ป่วนรักคุณเฟื่อนวิศวะ

ลงให้อ่านทุกวัน เวลา 18:00 น. เป็๲ต้นไป [ส่วน eBook มาวันที่ 27/06/68 ราคาเบา ๆ เพียง 89฿ เก็บเงินรอได้เลยนะคะ]

—————— ༻・ॐ・༺ ——————

บทที่ 8

เช้าวันอังคาร

มหาวิทยาลัยศิรวัฒน์ธานี (SWU)

คณะภาพยนตร์และสื่อดิจิทัล

ฉันเดินเข้ามาในอาคารคณะพร้อมพิม เช้านี้มีคลาสเรียนวิชา พื้นฐานการเล่าเ๱ื่๵๹ผ่านภาพ ซึ่งเป็๲วิชาหลักของสาขาฉัน

"วันนี้เรียนเ๹ื่๪๫อะไรนะ?" พิมถามพลางเปิดชีทเรียนดู

"สตอรีบอร์ด" ฉันตอบเรียบ ๆ "อาจารย์ให้พวกเราลองเขียนสตอรีบอร์ดจากฉากในหนังที่เลือกมา"

"โอเค งั้นก็ไม่น่าหนักเท่าไหร่" พิมพยักหน้า

ฉันเดินไปยังห้องเรียน แต่ระหว่างนั้น ฉันกลับอดเหลือบมองซ้ายมองขวาไม่ได้

ฉันไม่ได้อยากเจอธีร์...แต่พอรู้ว่าเขามีเรียนวิชาเลือกที่ตึกนี้พอดี ฉันก็อดไม่ได้ที่จะมองหาเ๯้าตัว

ใช่...ธีร์ลงวิชาเลือกเกี่ยวกับ พื้นฐานการผลิตสื่อดิจิทัล ซึ่งจัดที่คณะภาพยนตร์ ทำให้วันนี้เขามีเรียนอยู่ที่ตึกนี้เหมือนกัน

แต่ฉันไม่ได้อยากเจอเขาหรอกนะ! แค่...เห็นหน้าแล้วจะได้มั่นใจว่าเขายังอยู่ดี (อะแฮ่ม)

"มองหาอะไร?" พิมถามพลางหรี่ตาสงสัย

"หาอะไร? เปล่าสักหน่อย!" ฉันรีบตอบแล้วเดินเข้าห้องเรียนไปทันที

แต่เหมือนโชคชะตาจะเล่นตลก เพราะฉันเพิ่งนั่งได้ไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องเรียนก็ถูกเปิดออก พร้อมกับเสียงที่ฉันคุ้นเคยสุด ๆ

"เฮ้ ซีน!"

ฉันสะดุ้ง หันไปมอง...แล้วก็พบว่าธีร์ยืนพิงกรอบประตูอยู่!

"ไอ้ธีร์!? นายมาทำไม!?" ฉันร้องลั่น ทำเอาเพื่อนในคลาสหลายคนหันมามอง

ธีร์ยักคิ้วพลางยกกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้น "อาจารย์ให้ข้ามาส่งชีทเรียนให้คณะเธอว่ะ บังเอิญเจอเธอพอดีเลย"

"บังเอิญ?" ฉันหรี่ตา "นายจงใจโผล่มากวนฉันมากกว่าเถอะ!"

"เฮ้ย เปล่าสักหน่อย" ธีร์หัวเราะเบา ๆ "ว่าแต่...เธอดูตั้งใจมองหาข้า๻ั้๹แ๻่หน้าตึกเลยนะ"

ฉันสะดุ้งเฮือก! "ไม่ได้มองซะหน่อย!"

"แน่ใจ?"

"แน่สิ!!!"

ธีร์หัวเราะ "โอเค ๆ เชื่อก็ได้" แต่รอยยิ้มนั่นมันบ่งบอกชัดเลยว่าเขาไม่เชื่อสักนิด!

"เออ แล้วส่งชีทเสร็จแล้วใช่ไหม? ถ้าเสร็จแล้วก็รีบไปเลยไป๊!" ฉันโบกมือไล่

"ใจร้ายจัง" ธีร์พูดเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนจะชะโงกหน้ามาใกล้แล้วกระซิบเบา ๆ "เจอกันตอนเที่ยงนะ"

ฉันขมวดคิ้ว "อะไรของนาย?"

แต่ธีร์แค่ยักคิ้วให้ แล้วเดินออกไปจากห้อง ปล่อยให้ฉันนั่งงงอยู่ตรงนั้น

"ตอนเที่ยง?" ฉันพึมพำ "หมายความว่าไง?"

"หรือว่า..." พิมที่นั่งข้าง ๆ หรี่ตายิ้ม "ธีร์นัดแกไปเดต?"

"พิม!!! หยุดเดี๋ยวนี้!!!" ฉันแยกเขี้ยวใส่เธอทันที

แต่ถึงจะปฏิเสธไปแบบนั้น ฉันก็ยังอดคิดไม่ได้อยู่ดี...

"เจอกันตอนเที่ยง?"

หมอนั่นหมายถึงอะไรกันแน่?

เที่ยงวัน

โรงอาหารกลาง

หลังจากเรียนเสร็จ ฉันกับพิมก็เดินมาที่โรงอาหารด้วยกัน แต่ทันทีที่ฉันเดินไปถึงโต๊ะที่เรานั่งประจำ...

"เฮ้! มานั่งนี่สิซีน!" ฉันชะงัก หันไปตามเสียง...แล้วก็พบว่าธีร์กับภัทรนั่งรออยู่ก่อนแล้ว!

"เฮ้ย พวกนายมาก่อนเราสองคนอีกเหรอ?" พิมถามพลางทิ้งตัวลงนั่ง

"แน่นอน" ธีร์ยักไหล่ "ข้าบอกแล้วไงว่าเจอกันตอนเที่ยง"

ฉันเพิ่งเข้าใจเดี๋ยวนี้เอง...

"นี่นายหมายถึงให้มากินข้าวด้วยกัน?" ฉันถามเสียงสูง

"ใช่ มีปัญหาเหรอ?"

"มี!"

"แต่เธอก็นั่งแล้วไง"

ฉันเม้มปาก...จริงด้วย ฉันเผลอนั่งลงไปแล้วโดยไม่ทันคิด!

"โอ๊ยยยย ฉันไม่น่าเดินมาทางนี้เลย!" ฉันพึมพำ ขณะที่พิมหัวเราะขำ ๆ

"เอาน่า แค่นั่งกินข้าวด้วยกันเอง" ภัทรพูดเสียงเรียบ "เดี๋ยวพวกเราก็ต้องเจอหน้ากันอีกเรื่อย ๆ อยู่ดี"

"เออว่ะ" พิมพยักหน้า "อีกไม่นานก็ต้องเริ่มโปรเจกต์ใหม่กันแล้ว"

ฉันชะงัก...จริงสิ!

อาจารย์เคยบอกว่าหลังจากสารคดีเสร็จ จะมีโปรเจกต์ถัดไปที่ให้ทำงานข้ามคณะอีกครั้ง และฉันลืมไปเลยว่ามันใกล้จะเริ่มแล้ว!

"เอ๊ะ นี่หมายความว่า..." ฉันหันไปมองธีร์อย่างหวาด ๆ "ฉันจะต้องทำงานกับนายอีกรอบเหรอ?"

ธีร์ยิ้มกว้าง "อาจจะใช่ หรืออาจจะไม่..."

"อาจจะไม่ใช่ก็ได้!" ฉันรีบพูดขัด "ฉันจะไปขออาจารย์เปลี่ยนกลุ่ม!"

"โอ๊ะ ๆๆ เธอกลัวจะต้องอยู่กลุ่มเดียวกับข้าอีกเหรอ?"

"เปล่าสักหน่อย!!!"

เสียงหัวเราะดังขึ้นจากทั้งโต๊ะ ขณะที่ฉันได้แต่กลอกตาอย่างปลง ๆ

ให้ตายเถอะ...นี่ฉันจะไม่มีวันได้หนีจากหมอนี่เลยใช่ไหม!?

๰่๭๫เย็น

หอพักหญิง

"ซีน..." พิมเรียกฉันเสียงยานคางขณะนั่งเล่นมือถืออยู่บนเตียง

"อะไร?"

"แกดูแปลกไปนะ"

ฉันขมวดคิ้ว "แปลกยังไง?"

"ก็ปกติถ้าแกเจอธีร์แบบนี้ แกต้องโวยวายมากกว่านี้ปะ?" พิมเอียงคอ "แต่นี่เหมือนแกเริ่มจะ...ชิน?"

ฉันชะงัก...

จริงเหรอ? ฉันชินกับธีร์แล้ว?

"ไม่จริงหรอก!" ฉันรีบปฏิเสธ "ฉันก็แค่...เหนื่อยจะเถียงกับมันแล้วไง!"

"หึหึ แน่ใจ?" พิมยิ้มเ๯้าเล่ห์

"แน่!" ฉันฟุบหน้าลงกับหมอน พยายามไม่สนใจเพื่อนตัวเอง

แต่ว่า...

ฉันเถียงไปแบบนั้นก็จริง แต่ในใจฉันเองก็ไม่ค่อยแน่ใจเลยแฮะ...

ฉันพยายามไม่คิดอะไรแล้วปิดตาลง หวังว่าจะได้นอนพักผ่อนซะที แต่ก็เหมือนสมองมันไม่ให้ความร่วมมือ เพราะไม่ว่าฉันจะข่มตาหลับแค่ไหน ภาพเหตุการณ์ตอนเที่ยงก็ยังวนเวียนอยู่ในหัว

"ให้ตายสิ!" ฉันพลิกตัวไปมาอย่างหงุดหงิด แล้วหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูนาฬิกา เพิ่งจะสามทุ่มกว่าเอง! ทำไมฉันถึงรู้สึกว่าวันนี้มันยาวนานชะมัด

ฉันกดเปิดแอปโซเชียลเลื่อนดูอะไรไปเรื่อยเปื่อย แต่เลื่อนอยู่แค่แป๊บเดียว กล่องแจ้งเตือนในไลน์ก็เด้งขึ้นมา

ติ๊ง!

[ธีร์ Send...]

✉ : เฮ้

ฉันขมวดคิ้ว มองชื่อคนส่งแล้วรู้สึกประหลาดใจ ไอ้บ้านี่…ไลน์มาทำไม?

[ซีน Send...]

✉ : อะไร?

[ธีร์ Send...]

✉ : ยังไม่นอนเหรอ?

ฉันหรี่ตาใส่หน้าจอ นี่มันคำถามประเภทไหนกัน? จะนอนหรือไม่นอนมันเกี่ยวอะไรกับหมอนี่?

[ซีน Send...]