[นิยายแปล] กว่าจะเป็นรักในฝันของผมกับคุณเพลย์บอย

ตอนที่ 5 (7)

        “เมื่อถึงตอนนั้น ผมจะยืนอยู่ที่นี่ แอบมองพวกพี่อยู่ตรงนี้” ตู้เจี้ยนโยวคิดว่าตัวเองไม่ได้พูดออกมา

        “แอบมองทำไม นายก็เดินเข้ามากดกริ่งประตูบ้านเลยสิ ฉันจะให้พี่สะใภ้นายทำอาหารอร่อยๆ เต็มโต๊ะมาเลี้ยงให้อิ่มแปล้” ถังเฮ่อมองด้วยสายตาแปลกๆ ยังจะใจกว้างเชิญเขามาเป็นแขกอีก

        “งั้นผมจะมากดกริ่งประตูบ้านพี่ทุกวันตรุษจีนเลย แล้วพี่ก็อย่าลืมให้อั่งเปาซองโตๆ ด้วยนะ”

        “บ้านยังไม่มีหลังคาเลยด้วยซ้ำ คิดจะมาขออั่งเปาซะแล้ว” ถังเฮ่อเขกมะเหงกเข้าที่หัวของเขา ทั้งคู่ขำพรืด

        ฟ้ามืดแล้ว แม้เป็นอากาศในฤดูใบไม้ผลิเดือนเมษา ตอนกลางวันยังถือว่าอบอุ่น แต่พอตกดึกอุณหภูมิบนภูเขาเริ่มเย็นลง โดยเฉพาะลมที่พัดโชย ตู้เจี้ยนโยวที่สวมเสื้อบางๆ จามติดต่อกันไม่หยุด

        “เอ้า ตอนบ่ายรีบออกมา ลืมเตือนเลยว่าให้เอาเสื้อคลุมมาด้วย ไปๆๆ พวกเรารีบลงเขาไปกินอะไรร้อนๆ กันดีกว่าไม่งั้นจะเป็นหวัดเอา” ถังเฮ่อบังตู้เจี้ยนโยวขณะเดินกลับไปที่รถ

        เรื่องดีๆ ที่อยากให้เกิดไม่เกิด เรื่องแย่ๆ ที่ไม่อยากให้เกิดดันผุดขึ้นทันควัน ยังขับรถไปไม่ถึงตีนเขา ตู้เจี้ยนโยวเริ่มรู้สึกหนาวสั่นเวียนหัว

        เขายิ้มเฝื่อน วันนี้ทุกสิ่งถาโถมมากเกินไปจริงๆ เริ่มจากโกรธจนหน้ามืดตาลายเพราะคำพูดสกปรกของหวังกั๋วชิ่ง จากนั้นโดนภาพของชายโฉดหญิงชั่ว เอ่อ ไม่ใช่ ภาพของผู้ชายทำงานนอกบ้าน ผู้หญิงอยู่เหย้าเฝ้าเรือนของพี่ชายตนทิ่มแทงจนหัวใจเลือดไหลซิบ การโจมตีสุดสะเทือนใจแบบนี้ ต่อให้ลมภูเขาไม่พัดโชย ตู้เจี้ยนโยวก็อาจรับไม่ไหวอยู่ดี

        เมื่อเห็นเขาไม่สบายแบบนี้ ถังเฮ่อจึงตัดสินใจว่าจะแวะร้านขายยาก่อนค่อยส่งเขากลับบ้าน ตอนที่วัดอุณหภูมิในร้านขายยานั้นเริ่มมีไข้อ่อนๆ อย่างที่คิดไว้จริงๆ จึงรีบซื้อยาลดไข้และบึ่งกลับบ้านของตู้เจี้ยนโยว ระหว่างที่อยู่ในสภาวะกึ่งหลับกึ่งตื่น ยังมิวายร้องเตือนถังเฮ่อว่า “ผมหิว” บังคับให้จอดรถข้างทาง ซื้อโจ๊กหมูไข่เยี่ยวม้ามาสองชาม

        ถังเฮ่อขับไปตามคำบอกของตู้เจี้ยนโยวที่ใกล้หลับมิหลับแหล่ เข้าไปจอดในลานจอดรถของอาคารใหญ่ จากนั้นพยุงตู้เจี้ยนโยวขึ้นลิฟต์จนมาถึงชั้นสิบแปด

        เมื่อถึงหน้าประตูห้อง ถังเฮ่อตบเรียกเบาๆ “เจี้ยนโยว ถึงบ้านนายแล้ว มีกุญแจไหม หรือใช้รหัส” ถังเฮ่อเหลือบมองกุญแจรหัสตรงประตู “รหัสประตูคืออะไร”

        “1212” ตู้เจี้ยนโยวตอบอย่าเหม่อลอย อยากรีบเข้าห้องไปนอนบนโซฟาใจจะขาด จริงๆ เลยเนี่ย ไข้อ่อนๆ แค่นี้ทำเอาปวดเมื่อยไปหมดจนอยากทิ้งตัวลงนอนเดี๋ยวนั้น

        อย่างที่คิดไว้ พอเข้าประตูไป เขาถลาใส่โซฟาโดยไม่สนภาพลักษณ์ใดๆ ทั้งสิ้น ทำให้ถังเฮ่อที่มาเป็นครั้งแรกวุ่นวายอยู่กับการจัดแจงอาหารเย็นประหนึ่งเจ้าบ้าน อันที่จริงก็ไม่เชิงว่าจัดแจงอะไรขนาดนั้น แค่มาถึงห้องครัวก็หาชามออกมาสองใบเพื่อเทโจ๊กใส่ จากนั้นหาช้อนแล้วยกไปวางบนโต๊ะในห้องรับแขก เขาพลิกตัวตู้เจี้ยนโยวขึ้นนั่งให้เรียบร้อย ยัดช้อนใส่มือแล้วพูดว่า “รีบกิน กินเสร็จแล้วจะได้กินยา” จากนั้นค่อยก้มหน้ากินบ้าง

        ถังเฮ่อกินไปไม่กี่คำก็รู้สึกว่าคนที่อยู่ข้างตัวไร้การเคลื่อนไหวจึงเงยหน้ามอง ถึงได้พบว่าตู้เจี้ยนโยวแววตาเซื่องซึม นั่งถือช้อนเหม่ออยู่แบบนั้น ถังเฮ่อที่ไม่เคยดูแลใครมาก่อนตกใจจนทำอะไรไม่ถูก “ทู่ทู่ ทำไมไม่กินล่ะ นายหิวไม่ใช่เหรอ รีบกินสิ”

        ตู้เจี้ยนโยวไร้เรี่ยวแรง โยนช้อนทิ้งพลิกตัวกลับไปนอนบนโซฟา “ตอนนี้ไม่อยากกินแล้ว ผมอยากนอน”

        “ได้ยังไงล่ะ ลุกเดี๋ยวนี้เลย อย่างน้อยก็กินโจ๊กหน่อย จะได้กินยาแล้วค่อยกลับไปนอนบนเตียง” ถังเฮ่อพลิกตู้เจี้ยนโยวขึ้นนั่งอีกครั้ง “มา ฉันป้อนให้” ถังเฮ่อปลอบอย่างทำตัวไม่ถูก อยากให้คนตรงหน้ากินโจ๊กเยอะๆ หน่อย จะได้ไม่ปวดท้องเพราะกินยาตอนท้องว่าง

        ขณะนี้แม้ตู้เจี้ยนโยวจะเพลิดเพลินไปกับการดูแลของถังเฮ่อ แต่ร่างกายก็ไม่ไหวจริงๆ อาการเจ็บคอทำให้การกลืนทุกๆ ครั้งของเขาดูยากเย็น หลังจากฝืนกินไปได้ครึ่งชามก็ไม่ยอมกินอีก ถังเฮ่อจึงทำได้เพียงให้กินยาก่อน จากนั้นพยุงเข้าไปในห้อง คราวนี้ตู้เจี้ยนโยวผู้รักสะอาดก็ยืนกรานหัวชนฝาอีกว่าต้องอาบน้ำก่อนถึงจะยอมนอนบนเตียง ถังเฮ่อโน้มน้าวไม่สำเร็จ ทำได้แค่ปล่อยเลยตามเลย ส่วนตนออกไปกินมื้อเย็นที่เหลือต่อจนหมด แถมยังจัดเก็บให้สะอาดอย่างรู้ความ

        ถังเฮ่อล้างชามไปพลาง คาดการณ์ในใจไปพลาง หากอีกสักพักไข้ของตู้เจี้ยนโยวยังไม่ลด ไม่รู้ว่าต้องอยู่ค้างที่นี่เพื่อดูแลไหม มาบ้านเพื่อนครั้งแรกก็ต้องค้างแบบนี้จะไม่เหมาะสมหรือเปล่านะ คิดไปคิดมาจนล้างจานเสร็จ เขายืนอยู่ในห้องครัวพลางสำรวจบ้านของตู้เจี้ยนโยว จัดเก็บได้สะอาดเรียบร้อยดีแถมมีรสนิยมมาก สมเป็นสไตล์ของตู้เจี้ยนโยวจริงๆ

        เมื่อดูเวลา ตู้เจี้ยนโยวน่าจะอาบน้ำเสร็จแล้ว เขาเลยถือน้ำอุ่นแก้วหนึ่ง เคาะประตูห้องแล้วเดินเข้าไป เห็นว่าอีกฝ่ายอาบน้ำเสร็จแล้ว เปลี่ยนเป็นชุดนอนผ้าฝ้ายสะอาดเอี่ยม กำลังนั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียงพร้อมผ้าขนหนูหมกไว้บนหัว

        “ใจลอยอะไรน่ะ ทำไมไม่เป่าผมให้แห้ง เป็นไข้แล้วยังทำอะไรซี้ซั้วแบบนี้อีก ยังป่วยไม่พอหรือไง” ถังเฮ่อส่งน้ำอุ่นให้ อดตำหนิไม่ได้ ในน้ำเสียงเจือความเป็นห่วง เอื้อมมือไปหยิบไดร์เป่าผมบนโต๊ะเครื่องแป้งก่อนจะเริ่มช่วยเป่าให้ตู้เจี้ยนโยว

        ขณะนี้ตู้เจี้ยนโยวถูกคนที่ตัวเองปลื้มดูแลอย่างงกๆ เงิ่นๆ เข้าใจดีว่าปกติถังเฮ่อเคยต้องบริการคนอื่นที่ไหน วันนี้จระเข้ตัวเขื่องในตำนานกลับยกน้ำ ป้อนข้าว ส่งยา แถมยังช่วยเป่าผมให้กันตรงนี้ ตู้เจี้ยนโยวพลันขอบตาร้อนผ่าวหน่อยๆ

        นิ้วเรียวขาวของถังเฮ่อสางเส้นผมพลางลูบหนังศีรษะเขาเบาๆ ตู้เจี้ยนโยวหลับตารับสัมผัสจากหนังศีรษะ ในโพรงจมูกอัดแน่นไปด้วยกลิ่นบุหรี่รสมินต์บนตัวถังเฮ่อ เขารู้สึกใกล้ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ทำได้เพียงกัดริมฝีปากแน่น กลัวจะเผลอเอ่ยคำพูดที่ผิดเวลาออกมาจนทำลายความสนิทสนมในตอนนี้ไป ความสนิทสนมที่เขาขโมยมา

        แรกเริ่มเป็นความอ่อนแอทางใจที่กระตุ้นความเจ็บป่วยทางกาย จากนั้นเป็นเพราะความเจ็บป่วยทางกายอีกทีที่ทำให้ความระแวดระวังทางใจอ่อนลง สุดท้ายเขาก็พ่ายแพ้ให้การดูแลอันอ่อนโยนของถังเฮ่อ อดเอ่ยออกมาในภาวะสะลึมสะลือไม่ได้ “พี่ พี่แสนดีจริงๆ ผมชอบพี่จริงๆ นะ”

        ถังเฮ่อช่วยเป่าผมให้เขาไปพลาง หัวเราะเบาๆ ไปพลาง “เอ้อ! รู้แล้วน่า นายบอกฉันมาแปดร้อยกว่ารอบแล้ว”

        ตู้เจี้ยนโยววางแก้วลงบนหัวเตียง ครุ่นคิดครู่หนึ่งแต่ก็ยังอดไม่ไหว “ถ้าจะพูดให้ถูก นี่เป็น ‘ผมชอบพี่’ รอบที่เจ็ดสิบหก” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว ไม่แน่ใจว่าถังเฮ่อได้ยินหรือไม่

        ระหว่างที่ไดร์เป่าผมทำงานส่งเสียงดังฮึ่มๆ คำว่า ‘รอบที่เจ็ดสิบหก’ อันแผ่วเบาก็แว่วเข้าไปในโสตประสาทของถังเฮ่อ เขาได้ยินทุกคำแจ่มชัด แต่กลับไม่เข้าใจความหมายที่แท้จริงของคำพูดเหล่านี้เมื่อนำมาประกอบกัน

        สัญญาณเตือนภัยในใจถังเฮ่อดังขึ้น สัญชาตญาณบอกเขาว่า ‘ไม่ต้องถาม ความจริงเป็นสิ่งน่ากลัว ไม่ใช่สิ่งที่แกจะแบกรับได้’