปดปีกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างล้นเหลือ
แกรก...
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ของไพริณทำให้ณพลละมือจากกาน้ำร้อนดริปกาแฟ เขาหันหน้ามามองผู้มาเยือน ก่อนที่ดวงตาคมปลาบจะหยักยิ้มพร้อมกับมุมปาก
"ตื่นแล้วเหรอครับไพริณ" ณพลทักทาย น้ำเสียงทุ้มต่ำอบอุ่นเปี่ยมไปด้วยพลังงานยามเช้า ทว่าดวงตาคู่นั้นกลับกวาดมองร่างสะคราญในชุดเดรสไหมพรมถักอย่างมีความหมายลึกซึ้ง สายตาของเขาหยุดนิ่งตรงรอยหยักของหน้าอกอิ่มที่อัดแน่นอยู่ใต้เสื้อผ้าสักครู่หนึ่ง ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาประสานสบตากับดวงตากลมโตของเธอ
"สวัสดีค่ะพี่พล... ขอโทษที่ไพริณตื่นสายนะคะ" ไพริณบอกพลางหลบสายตาที่แสนจะเย้ายวนคู่นั้น แก้มเนียนใสเริ่มเปลี่ยนเป็สีระเรื่อ
"ไม่สายเลยครับ เพิ่งแปดโมงครึ่งเอง แล้วเมื่อคืนนี้..." ณพลลากเสียงยาวอย่างจงใจพลางก้าวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมกับแก้วกาแฟร้อนสองใบในมือ สายตาคมฉายแววเย้าหยอกอย่างเปิดเผย "นอนหลับสบายดีหรือเปล่า? มีใครแถวนี้กลัวความเหงาจนต้องลงมาร้องไห้อีกไหมครับ"
"พี่พลอ่ะ! แกล้งไพริณอีกแล้วนะคะ" หญิงสาวงอนตุ๊บป่องพลางค้อนขวับใส่พี่สามี ทว่าเสียงหัวใจที่เต้นรัวกลับประจานความรู้สึกที่แท้จริง
ณพลหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เสียงหัวใจเต้นหนักแน่นของชายหนุ่มสะท้อนให้เห็นว่าเขาเองก็ไม่ได้เฉยชาต่อความน่ารักของน้องสะใภ้เลย "พี่ไม่ได้แกล้งครับ พี่ถามด้วยความห่วงใยจริง ๆ เมื่อคืน... ถ้าพี่ขึ้นไปส่งช้ากว่านั้นอีกนิดนึง คงมีคนสลบคาแผ่นอกพี่ไปแล้วแน่ ๆ"
คำหยอกล้อที่ส่อไปในทางสยิวทำเอาไพริณหน้าร้อนฉ่าราวกับมีไฟมาอัง เธอรีบรับแก้วกาแฟร้อนจากมือหนาของเขาเพื่อตัดบท ััความร้อนจากแก้วและการเสียดสีของปลายนิ้วหนาปัดผ่านนิ้วก้อยของเธอแ่เบาปลุกความวาบหวามในช่องท้องให้กลับมาทำงานอีกครั้ง
"กาแฟดำไม่ใส่น้ำตาลของพี่ ส่วนแก้วนั้นของไพริณ พี่ใส่คาปูชิโน่หวานน้อยและมีฟองนมนุ่ม ๆ ให้ตามที่ถามณภัทรมาครับ" ณพลบอกพลางชี้ไปที่แก้วกาแฟอีกใบ
"ขอบคุณมากค่ะพี่พล ใส่ใจรายละเอียดจังเลย" ไพริณเอ่ยชมด้วยความประทับใจลึก ๆ ในใจ ณภัทรสามีของเธอแทบไม่เคยจำรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ แบบนี้เลย เขามักจะลืมแม้กระทั่งวันครบรอบหรือเมนูโปรดของเธอเสมอ
ทั้งสองคนเดินมานั่งทานอาหารเช้าที่โต๊ะไม้ตัวยาวริมกระจกบานใหญ่ที่มองออกไปเห็นสวนสีเขียวชอุ่มหลังฝนตก ณพลเตรียมอาหารเช้าแบบง่าย ๆ แต่หน้าตาน่าทานอย่างแซนด์วิชแฮมชีสและไข่ดาวกึ่งสุกกึ่งดิบ
ระหว่างมื้ออาหาร บรรยากาศเป็ไปอย่างผ่อนคลายทว่าแฝงไปด้วยความรู้สึกตึงเครียดบางอย่างที่น่าตื่นเต้น ไพริณลอบมองนิ้วมือเรียวยาวของณพลที่จับแก้วกาแฟและหยิบแซนด์วิช นิ้วมือคู่นั้นที่เคยััผิวแก้มของเธอเมื่อคืนนี้ มันช่างดูแข็งแกร่งและอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน
"วันนี้พี่พลมีงานสเก็ตช์แบบเยอะไหมคะ?" ไพริณถามเพื่อชวนคุย
"มี่บ่ายครับ ต้องส่งแบบร่างให้ลูกค้าดูทางอีเมล ส่วน่เช้าพี่ว่าง" ณพลตอบพลางเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาคมเข้มจ้องมองใบหน้าหวานของเธออย่างไม่วางตา "ดีจังเลยนะครับ... ที่ต่อจากนี้พี่จะมีน้องสะใภ้แสนสวยคอยมานั่งทานข้าวเช้าด้วย และคอยป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ เวลาพี่ทำงานแบบนี้ พี่คงจะมีแรงบันดาลใจในการวาดแบบบ้านขึ้นอีกเยอะเลย"
คำหยอดตรง ๆ ของณพลทำเอาไพริณแทบสำลักแซนด์วิช เธอรีบยกคาปูชิโน่ขึ้นดื่มเพื่อแก้เขิน แต่ด้วยความรีบร้อนและตื่นเต้น ฟองครีมนมนุ่มสีขาวกลับเลอะเปรอะเปื้อนอยู่ที่มุมปากอิ่มด้านซ้ายโดยที่เธอไม่รู้ตัว
"มีแรงบันดาลใจหรือว่าจะทำให้ฟุ้งซ่านจนทำงานไม่ได้กันแน่คะพี่พล..." ไพริณเอ่ยกระเซ้ากลับหวังจะแก้หน้า ทว่าน้ำเสียงกลับสั่นระริก
"ฟุ้งซ่านน่ะแน่นอนอยู่แล้วครับ..." ณพลตอบกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเปลี่ยนเป็แหบพร่าและจริงจังดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยความ้าที่พุ่งสูงขึ้นอย่างกะทันหัน "โดยเฉพาะเวลาเห็นคนสวยทานเลอะเทอะเหมือนเด็ก ๆ แบบนี้..."
"คะ?" ไพริณกะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความมึนงง
ณพลไม่ตอบคำถาม แต่เขากลับหยัดกายลุกขึ้นจากเก้าอี้และก้าวเดินอ้อมโต๊ะอาหารมาหาเธอช้า ๆ ฝีเท้าที่มั่นคงและความเงียบงันทำให้บรรยากาศรอบตัวบีบคั้นอารมณ์รักให้สูงขึ้นอย่างรวดเร็ว ไพริณนั่งเกร็งอยู่บนเก้าอี้ หัวใจเต้นกระหน่ำรัวราวกองกลองรบยามที่ร่างสูงใหญ่ของพี่สามีโน้มตัวลงมาประชิดตัวเธอจนเธอได้กลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้ผสมกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ จากตัวเขาชัดเจน
ณพลเลื่อนมือหนาไปแตะที่ขอบพนักเก้าอี้ กักขังร่างบางไว้ในอ้อมแขนกึ่งกลางระหว่างตัวเขากับเก้าอี้ ไพริณแหงนหน้าขึ้นสบสายตากับเขา ลมหายใจร้อนผ่าวของทั้งสองเป่ารดผิวหน้ากันและกันจนร้อนผ่าวไปหมด
"เลอะฟองนมแล้วครับไพริณ..." ณพลกระซิบเสียงต่ำแ่เบา สายตาของเขาจดจ้องอยู่ที่ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อของเธอที่เผยอออกน้อย ๆ อย่างน่าจูบ
"เอ่อ... ตรงไหนคะ เดี๋ยวไพริณเช็ดเอง..." เธอบอกพลางจะเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู ทว่ามือหนาของณพลกลับคว้าข้อมือบางของเธอไว้เบา ๆ ััที่บีบรัดอย่างอ่อนโยนแต่เผด็จการทำให้เธอต้องยอมลดมือลงอย่างจำนน
"ไม่ต้องครับ... พี่เช็ดให้ดีกว่า"
ณพลค่อย ๆ ยกนิ้วหัวแม่มือหนาขึ้นมา ปลายนิ้วััลงบนมุมปากอิ่มสีนุ่มของไพริณอย่างแ่เบา ลูบไล้ฟองนมสีขาวออกอย่างนุ่มนวล ทว่าหลังจากเช็ดคราบฟองนมเสร็จแล้ว นิ้วโป้งของเขากลับไม่ยอมละออกไป ณพลขยับบดคลึงนิ้วหนาลงบนริมฝีปากล่างที่อวบอิ่มของน้องสะใภ้อย่างจงใจ ััที่นุ่มนวลปนแรงกดเบา ๆ ทำเอาไพริณเสียวสะท้านวาบไปทั้งสรรพางค์กาย ช่องท้องส่วนล่างขมิบเกร็งร้อนรุ่มอย่างห้ามไม่อยู่
ดวงตากลมโตสบประสานกับดวงตาคมปลาบของณพลที่ตอนนี้เข้มขึ้นเรื่อย ๆ ด้วยความปรารถนาที่ยากจะปิดกั้น ลมหายใจของไพริณสะดุดกึก ร่างกายบางเบียดแนบเข้าหาพนักเก้าอี้ราวกับ้าที่พึ่ง
"หวานมากไหมครับ... ฟองนมแก้วนี้" ณพลกระซิบถามเสียงพร่าต่ำ ลมหายใจร้อนลูบไล้ผ่านผิวปากของเธอจนไพริณแทบจะหยุดหายใจ
ก่อนที่เธอจะได้ตอบคำถาม ณพลค่อย ๆ เลื่อนนิ้วหัวแม่มือออกจากริมฝีปากเธอช้า ๆ และสบตาเธอนิ่ง ขณะที่เขายกนิ้วโป้งที่มีคราบครีมนมหวานเลอะอยู่ขึ้นมาแตะที่ปลายลิ้นร้อนของตัวเองช้า ๆ แล้วตวัดเลียมันอย่างเย้ายวนใจโดยไม่ละสายตาไปจากดวงตากลมอุ่นของเธอแม้แต่วินาทีเดียว
"หวานจริง ๆ ด้วยครับ..." ณพลเอ่ยปากชมพลางหยักยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ
ไพริณรู้สึกเหมือนกระแสไฟฟ้าแรงสูงวิ่งพล่านไปทั่วร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนแรงจนแทบยืนไม่อยู่ หัวใจเต้นแรงโครมครามด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและกระสันอยากอย่างรุนแรงแบบที่ไม่เคยเผชิญหน้ามาก่อน การกระทำที่แสนจะยั่วยวนและเร้าอารมณ์ของพี่สามีมันช่างเซ็กซี่จนเธออยากจะละทิ้งศีลธรรมและยอมทอดกายลงตรงหน้าเขาเสียให้รู้แล้วรู้รอด
กริ๊งงงงงง!
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์บ้านที่ตั้งอยู่มุมห้องนั่งเล่นก็แผดเสียงดังสนั่นขึ้นมาขัดจังหวะอารมณ์รักอันแสนเย้ายวนใจในทันที!
เสียงกระดิ่งนั้นทำเอาไพริณสะดุ้งสุดตัวและหลุดออกจากห้วงเสน่หาอันแสนหวาน เธอรีบก้มหน้าลงงุด หน้าร้อนฉ่าจนแทบะเิ ขณะที่ณพลถอนหายใจยาวออกด้วยความขัดใจเล็กน้อยที่ถูกขัดจังหวะ ชายหนุ่มยืดตัวขึ้นเต็มความสูงพลางหันไปมองทางโทรศัพท์ที่ยังคงแผดเสียงไม่หยุด
"พี่ไปรับโทรศัพท์ก่อนนะไพริณ ทานแซนด์วิชต่อเถอะครับ" ณพลบอกพลางขยับตัวเดินเลี่ยงออกไป
ไพริณมองตามแผ่นหลังกว้างของณพลไปด้วยหัวใจที่ยังเต้นไม่เป็ส่ำ มือบางยกขึ้นมาแตะริมฝีปากตัวเองที่ยังคงร้อนผ่าวและแฝงไปด้วยความรู้สึกหวาดเสียวจากนิ้วหนาของเขาเมื่อครู่
ใครโทรมาในเวลาแบบนี้นะ... แล้วต่อจากนี้เธอจะเผชิญหน้ากับสายตาเย้าแหย่ที่แสนอันตรายของพี่พลได้อย่างไรตลอดทั้งวัน หญิงสาวคิดในใจด้วยความสับสนและตื่นเต้นระคนกัน
151
