「เหตุใดข้าต้องขอโทษนางด้วย?」
ความอับอายและความโกรธยังคงวนเวียนอยู่ในใจ ข้ากำมือแน่น พยายามข่มอารมณ์ที่ปะทุขึ้นในอก
ข้ารู้ดีว่าฮูหยินเฉินไม่ได้ชอบข้า และการที่นางบังคับให้ข้าขอโทษหวังเย่ว์ต่อหน้าทุกคน ก็เป็เพียงการตอกย้ำว่าข้าไม่มีที่ยืนในคฤหาสน์แห่งนี้
「อย่างน้อยก็ควรมีการสอบสวนว่าเกิดสิ่งใดขึ้น ก่อนจะตัดสินบังคับให้ข้าขอโทษ」
ข้าสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความขุ่นมัวที่พลุ่งพล่านในอก
ข้าก้าวเดินไปตามทางเดินในสวนดอกเหมยใกล้เรือนเล็ก กลีบดอกไม้ที่ร่วงหล่นเกลื่อนพื้นดูงดงาม ทว่ากลับไม่อาจปลอบประโลมอารมณ์ที่ปั่นป่วนของข้าได้
เสียงฝีเท้าของข้าดังก้องในความเงียบ ราวกับสะท้อนความหงุดหงิดที่ยังคงวนเวียนอยู่ในใจ
「เหตุใดข้าจึงต้องมารับผิดในสิ่งที่ข้าไม่ได้ก่อ?」 [ -3- ]
ข้ากำลังจะก้าวผ่านทางเดินที่ปูด้วยหินเรียบ แต่แล้วสายตาของข้าก็สะดุดกับร่างสูงที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก
เฉินอี้เฟิงยืนอยู่ท่ามกลางดอกเหมยที่กำลังผลิบาน เสื้อคลุมสีเข้มของเขาพลิ้วไหวตามแรงลม ราวกับเป็ส่วนหนึ่งของภาพวาดโบราณ
「เขามาทำอะไรที่นี่?」 [ O_o ]
ข้าชะงักเท้า หันหลังกลับทันทีโดยไม่คิดจะทักทาย
「ข้าไม่อยากเจอหน้าเขา... ไม่ใช่ตอนนี้」 [ >///< ]
แต่ยังไม่ทันที่ข้าจะก้าวหนี เสียงทุ้มต่ำของเขาก็ดังขึ้น
"เ้าจะรีบไปที่ใดหรือ?"
น้ำเสียงของเขาแฝงความกวน ราวกับรู้ทันว่าข้ากำลังพยายามหลบหน้า
ข้าหยุดนิ่ง ราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ข้าหันกลับไปมองเขาอย่างลังเล เฉินอี้เฟิงก้าวเข้ามาใกล้ ดวงตาคมของเขาจ้องมองมาที่ข้า ราวกับจะอ่านความคิดในใจ
"ข้าไม่ได้หลบหน้าเ้า" ข้าตอบเสียงเบา พยายามหลบสายตาของเขา
[ ^^’ ]
"จริงหรือ?"
เขายิ้มบางเบา แต่รอยยิ้มนั้นกลับแฝงไว้ด้วยความเ้าเล่ห์ [ -w- ] "ข้าคิดว่าเ้ากำลังโกรธข้าเสียอีก"
「โกรธหรือ? ข้าควรโกรธเขาหรือไม่?」 [ >.< ]
ข้ากำลังจะตอบกลับ แต่เท้าของข้ากลับสะดุดกับหินก้อนหนึ่ง ข้ารู้สึกตัวอีกที ร่างของข้าก็เสียหลักไปทางแจกันโบราณที่ตั้งอยู่บนแท่นไม้ข้างทางเดิน
"อ๊ะ!"
ข้าหลับตาแน่น รอรับเสียงแตกหักของแจกันล้ำค่า แต่กลับไม่มีเสียงใด ๆ เกิดขึ้น
เมื่อข้าลืมตาขึ้น เฉินอี้เฟิงยืนอยู่ตรงหน้า เขาใช้มือข้างหนึ่งกั้นแจกันไว้ ส่วนอีกข้างหนึ่งจับแขนข้าไว้แน่น
"เ้าได้รับาเ็ตรงไหนหรือไม่?"
เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง แต่แววตากลับแฝงความอ่อนโยน [ >///< ]
ข้าดึงแขนกลับทันที รู้สึกถึงความร้อนที่แผ่ซ่านจากใบหน้าของตัวเอง
"ข้า... ข้าขออภัย" [ -///- ]
เขายิ้มบางเบา ก่อนจะพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแฝงแววล้อเลียน
"เ้ารู้หรือไม่ ข้าจำเ้าได้ทุกอย่าง"
ข้าชะงัก หัวใจเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว
「เขาจำอะไรได้?」 [ >O< ]
"คำทำนายของเ้าไง" เขาพูดต่อ รอยยิ้มยียวนปรากฏบนใบหน้า "ไหนว่าเมียคนที่สี่ของข้ามีชู้ไง ข้าก็เลยจับนางมัดและเฆี่ยนอยู่หลายวัน เพื่อเค้นความจริงจากนาง"
เขาหยุดพูดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังกลั้นหัวเราะ ก่อนจะพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววล้อเลียน "แต่สุดท้ายนางก็ยังยืนกรานเสียงแข็งว่านางไม่ได้มีชู้ ข้าก็เลยปล่อยนางไป"
ข้าจ้องหน้าเขาอย่างตกตะลึง
「เขาพูดเื่อะไรของเขากัน?」[ O_o ]
"แล้วข้าก็เพิ่งนึกขึ้นได้..." เขาเอียงคอเล็กน้อย รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า "ข้ายังไม่ได้สมรสเลยสักครั้ง จะเอาภรรยาคนที่สี่มาจากไหนกันเล่า?"
คำพูดของเขาทำให้ข้าหน้าแดงจัด รู้สึกเหมือนหัวใจเต้นแรงจนแทบหลุดออกมา
ข้าใจนพูดไม่ออก
「เขาจำข้าได้ั้แ่แรก!」 [ >//////< ]
เสียงหัวเราะเบา ๆ ของเขาดังตามหลังมา
ข้าก้าวเดินอย่างรวดเร็ว รู้สึกเหมือนหัวใจของข้ากำลังเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมา
「ข้าอายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีเสียให้ได้」 [ >///.< ]
ข้ากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเย็นเยียบแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ข้ารู้สึกเหมือนมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นกำลังจับจ้องมาที่ข้า
"พวกเ้า... เป็อะไรไป?" ข้าพึมพำออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่ไม่มีคำตอบใดๆ นอกจากเสียงแ่เบาที่ดังขึ้นอีกครั้ง
"ช่วยพวกเราด้วย... ก่อนที่มันจะกลับมา"
「มัน? อะไรคือ 'มัน'?」 [ O_o ]
ข้ากวาดสายตามองไปรอบๆ บริเวณนั้น และเริ่มสังเกตเห็นบางสิ่งที่แปลกประหลาดยิ่งขึ้นไปอีก
บริเวณรอบๆ เรือนเล็กนั้นดูเหมือนจะมีหมอกบางๆ ลอยคลุมอยู่ หมอกนั้นไม่ได้เคลื่อนไหวไปตามลม แต่กลับนิ่งสนิท ราวกับเป็กำแพงที่มองไม่เห็น
「นี่มัน... เหมือนกับค่ายกลหรืออะไรบางอย่าง」
ข้าพยายามตั้งสติและนึกถึงสิ่งที่บิดาเคยเล่าเกี่ยวกับวิชามืดที่ใช้กักขังิญญา
"นี่มันไม่ใช่เื่ปกติ..." ข้าพึมพำกับตัวเอง ข้าก้าวถอยหลังอย่างระมัดระวัง แต่สายตาของข้ายังคงจับจ้องไปที่ร่างโปร่งแสงทั้งสองที่ยังคงเดินวนไปมาอย่างไร้จุดหมาย
「หรือว่านี่จะเป็ฝีมือของใครบางคน?」
ข้ากัดริมฝีปากแน่น ข้ารู้สึกได้ถึงความเย็นะเืที่แผ่ซ่านออกมาจากบริเวณนั้น ราวกับว่ามันกำลังดูดกลืนพลังชีวิตของทุกสิ่งที่อยู่ใกล้
ข้ากำมือแน่น พยายามข่มความกลัวที่กำลังปะทุขึ้นในอก
"ข้าต้องช่วยพวกนาง..." ข้าพึมพำกับตัวเอง แม้จะไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน แต่ข้ารู้ดีว่าหากปล่อยไว้แบบนี้ ิญญาของพวกเขาอาจจะหายไปตลอดกาล
...
665
